Moc ponad śmierć

Dzisiaj znów obudziłam się z myślą o nim. Zegar na ścianie wskazywał wpół do ósmej. Obok wisiało zdjęcie męża z czarną wstążką w rogu. Tak zaczynał się każdy mój poranek. Patrzyłam najpierw na zegar, potem na jego uśmiechniętą twarz. Albo odwrotnie. „Dzień dobry, kochanie!” – mówił do mnie każdego ranka. Tylko już nie mógł mnie pocałować jak dawniej.

***

Po dziewięciu dniach, przed wyjazdem, córka zdjęła wstążkę żałobną z portretu. Rano obudziłam się, zobaczyłam ramkę bez tej czarnej oznaki i pomyślałam, że to wszystko był zły sen.

Wyszłam do kuchni, gdzie Kasia smażyła racuchy.

– Tato już poszedł do pracy? – zapytałam.

Córka odwróciła się gwałtownie i spojrzała na mnie z przerażeniem.

– Mamo, straszysz mnie. Po pierwsze, dziś sobota, a po drugie… Tatę wczoraj pochowaliśmy. Nie pamiętasz?

Osunęłam się ciężko na krzesło.

– Zdjęłaś wstążkę z portretu? Pomyślałam…

Zaczęłam płakać. Ból wrócił z nową siłą, przygniatając mnie jak betonowa płyta. Córka podeszła, przykucnęła przede mną, zajrzała mi w oczy.

– Mamusiu, przepraszam. Zaraz ją przywrócę. Nie pomyślałam…

Gdy wróciłam do pokoju, zdjęcie znów miało czarną wstążkę. Nie było mi lżej – wręcz przeciwnie. Lepiej sen i złudzenie niż okrutna rzeczywistość. Nie powiedziałam tego głośno.

– Może pojedziesz ze mną? Odwiedzisz nas na jakiś czas, odpoczniesz? – zapytała Kasia.

– Nie myśl, że zwariowałam. Po prostu… Gdy zobaczyłam zdjęcie bez wstążki, tak bardzo chciałam, żeby to był tylko koszmar. Zostanę tu. „Z tatą” – prawie dodałam, ale się powstrzymałam, by jej nie przestraszyć.

– Nie myślałam nic złego, tylko zaproponowałam.

– Myślałaś – odparłam.

– Nie gniewaj się, mamo.

Córka wyjechała, obiecując dzwonić codziennie. Wyszła za mąż za kolegę ze studiów i przeprowadziła się do jego rodziców do innego miasta. Tam było jej dobrze.

***

Minęło osiem miesięcy, a ból nie osłabł. Nauczyłam się z nim żyć. Weszłam do łazienki, odkręciłam kran. Na suficie migotała i gasła kolejna żarówka. „Może i lepiej – pomyślałam, zmywając z twarzy resztki snu. – W tym półmroku moje odbicie w lustrze nie wygląda tak przerażająco.”

Za oknem drzewa i krzewy tonęły w zielonkawej mgiełce pąków. Gdzieniegdzie, od słonecznej strony, wyłaniały się już pierwsze listki. Niebo zasnuły chmury.

Odwróciłam się od okna, postawiłam pusty kubek po kawie w zlewie i zaczęłam się ubierać. W weekendy często jeździłam na cmentarz, zwłaszcza gdy śnieg stopniał, a ziemia wyschła. Dziś mijało dokładnie osiem miesięcy od śmierci męża. Te osiem miesięcy zlało mi się w jeden długi dzień bólu i tęsknoty.

Przy bramie cmentarza stały kobiety, sprzedając żywe i sztuczne kwiaty. Kupiłam te prawdziwe. Po ośmiu miesiącach grób męża zniknął wśród nowych pochówków. Usunęłam zwiędłe kwiaty, położyłam świeże, poprawiłam wstążki na wieńcach, pogładziłam jego zdjęcie. Wyblakło na słońcu, twarz stawała się coraz mniej wyraźna. Następnym razem muszę przynieść nową fotografię i włożyć ją pod szkło. Latem miała przyjechać córka z zięciem – wtedy postawimy nagrobek…

Na pogrzebie ksiądz powiedział, że u Boga wszyscy żyją. Te słowa utkwiły mi w głowie jak iskra nadziei. Może dlatego ciągnęło mnie na cmentarz. Wydawało mi się, że tu czuję obecność męża najmocniej. Nie w grobie, pod warstwą ziemi, ale gdzieś wysoko. Mówią przecież, że dusza wraca do nieba, do Królestwa Niebieskiego…

– Cześć. Masz już więcej towarzystwa. Wokół mnie też jest mnóstwo ludzi, a i tak czuję się bez ciebie samotna. Kasia dzwoni codziennie. U niej wszystko w porządku. Pamiętasz, jak nie chciałeś, żeby wychodziła za mąż? Są szczęśliwi z Romkiem, kochają się.

Wyobraź sobie, myślała, że jest w ciąży, ale test wyszedł negatywny. Ucieszyła się i zasmuciła jednocześnie. Dzieci jeszcze nie chce. Obiecała, że jeśli urodzi się chłopiec, da mu twoje imię. Nie masz nic przeciwko?

Bardzo za tobą tęsknię. Wszystko mi z rąk leci. Tyle naczyń potłukłam. Twój kubek też – przepraszam. Chciałam go schować. Po co w ogóle go dotknęłam? Wczoraj wysypałam herbatę. W sklepie ciągle zostawiam produkty w koszyku. Ostatnio świeże ogórki. Kasia mówi, że żywię całą dzielnicę. W pracy też nie najlepiej. Ciągle popełniam błędy, lada dzień mnie zwolnią. Żarówki w łazience się wypaliły. Kupiłeś zapasowe? Nie znalazłam.

Na głowę spadło kilka kropel.

– Zaczyna padać. Chyba wszystko ci powiedziałam. Wkrótce znowu przyjdę. Do szybkiego zobaczenia, kochanie. – Jeszcze raz pogładziłam zdjęcie, otarłam łzy i wyszłam, omijając świeże groby.

Autobusa czekałam długo, przemókłam i zmarzłam. Nie chciało mi się wracać do pustego mieszkania.

Pod samymi schodami stała ciężarówka z otwartymi drzwiami. Mężczyźni wynosili z niej pudła, meble, worki i znosili do windy. Sąsiadka stała w wąskim przejściu i krzyczała, że nie można przejść. Mężczyźni milczeli, sapiąc, przynosili kolejne kartony.

– Dzień dobry. Wie pani, do którego mieszkania wprowadzają się nowi lokatorzy? – zapytałam.

– Witaj, Regina. Numeru nie znam, na szóste piętro. Korolowie sprzedali mieszkanie jeszcze zimą, dom kupili. Ty jesteś z siódmego? Więc pod tobą będą mieszkać. No dobrze, idę do sklepu, wnuczka sama w domu… – Ledwo rozminęłyśmy się między stosami kartonów.

Wjechałam windą na swoje piętro, otworzyłam drzwi. Witała mnie przytłaczająca cisza. Rozebrałam się, weszłam do kuchni i od razu stanęłam w kałuży.

– Tego mi tylko brakowało!

Otworzyłam szafkę pod zlewem i zobaczyłam, że woda sączy się z zaworu. Spróbowałam go dokręcić, ale tylko pogorszyłam sprawCzułam, że życie powoli zaczyna mnie znów obejmować, choć w sercu na zawsze pozostanie miejsce dla niego, mojego ukochanego męża.