Mocne Słowa i Słodkie Urok – Sekrety Przyjaciółki

Moja przyjaciółka, Jagoda Marciniak, miała język zawieszony jak mało kto. Była efektowna, kłująca i przebiegła. Ale gdy udawała słodką niewiniątko – od razu chciało się ją wziąć na ręce i przytulić. To potrafiła.

Pamiętam, jechaliśmy autokarem na wycieczkę. Turystów było po brzegi. Za kierownicą siedział poważny facet, Mietek. Czekała nas długa nocna trasa, a Mietek nie miał zmiennika. Obrzucił naszą hałaśliwą grupę wzrokiem i rzekł:

– Daleko jeszcze, żebym tak nie zasnął za kierownicą, Boże broń. Dziewczyny, która dotrzyma mi towarzystwa? Posiedźcie przy mnie, pogadamy. Odwdzięczę się później.

Ludzie skrzywili się – szkoda było kierowcy, ale nikt nie garnął się do czuwania przy nim. Wszyscy marzyli, by zapaść w drzemkę i obudzić się na miejscu.

Wtedy z pomocą przyszła Jagoda – zgodziła się zabawiać Mietka, podczas gdy reszta będzie chrapać. Przesiadła się do przodu, poprawiła spódniczkę, spuściła oczy – taka cichutka, grzeczna.

– Nie wiem, o czym rozmawiać, jestem nieśmiała… ale spróbuję.

Pasażerowie układali się do snu, Mietek pruł szosę, autobus pożerał kilometry. Jagoda zaczęła:

– O czym porozmawiamy, szefie? Może o pierwszej miłości? Miałam taką… bardzo dawno, dziewiętnaście lat…

– To temat! – przytaknął Mietek. – Ja też kiedyś miałem… w poprzednim stuleciu. Wal, kędziora!

– Otóż w owych czasach zakochałam się po raz pierwszy – ciągnęła Jagoda. – Albo drugi, trzeci… trudno zliczyć. Powiedzmy, że w pierwszej dziesiątce. Imienia adoratora nie zdradzę. Nazwijmy go… Pimpuś.

Mietek kręcił kierownicą i kiwał głową. Jagoda opowiadała łagodnie, jak pewnego razu spotkała się z Pimpusiem i ogarnęła ich szalona namiętność – tam, na środku wieczornego rynku!

– Pimpuś i ja zrozumieliśmy, że szliśmy ku sobie całe życie! – perorowała, błyskając oczami. – Zaraz po obiedzie wstaliśmy i ruszyliśmy na spotkanie przeznaczenia! A spotkaliśmy się na rozstaju dróg, gdy na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, a w pobliskich knajpach zaczynały trzeszczeć pierwsze pięści…

– Szyknie gadasz! – pochwalił Mietek. – I co? Rozpaliliście ogień? Dogadaliście się w miłosnej sprawie?

– Wszystko gra, tylko gdzie się przespać? – westchnęła Jagoda. – U mnie nie można, u Pimpusia też nie. U znajomych wszystkie kąty zajęte, na pokój nie starczyło grosza…

– Życiowo! – zgodził się Mietek. – Też miałem takich smyków za młodu! Hormony buzują, dziewczyna gotowa na wszystko, a spać nie ma gdzie. Drap się na drzewo!

– Szukaliśmy zacisznego kąta, na próżno – mówiła Jagoda. – W końcu próbowaliśmy nawet na parkowych ławkach pod kasztanami – ale i tam pełno par! Jakaś zaraza miłosna! Wtedy Pimpuś rzecze: „No cóż, kochanie, może inaczej kiedy indziej?”

Mietkowi sen jak nożem uciął. Ryknął tak, że mało kierownicy nie wypuścił.

– Co?! Jaki „kiedy indziej”? Frajer ten twój Pimpuś. Gdybym ja był na jego miejscu, to bym… Skąd ty takich wykopujesz?!

Jagoda zaśmiała się tajemniczo, jak syrena.

– Żartuję, Mietek! Mądry Pimpuś znalazł wyjście. Zaprowadził mnie do pewnego bloku, gdzie na dachu nie zamykano włazu…

– O, inna bajka! – uspokoił się Mietek. – Dach też ujdzie, byle dziewczyna gorąca, a noc ciemna. Gwiazdy, chmury, romantyzm… Ja tam raz na strychu zajezdni… ale mniejsza. Gadaj dalej, Jagódko.

Gdy Jagoda się rozkręciła, mogła zawstydzić niejednego poetę. Z przejęciem opowiadała, jak patrzyło na nich północne niebo, jak bardzo malutcy czuli się na tej wysokiej dachówce, podczas gdy nad nimi rozpościerała się tylko odwieczna otchłań wszechświata!

– …wzdychając z pożądania, zaczęliśmy się rozbierać… – szeptała Jagoda słodko. – Miałam na sobie modny topik, zapinany na małe haczyki z tyłu. Łamiąc paznokcie, rozpinałam je jeden po drugim! Spódniczka, lekka jak puch, zsunęła się z moich bioder, odsłaniając alabastrową biel skóry… ciepły wiatr igrał moimi niesfornymi loczkami… ach, miałam wtedy królewskie loczki!

Mietek słuchał, warcząc i chrząkając – gdzie mu tam teraz do spania! Jagoda i dziś jest pięknością, a co dopiero jako dziewiętnastoletnia studentka – cały autobus śliniłby się ze wzruszenia.

– Zrzucałam z siebie ostatnie strzępy ubrania, by spłonąć w ogniu miłości! – deklamowała Jagoda. – W półmroku zamigotał wąski pasek mojej bielizny… ogarnął nas korzenny zapach naszych ciał, niecierpliwości, rozkosznego drżenia… I wtedy Pimpuś powiedział…

– Tak! Tak! – zamruczał Mietek, mrużąc oczy. – Co tam palnął?!

– Powiedział: „Fajnie wyglądasz, Jagoda! Rozbierz się jeszcze raz?”

Biedny kierowca aż podskoczył, ledwie autobusu nie wyrzucił z szosy. Na szczęście był zawodowcem i utrzymał maszynę na drodze.

– Przed nim naga baba stoi, a on „rozbierz się jeszcze raz”? – wrzasnął. – Co za kretyn! Dałbym mu taką mszę, że dentysta by nie naprawił! Ale opowiadać ty umiesz, to fakt. Barwnie! Powinnaś pracować w „telefonie randkowym”.

Autobus pędził przez ciemność, mijały rzadkie latarnie. Jagoda czarującym głosem przeszła do kolejnego fragmentu ich miłosnej przygody. Z przejęciem opisywała, jak splotły się ich rozpalone ciała, jak serca waliły jak dzwony, w uszach huczała burza, każde dotknięcie wywoływało furię uczuć, a oni zamarli na dachu jak dwie krople, zlane w jedną w pucharze istnienia…

– I… i… i… – podjudzał Mietek. – Kończ, Jagódka, nie przerywaj! Ech, gdzie moje dziewiętnaście lat…

– …i wtedy Pimpuś powiedział: „Nie trafiłem!” – zakończyła Jagoda.

Jagoda chichotała, Mietek znów ryczał i tłukł pięścią w kierownicę. Nietrudno zgadnąć, że cały autobusI gdy tak wszyscy wsłuchiwali się w jej opowieść, Jagoda tylko przebiegle mrugnęła do mnie, bo wiedziała, że najlepsze historie to te, które nigdy się nie kończą.