Młoda kobieta z wymarzoną przestrzenią pragnie miłości…

Pewna młoda kobieta z własnym mieszkaniem marzyła o zamążpójściu…

„No i proszę, kolejną wydali za mąż. O jednego szczęśliwego człowieka więcej. Żebyście dożyli złotych godów!” – powiedziała Grażyna Janowska, kierowniczka działu księgowości, najstarsza w zespole nie tylko stanowiskiem, ale i wiekiem, podnosząc kieliszek szampana.

„Co mało? Niech do diamentowych dożyją!” – dodała rezolutna Kinga.

„Tylko żeby w tym małżeństwie nie zginąć” – westchnęła smutno sprzątaczka, ciocia Basia, stojąc w drzwiach. – „Dziś się ożenił, a za rok się zapił. Oj, dziewczyny, czego wam samotnie nie żyje?”

„Ciociu Basiu, poszłaby pani…” – odcięła się od niej zirytowana Kinga. – „Jak pani miała pecha do męża, to nie znaczy, że i zamąż iść nie trzeba. Naszej Kasi się udało. I przystojny, i z samochodem, i perspektywiczny. Nie słuchaj, Kasia, nikogo, bądź szczęśliwa!” – Kinga uniosła kieliszek w geście toastu.

Kasia wróciła z tygodniowego urlopu wziętego z okazji ślubu. Przyniosła cukierki i szampana, żeby z koleżankami z księgowości uczcić swój nowy stan. Uśmiechała się i promieniała jak wypolerowany samowar, ale trochę się denerwowała. Oczywiście uprzedziła świeżo upieczonego męża, że spóźni się godzinę – trzeba się „odpokutować” przed zespołem. Ale minęły już trzy, szampan dawno wypito, biegły nawet po drugą dostawę, i – jak się zdawało – nikt nie miał zamiaru się rozejść. Mąż wysyłał SMS-y, pytał, kiedy żona wróci, że tęskni i gotów jest przyjechać na ratunek.

„No dobra, dziewczyny, bawcie się. Ze stołu posprzątajcie, a ja rano wam umyję” – powiedziała ciocia Basia.

„Idźcie do domu, ciociu Basiu, nie martwcie się, po sobie posprzątamy” – obiecała Grażyna Janowska. – „Dziewczyny, wypijmy po ostatniej. Czas do domów. Została tylko Ola do wydania za mąż i będzie komplet.”

„No właśnie, Olu, czemu ty w panieństwie zasiedziałaś? W sumie niczego sobie, z mieszkaniem. Nikt się nie podoba, czy księcia czekasz?” – podchwyciła już solidnie podchmielona Kinga.

„A mieszkanie tu do czego?” – zapytała Ola.

„No jak to? Ile ty masz lat? W twoim wieku ja już dwoje miałam, a Wojtek do szkoły chodził. U nas z mężem różnie bywało. Parę razy o mało do rozwodu nie doszło. Ale powiedziałam: urodziłaś, to dzieci do rozumu doprowadź, a potem leć, gdzie chcesz. No i mam go tu.” – Kinga pokazała pięść.

„Ludzie biorą ślub z dwóch powodów: z namiętności albo z wpadki. Namiętność szybko mija, zaczynają się szare dni. O dzieciach już nie mówię. Bezsenność, nerwy, kłótnie. Patrzysz – i po rozwodzie.

Jak facet porządny, to zostawi mieszkanie żonie z dziećmi, a sam cieszy się wolnością na wynajmie albo w kawalerce. Ale nie na długo. Kolegów wszyscy żonaci, gdzie tu pójść? Wtedy zaczyna się rozglądać – czy gdzieś w pobliżu nie ma wolnej, samotnej kobiety bez dzieci. Bo od swoich uciekł, a nie po to, żeby cudze wychowywać. A tu ty – właśnie taka, jak trzeba: młoda, marząca o zamążpójściu, i jeszcze z własną nieruchomością. Skarb prawdziwy. Więc dziwię się, że jeszcze sama jesteś.”

„Jakoś dziwnie to u ciebie brzmi” – obraziła się Ola. – „Ja nadaję się tylko dla rozwodników i bezdomnych? Po trzydziestce już nie mam szans na faceta bez alimentów, tak?”

„Nie słuchaj jej, Ola, pijana jest, plecie głupoty. Facetom teraz się nie spieszy do zakładania rodziny. Kariery robią. Ale faktycznie, trochę się zasiedziałaś” – westchnęła Grażyna Janowska. – „Nic, my to naprawimy.”

„Widzisz, a o czym ja mówię?” – natychmiast podchwyciła Kinga. – „Samotni i zaradni faceci znają swoją wartość, szukają młodszych i ładniejszych. A rozwodnicy mniej wybredni. Dla nich liczy się, żeby człowiek był dobry i z własnym M. Nie po wynajmowanych klitkach całe życie łazić ani z mamą mieszkać.”

„Różnie ludzie mają. Jednym pisane wcześnie za mąż wyjść, a nawet nie raz. Inni swoje szczęście później znajdują. Nic to. Moja znajoma ma syna. Trzydzieści sześć już mu, nie żonaty i nie był, o ile wiem. Mądry, wykształcony, dobrze zarabia, a z kobietami pech.” – powiedziała Grażyna Janowska.

„Co, chory czy pijak, skoro nikomu nie pasuje? Trzeba by jeszcze sprawdzić jego orientację, bo nagle okaże się…” – Kinga zauważyła ostrzegawcze spojrzenie Grażyny. – „A co? U mojej koleżanki…”

„Kinga, dosyć! Masz język jak miotłę. Słuchać się nie chce. Różne w życiu rzeczy się zdarzają. A ty, Olu, pomyśl. Chłopak fajny. Od dawna was chciałam poznać.”

„Po co w ogóle ten temat zaczęłyście? Nie wierzę w takie umawianie. Nachwalą sobie, a w rzeczywistości zupełnie inaczej wyjdzie. Jakoś sobie poradzę sama.”

„Właśnie jakoś. Gdzie ty się poznasz? Zespół u nas kobiecy, po klubach nie chodzisz. Jak nie spodobacie się sobie, to trudno, nikt was na siłę żenić nie będzie. Tym bardziej, że on mieszkanie ma. Spróbować można, prawda? A nagle ci się spodoba?” – nie ustępowała Grażyna Janowska. – „Dziewczyny, zasiedziałyśmy się, mężowie nas nie wpuszczą.”

Szybko usunęły ślady uczty i rozeszły się do domów.

„Nie odmawiaj przed czasem” – powiedziała Grażyna Janowska, idąc z Olą na przystanek. – „Nie bez powodu temat poruszyłam. W sobotę mąż ma urodziny. Zaprosiłam koleżankę i jej syna. I ty przyjdź. Przyjrzycie się, a nuż coś z tego będzie.”

Przez kolejne dwa dni do soboty Ola miotała się w wątpliwościach. Od początku pomysł nie był jej w smak, mało prawdopodobne, żeby coś wyszło. A jednak wybierała strój, odświeżyła manicure.

„Ile już razy obiecywałam sobie dietę? W dwa dni nie schudnę – biadała przed lustrem. – Kto mnie pokocha, jak ja siebie nie kocham? Bzdura. Nie pójdę.”

W sobotę rano umyła włosy, ułożyła je, zrobiła makijaż, wybrała sukienkę. A co z prezentemOla westchnęła ciężko, spojrzała na zegarek i postanowiła, że jednak pójdzie, bo co jej szkodzi spróbować, a nuż los okaże się łaskawszy, niż myślała.