Mój brat pojechał na urlop i poprosił mnie, żebym zaopiekowała się naszą mamą. Nie sądziłam, że ta prośba aż tak bardzo odbije się na moim życiu

Pewnego pięknego dnia zadzwonił do mnie mój brat, Sebastian, i informuje mnie, że całą rodziną wyjeżdżają na urlop nad Bałtyk. Oczywiście nie chciał zostawiać naszej mamy samej w Warszawie, więc zwrócił się do mnie z nieśmiałą prośbą: czy mogłabym na kilka dni przygarnąć naszą uroczą rodzicielkę do siebie? Przyznam, machnęłam ręką w końcu Sebastian i jego ekipa już od dawna ogarniają naszą mamę, więc nie miałam serca marudzić.
Nasza mama, Genowefa, słynie z charakterku ostrzejszego niż chrzan i potrafi rozkręcić burzę z powodu zgubionego guzika. Ale przecież rodzina to rodzina! W moim skromnym mieszkaniu w Krakowie, na Kazimierzu, luksusów brak mam jedno, dumne łóżko. No to, wiadomo, ustąpiłam miejsca mamie, a sama wylądowałam na podłodze. Jak to prawdziwa Polka, na kocu, przy kaloryferze.
Pierwszej nocy wszystko grało, aż tu nagle, kiedy kładziemy się spać, Genowefa już na wejściu z tekstem: „No nie mogę, coś tu mnie gniecie w plecy!” Szlag by to trafił, myślę, przecież łóżko jest nowe, prosto z Ikei za ciężko zarobione złotówki! Co miałam zrobić? Wyciągnęłam z szafy dodatkową pierzynę, żeby jej dogodzić. Myślałam, że teraz to już na pewno zaśnie jak niemowlę a gdzie tam! Kręciła się do późna, głośniej niż nocne pociągi na Dworcu Głównym.
Rano budzę się trochę zdezelowana robię sobie kawę z ekspresu (bo bez tego to ja dzisiaj nie funkcjonuję) i szykuję się do pracy. W drzwiach Genowefa patrzy na mnie z miną męczennicy:
A dokąd ty się wybierasz?! Kto mi zastrzyk zrobi?!
No pięknie! O zastrzykach ani słowa nikt mi nie powiedział. Telefon do Sebastiana, a on całkiem spokojnie: „Oj, nie przesadzaj, mama sama umie sobie robić, robi to od lat.” No to ja, jeszcze bardziej zaspaną niż rano, lecę do pracy półtorej godziny spóźnienia na początek dnia.
Wieczorem wracam do domu, a tu dramat! Mama leży, dyszy, niby Kmicic pod Jasną Górą. No to ledwo ją dźwigam, pytam, co się stało. Okazało się, że podczas mojej nieobecności spałaszowała pół lodówki, w tym pączki z różą, które lekarz zabronił, bo wiadomo: cukier.
Widzisz, nie dbasz o mnie, nic a nic! wzdycha Genowefa dramatycznie. Dla ciebie najlepiej, żebym już na tamten świat się wybrała!
Próbuję tłumaczyć, że pracy nie rzucę, bo kredyt w złotówkach sam się nie spłaci, a z pustego to i Salomon nie naleje. Mama, choć potrafi jeszcze zadbać o siebie, ubiera się lepiej niż ja i ma więcej koleżanek na osiedlu, nagle robi z siebie bezradną pensjonariuszkę. Kilka lat temu, kiedy Sebastian sprzedał jej kawalerkę na Mokotowie, to kupił większe, wygodne M3 dla siebie i całej rodziny, zabierając mamę pod swoje skrzydła.
Teraz ja, sierotka Marysia, głowię się, jak wytrzymać te kaprysy narzekania, teatralne westchnienia i wieczne pretensje. Nasza Gienia potrafi być rozkoszna jak pięciolatka, tylko radości z jej „humorków” mam nieco mniej niż przeciętny przedszkolak. Czasem sobie myślę, że może jednak w Zakopanem dla dorosłych dzieci matek o ciężkim charakterze powinni stawiać sanatoria. Ale póki co dzień jak co dzień, witamy w polskiej rodzinie!