Moi rodzice obiecali nam dużą sumę pieniędzy, jeśli urodzę dziecko. Dopiero później z mężem odkryliśmy, że padliśmy ofiarą podstępu.

Słuchaj, muszę Ci się zwierzyć, bo czasami już sama nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Jestem jedyną córką, podobno długo wyczekiwaną, ale nigdy tak naprawdę nie czułam się kochana. Miałam 23 lata, byłam już w piątym miesiącu ciąży, kiedy zaczęły mnie nachodzić dziwne myśli, czy na pewno jestem biologiczną córką moich rodziców. Wiesz, moi rodzice są już po siedemdziesiątce, a my totalnie nie radzimy sobie finansowo. Mieszkamy w wynajmowanym mieszkaniu w Warszawie, co miesiąc walcząc o to, żeby związać koniec z końcem.
Z Karolembo tak ma na imię mój mążoboje studiujemy i dodatkowo pracujemy, ale i tak ledwo nam wystarcza na rachunki, jedzenie i wszystko inne. Dwa razy właściciel mieszkania groził nam eksmisją, bo nie mieliśmy jak zapłacić czynszu i musieliśmy pożyczać kasę od znajomych. Zrobiliśmy się przez to strasznie zadłużeni, czasem dosłownie w lodówce tylko światło, a o jakichkolwiek większych zakupach mogliśmy zapomnieć. Czasami mama z tatą coś nam podrzucą do jedzenia, ale na tym właściwie kończy się ich wsparcie. Strasznie chcieli, żebyśmy wzięli ślub i rok temu, bez dłuższego gadania, poszliśmy do urzędu stanu cywilnego w Grodzisku i się pobraliśmy. Od tego czasu mama z tatą cały czas dopytywali, kiedy pojawią się wnuki.
Moja mama non stop powtarzała, że MUSZĘ mieć już dziecko, bo jak nie, to będę taką starą matką jak ona i że nie pozwoli, żebym powtórzyła jej błąd. My z Karolem jednak naprawdę nie czuliśmy się jeszcze gotowi wiesz przecież, ile to odpowiedzialności, zwłaszcza jeśli się ledwo wiąże koniec z końcem. Ale wtedy, uwierzysz, moi rodzice zaproponowali nam coś, co naprawdę nas wtedy poruszyło. Obiecali, że jak urodzę dziecko, to dostaniemy od nich sporą sumę pieniędzy, taką konkretną kasę w złotówkach, żebyśmy mogli sobie kupić dom na wiosce pod Radomiem. Plan był taki, że rodzice przeprowadzają się na wieś, a my zostajemy w tym mieszkaniu w Warszawie. Trochę to przemyśleliśmy i doszliśmy do wniosku, że byłoby nam dużo łatwiej z własnym kątem, a pozostała kasa poszłaby na nasze potrzeby. Mama też zapewniała mnie, że jak już urodzę, to przejmie się dzieckiem, żebym mogła skończyć studia.
No to coczłowiek uwierzył. Moi rodzice obiecywali pomoc, wsparcie finansowe i że we wszystkim nam pomogą. A jak przyszło co do czego, nie dali nam nawet złotówki. Dosłownie nawet jednej paczki pieluch nie kupili. Jak byłam w ciąży, to mama do mnie wydzwaniała prawie codziennie, wypytując się, jak przygotowania do porodu, podczas gdy ja nie miałam nawet na body dla dziecka, a do porodu coraz bliżej. Zamiast zaproponować pomoc, mama sugerowała, żeby Karol znalazł sobie trzecą robotę wyobrażasz sobie? Mówiłam jej, że przecież mieli nam pomóc, ale udawała, że nigdy nie było żadnych obietnic i ganiła nas za brak rozsądku. Kiedy w końcu urodziła się nasza córeczka, Zosia, rodzice nagle znowu wspomnieli o tych pieniądzach, no ale my już z Karolem postanowiliśmy się na nich nie oglądać. Zdecydowaliśmy, że na własną rękę spróbujemy kupić mieszkanie, bo nie mamy co liczyć na ich pomoc. I tak się to wszystko pokomplikowało…