Młoda kobieta z własnym mieszkaniem marzy o miłości…

Młoda kobieta z własnym mieszkaniem marzy o zamążpójściu…

„No i kolejna wyszła za mąż. Przybyło nam jednego szczęśliwego człowieka. Życzę wam, żebyście dożyli złotych godów!” — powiedziała Halina Nowak, kierowniczka księgowości, najstarsza w zespole nie tylko stanowiskiem, ale i wiekiem, uniosła kieliszek szampana.

„Dlaczego tak skromnie? Niech dożyją diamentowych!” — dodała rezolutna Kasia.

„Sama nie wiem, po co za mąż iść…” — westchnęła smutno sprzątaczka ciocia Wanda, stojąc w drzwiach. — „Dziś się ożeni, a za rok w kieliszku utonie. O dziewczyny, czego wam samym nie żyje się dobrze?”

„Ciociu Wando, idźcie już…” — odparła zirytowana Kasia. — „Jeśli wam z mężem nie wyszło, to nie znaczy, że innym też się nie uda. Naszej Ani się poszczęściło. I przystojny, i z samochodem, i perspektywiczny. Aniu, nie słuchaj nikogo, bądź szczęśliwa!” — Kasia uniosła kieliszek w toast.

Ania wróciła z tygodniowego urlopu wziętego z okazji ślubu. Przyniosła cukierki i szampana, by z koleżankami z księgowości uczcić zamążpójście. Uśmiechała się i promieniała jak wypolerowany samowar, chociaż trochę się denerwowała. Oczywiście uprzedziła świeżo upieczonego męża, że spóźni się o godzinę — trzeba postawić koleżankom. Ale minęły już trzy godziny, przyniesiony szampan dawno się skończył, biegały po dodatkową butelkę i widać było, że zespół nie kwapi się do domów. Mąż wysyłał SMS-y, pytał, kiedy żona wróci, że tęskni i jest gotów przyjechać po nią.

„Dobrze już, dziewczyny, bawcie się. A ze stołu posprzątajcie, a ja rano umyję” — powiedziała ciocia Wanda.

„Idźcie do domu, ciociu, nie martwcie się, wszystko uporządkujemy” — obiecała Halina Nowak. — „Dziewczyny, wypijmy na koniec. Czas do domów. Została tylko Ola do wydania za mąż, i będzie komplet.”

„No właśnie, Olu, czemu siedzisz w panieństwie? Sympatyczna jesteś, mieszkanie masz. Nikt się nie podoba, czy księcia z bajki czekasz?” — podchwyciła już podchmielona Kasia.

„A co mieszkanie ma do rzeczy?” — spytała Ola.

„Jak to co? Ile ty masz lat? W twoim wieku ja już miałam dwójkę, a Stasiek nawet do szkoły chodził. Z mężem różnie bywało. Parę razy prawie do rozwodu doszło. Ale powiedziałam: skoro dzieci urodziłeś, to doprowadź je do porządku, a potem możesz sobie iść, gdzie chcesz. I teraz mam go tu.” — Kasia pokazała zaciśniętą pięść.

„Ludzie żenią się z różnych powodów: z miłości albo z przypadku. Miłość szybko mija, zaczynają się szare dni. O dzieciach nie wspomnę. Bezsenne noce, nerwy, kłótnie… Patrzysz, a tu już rozwód.”

„Jeśli mężczyzna jest porządny, zostawi mieszkanie żonie i dzieciom, a sam będzie się cieszył wolnością w wynajętym pokoju albo u matki. Ale nie na długo. Wszyscy przyjaciele żonaci, nie ma gdzie się podziać. I wtedy zaczyna rozglądać się, czy w pobliżu nie ma samotnej kobiety bez dzieci. Bo przecież nie uciekł od swoich, żeby cudze wychowywać. A tu ty — młoda, marząca o małżeństwie, jeszcze z własnym lokum. Prawdziwy skarb. Więc dziwię się, że jeszcze sama siedzisz.”

„Jakoś dziwnie to u ciebie brzmi” — odparła urażona Ola. — „Nadaję się tylko dla rozwodników i bezdomnych? W trzydziestce już nie mam szans na faceta bez alimentów, tak?”

„Nie słuchaj jej, Ola, pijana jest, bredzi” — westchnęła Halina Nowak. — „Faceci teraz nie garną się do zakładania rodziny. Kariery budują. Chociaż, no, rzeczywiście, trochę się zastałaś w panieństwie. Nic, możemy to zmienić.”

„Widzisz, a ja o czym mówię?” — podchwyciła Kasia. — „Samotni i zaradni faceci znają swoją wartość, szukają młodszych i ładniejszych. A rozwodnicy nie są tak wybredni. Dla nich liczy się, żeby człowiek był dobry i miał mieszkanie. Nie ma co całe życie błąkać się po wynajmowanych kątach.”

„Każdy ma swoją ścieżkę. Jednym pisane wcześnie wyjść za mąż, innym późno. U mojej znajomej jest syn. Ma już trzydzieści sześć lat, nieżonaty. Mądry, wykształcony, dobrze zarabia, ale z kobietami mu nie po drodze” — powiedziała Halina.

„To co, chory czy pijak, skoro nikt go nie chce? Może jeszcze sprawdzić, czy przypadkiem nie…” — Kasia zauważyła ostrzegawcze spojrzenie Haliny. — „No co? U mojej koleżanki…”

„Kasia, koniec! Masz język jak miech. Obrzydliwość słuchać. Różne sytuacje życiowe się zdarzają. Ola, pomyśl. Chłopak jest dobry. Od dawna chciałam was poznać.”

„Ale po co w ogóle ten temat? Nie wierzę w takie umawianie. Nagadają o sobie nawzajem, a w rzeczywistości inaczej będzie. Jakoś sobie sama poradzę.”

„No właśnie, *jakoś*. Gdzieś w pracy? Wszędzie same kobiety. Na imprezy nie chodzisz. Jak się nie spodobacie, trudno, nikt was przecież siłą nie będzie żenić. A mieszkanie on ma. Spróbować można? Może ci się spodoba?” — nie ustępowała Halina. — „Dziewczyny, czas do domów, mężowie grymasów nie lubią.”

Koleżanki szybko posprzątały po imprezie i rozeszły się.

„Nie odmawiaj od razu” — powiedziała Halina, idąc z Olą na przystanek. — „Nie bez powodu zaczęłam ten temat. W sobotę mąż obchodzi urodziny. Zaprosiłam znajomą i jej syna. Przyjdź, rozejrzyjcie się. Może wam się uda. Zobaczymy.”

Przez następne dwa dni Ola wahała się. Plan nie podobał jej się od początku — mało prawdopodobne, że coś z tego wyjdzie. Mimo to wybrała sukienkę, odświeżyła manicure.

„Ile razy obiecywałam sobie dietę? W dwa dni nie schudnę…” — narzekała przed lustrem. — „Kto mnie pokocha, skoro ja sama siebie nie lubię? Bzdura. Nie pójdę nigdzie.” — Westchnęła i odeszła od lustra.

W sobotę rano umyła włosy, ułożyła je, zrobiła makijaż, wybrała sukienkę. A prezent? Przecież idzie na urodziny — nie może przyjść z pustymi rękami! Zadzwoniła do HalinyPo roku w biurze znów otwarto szampana, tym razem z okazji urodzin małej Zosi, córeczki Oli i Waldka, a ciocia Wanda, przekonawszy się, że nawet późna miłość może być szczęśliwa, w końcu przestała narzekać na zamążpójścia koleżanek z pracy.