Mocniejsi niż śmierć

Rozalia otworzyła oczy. Zegar na ścianie wskazywał wpół do ósmej rano. Obok wisiało zdjęcie męża z żółto-czarną wstążką w rogu. Tak zaczynał się każdy jej poranek. Patrzyła na zegar, by zaraz przenieść wzrok na uśmiechniętego męża. Albo na odwrót. „Cześć. Dzień dobry, kochanie!” – tak mówił do niej mąż o poranku. Tylko że nie mógł już pocałować, jak dawniej.

***

Po dziewięciu dniach, przed wyjazdem, córka zdjęła żałobną wstążkę z portretu. Gdy Rozalia obudziła się rano i zobaczyła ramkę bez wstążki, pomyślała, że śmierć męża to tylko koszmar.

Wyszła do kuchni, gdzie córka smażyła racuchy.

— Tato już poszedł do pracy? — zapytała.

Córka gwałtownie się odwróciła i zmieszana wpatrywała się w nią.

— Mamo, przerażasz mnie. Po pierwsze, dziś sobota, a po drugie… Tatko został pochowany wczoraj. Nie pamiętasz?

Rozalia ciężko opadła na krzesło.

— Zdjęłaś wstążkę z portretu? Pomyślałam…

Zaczęła płakać. Ból wrócił z nową siłą, przygniatając ją jak kamienna płyta, aż brakowało tchu. Córka podeszła, przykucnęła przed nią, zajrzała w oczy.

— Mamo, przepraszam. Zaraz wrócę wstążkę. Nie pomyślałam…

Gdy Rozalia weszła do pokoju, portret znów miał żałobną wstążkę. To wcale nie pomogło — było jeszcze gorzej. Lepiej sen i złudzenie niż okrutna prawda. Ale nie powiedziała tego na głos.

— Może pojedziesz ze mną? Pobędziesz u nas trochę, odpoczniesz? — zapytała córka.

— Nie myśl, że zwariowałam. Po prostu… gdy zobaczyłam zdjęcie bez wstążki, tak bardzo chciałam, żeby to był tylko zły sen. Zostanę tutaj. „Z tatkiem” — chciała dodać, ale uznała, że przestraszy córkę jeszcze bardziej.

— Nie myślałam nic złego, tylko zaproponowałam.

— Myślałaś — odparła Rozalia.

— Nie gniewaj się, mamo.

Córka wyjechała, obiecując dzwonić codziennie. Wyszła za mąż za kolegę ze studiów i po dyplomie wyjechała do jego rodziców do innego miasta. Podobało jej się tam.

***

Minęło osiem miesięcy, lecz ból nie osłabł. Rozalia nauczyła się z nim żyć. Weszła do łazienki, odkręciła kran. Mrugając, zgasła kolejna żarówka w suficie. „Nawet lepiej — pomyślała, zmywając z twarzy resztki snu. — W takim świetle moje odbicie w lustrze nie wygląda tak przerażająco.”

Drzewa i krzaki na podwórku tonęły w zielonkawej mgiełce spuchniętych pąków. Gdzieniegdzie, po słonecznej stronie, przebijały się pierwsze młode listki. Niebo zasnuły chmury.

Rozalia odwróciła się od okna, postawiła pustą filiżankę po kawie w zlewie i poszła się ubrać. W weekendy często jeździła na cmentarz, zwłaszcza gdy stopniał śnieg, a ziemia obeschnęła. Dziś mierzył się dokładnie ósmy miesiąc od śmierci męża. Dla Rozalii te osiem miesięcy zlało się w jeden niekończący się dzień smutku i tęsknoty.

Przed bramą cmentarza stały kobiety, sprzedając żywe i sztuczne kwiaty. Rozalia wybrała te prawdziwe. Przez te miesiące grób męża zniknął wśród nowych pochówków. Usunęła zwiędłe kwiaty, położyła świeże, poprawiła wstążki na wieńcach, pogłaskała jego zdjęcie. Blakło na słońcu, twarz stawała się coraz bardziej wyblakła, jakby znikała. Następnym razem musi przynieść nową fotografię i wstawić ją pod szkło. Latem córka z zięciem mieli przyjechać – wtedy postawią nagrobek…

Na pogrzebie ksiądz powiedział, że u Boga wszyscy żyją. Te słowa utkwiły jej w głowie jak iskra nadziei. Może dlatego ciągnęło ją na cmentarz. Wydawało się jej, że tu najwyraźniej czuje obecność męża. Nie w grobie pod warstwą ziemi, ale gdzieś tam, wysoko. W końcu mówią, że dusza wraca pod niebiosa, do Królestwa Niebieskiego…

— Cześć. Twoja gromadka się powiększyła. Wokół mnie też jest coraz więcej ludzi, a i tak bez ciebie czuję się samotna. Córka dzwoni codziennie. U niej wszystko dobrze. Pamiętasz, jak odradzałeś jej ten ślub? Są szczęśliwi z Kubą, kochają się.

Wyobraź sobie, myślała, że jest w ciąży, ale test wyszedł negatywny. Ucieszyła się i zmartwiła jednocześnie. Nie chce jeszcze dzieci. Obiecała, że jeśli urodzi się chłopiec, da mu twoje imię. Nie masz nic przeciwko?

Bardzo za tobą tęsknię. Wszystko mi z rąk leci. Tyle naczyń potłukłam. Twoją ulubioną filiżankę też. Przepraszam. Chciałam ją schować. Po co w ogóle po nią sięgnęłam? Wczoraj rozsypałam herbatę. W sklepie ciągle zostawiam rzeczy w koszyku. Ostatnio świeże ogórki. Córka mówi, że kuchę mam jak z telewizji. W pracy też kiepsko. Ciągle błędy, lada dzień mnie zwolnią. Żarówki w łazience przepalone. Kupiłeś zapasowe? Nie znalazłam.

Na głowę spadło kilka kropel.

— Zaczyna padać. Chyba wszystko ci powiedziałam. Niedługo znowu przyjadę. Do szybkiego, kochany. — Jeszcze raz pogłaskała zdjęcie, otarła łzy i odeszła, omijając świeże groby.

Autobus kazał na siebie długo czekać. Rozalia przemokła i zmarzła. Nie chciało jej się wracać do pustego mieszkania.

Pod samymi schodami klatki stała ciężarówka z otwartymi drzwiami. Tragarze wynosili z niej korW drzwiach stał Borys z parasolem, patrząc na nią tym samym uważnym spojrzeniem, które znała już tak dobrze, jakby od zawsze.