Mój brat Arek już dawno temu rozwiódł się z żoną. Zostawiła go, mówiąc, że na co jej taki mąż, który nic nie zarabia (wtedy brat pracował jako tokarz w fabryce). Znalazła sobie całkiem obiecującego, jak na ówczesne standardy, biznesmena, właściciela całodobowego kiosku.

Arek, niepotrzebny żonie i dzieciom, których oczy rozbłysły na widok nowego „tatusia”, który mógł ich zabrać na wakacje nad morze, musiał mieszkać po hotelach robotniczych i wynajmowanych pokojach, bo swoje mieszkanie zostawił dzieciom. Przez jakiś czas, będąc zupełnie bez grosza, brat mieszkał u mnie, spał na podłodze w przedpokoju.

Ale z biegiem czasu Arek zebrał się w sobie i zaczął przyzwoicie zarabiać. Najpierw dostał pracę jako mechanik samochodowy i prawie wszystkie zarobione pieniądze przekazywał swoim dzieciom. Oczywiście, kiedy dostawały prezenty od ojca, dzieci mówiły, że jest najlepszym tatą na świecie. Ale kiedy nic im nie dawał, wtedy moi bratankowie bardziej kochali ojczyma.

W ten sposób Arek starał się zasłużyć na miłość dzieci. Może to źle, ale robił, co mógł.

Powiedziałam kiedyś bratu, że powinien zacząć trochę oszczędzać.

– Troszczę się o dzieci, – odpowiedział.

– Zrozum, Arek, – próbowałam go przekonać, – twoje dzieci nie żyją w biedzie. Mają wszystko, czego im potrzeba. Pomagaj im, oczywiście, ale musisz też pomyśleć o swojej przyszłości.

O dziwo, brat posłuchał mojej rady. Po kilku latach udało mu się otworzyć własny warsztat, a z czasem kolejny.

Arek nadal pomagał dzieciom, mimo że już dawno dorosły i założyły własne rodziny. Przyzwyczajeni od dzieciństwa, że wszystko dostają, jak na tacy, moi bratankowie żyli tylko na koszt ojca lub ojczyma.

A z Arkiem w ogóle się nie liczyli. Nie składali mu nawet życzeń na urodziny, nie mówiąc już o tym, że zadzwonić i zapytać, co u ojca słychać.

– Arek, powinieneś pomyśleć o swoim życiu osobistym, – powiedziałam kiedyś do mojego brata.

– Niby jak? – zdziwił się. – Mam dzieci!

– Twoje dzieci nie zaopiekują się tobą na starość, – mówię.

Na szczęście brat wyciągnął wnioski i po kilku miesiącach ożenił się z dobrą, skromną kobietą, z którą teraz spodziewają się dziecka.

Cieszę się, że mój brat nareszcie jest szczęśliwy, być może po raz pierwszy w życiu!

A bratankowie… teraz, kiedy zdali sobie sprawę, że ich ojciec ma nowe wydatki w postaci żony i przyszłego dziecka, przestali się do niego w ogóle odzywać. Ale może to i lepiej!