Młoda kobieta z marzeniem o miłości i domu…

Młoda kobieta z własnym mieszkaniem marzy o zamążpójściu…

– No to kolejna wyszła za mąż. Więcej jednego szczęśliwego człowieka na świecie. Życzę wam, żebyście dożyli złotych godów! – powiedziała Halina Nowak, kierowniczka księgowości, starsza w zespole nie tylko stanowiskiem, ale i wiekiem, unosząc kieliszek szampana.

– A czemu tak mało? Niech dożyją diamentowych! – dodała żywiołowa Tania.

– Żeby tylko w małżeństwie nie przepaść – westchnęła smutno sprzątaczka ciocia Basia, stojąca w drzwiach. – Dzisiaj wziął ślub, a za rok się rozpił. Oj, dziewczyny, czego wam samej nie żyje?

– Ciociu Basiu, idźcie już… – odgryzła się Tania. – Jeśli wam z mężem nie wyszło, to nie znaczy, że inni nie mają się żenić. Naszej Ewce się udało. I przystojny, i z samochodem, i perspektywiczny. Nie słuchaj nikogo, Ewka, bądź szczęśliwa! – Tania wzniósła toast kieliszkiem.

Ewka wróciła z tygodniowego urlopu wziętego z okazji ślubu. Przyniosła czekoladki i szampana, żeby uczcić z koleżankami z księgowości swoje zamążpójście. Uśmiechała się i błyszczała jak nowy czajnik, choć lekko się denerwowała. Oczywiście uprzedziła nowego męża, że się spóźni, ale minęły już trzy godziny, szampan dawno się skończył, dokupiono kolejną butelkę, a zespół nie wyglądał na gotowy do rozchodzenia się. Mąż wysłał SMS-y, pytał, kiedy wróci, że tęskni i może przyjechać po nią.

– Dobra, dziewczyny, bawcie się. Posprzątajcie po sobie, a ja rano wam umyję – powiedziała ciocia Basia.

– Idźcie do domu, ciociu Basiu, nie martwcie się, wszystko posprzątamy – obiecała Halina Nowak. – Dziewczyny, wypijmy na zakończenie. Czas do domów. Została tylko Ania do wydania za mąż i będzie kompletną paczką.

– No właśnie, Anka, czemu ty jeszcze w panieństwie siedzisz? Ładna jesteś, z mieszkaniem. Nikogo nie podziwiasz czy księcia wyczekujesz? – podchwyciła już podchmielona Tania.

– A mieszkanie co ma do rzeczy? – spytała Ania.

– No jak? Ile ty masz lat? W twoim wieku ja już miałam dwójkę, a Staś do szkoły chodził. U nas z mężem różnie bywało. Do rozwodu kilka razy było blisko. Ale powiedziałam: urodziłeś, to dzieci prowadź do rozumu, a potem leć, gdzie chcesz. I siedzi cicho – Tania pokazała pięść.

– Ludzie biorą ślub z namiętności albo z przypadku. Namiętność szybko mija, zaczynają się szare dni. O dzieciach nie mówię. Nieprzespane noce, zmęczenie, kłótnie. Patrzysz, a tu już rozwód.

Jak facet przyzwoity, zostawi mieszkanie żonie z dziećmi, a sam wynajmuje pokój albo wraca do mamusi. Niedługo. Znajomi wszyscy żonaci, nie ma gdzie pójść. I zaczyna się rozglądać, czy nie ma gdzieś w pobliżu samotnej, bezdzietnej kobiety. Bo uciekł od swoich dzieci, żeby cudzych nie wychowywać. A tu właśnie ty: młoda, z własnym M. Prawdziwy skarb. Więc dziwię się, że jeszcze sama siedzisz.

– Jakoś dziwnie to u ciebie brzmi – obraziła się Ania. – Nadaję się tylko dla rozwodników i bezdomnych? W trzydziestce już nie mam szans na faceta bez alimentów, tak?

– Nie słuchaj jej, Ania, pijana jest, plecie głupoty. Facety teraz nie śpieszą się z zakładaniem rodziny. Kariery robią. Chociaż, trochę się zasiedziałaś – westchnęła Halina Nowak. – Nic, my to naprawimy.

– No właśnie! – podchwyciła Tania. – Samotni i zaradni faceci znają swoją wartę, szukają młodszych i ładniejszych. A rozwodnicy mniej wybredni. Dla nich ważne, żeby człowiek był dobry i z mieszkaniem. Nie całe życie po wynajmowanych pokojach się tłuc ani u mamy mieszkać.

– Różnie ludzie mają. Jednym pisane wcześnie wyjść za mąż, nawet nie raz. Inni szczęście znajdują późno. Mój znajomy ma syna. Ma już trzydzieści sześć lat, nieżonaty, o ile wiem. Mądry, wykształcony, dobrze zarabia, ale z kobietami mu nie po drodze – powiedziała Halina.

– Co, chory czy pijak, skoro nikomu nie pasuje? Trzeba jeszcze sprawdzić, czy przypadkiem nie… – Tania zauważyła ostrzegawcze spojrzenie Haliny. – No co? U mojej koleżanki…

– Tania, wystarczy! Masz język jak młyńskie koło. Brzydko słuchać. Różne w życiu rzeczy się zdarzają. A ty pomyśl, Aniu. Chłopak dobry. Od dawna was chciałam poznać.

– Po co w ogóle ten temat wyciągnęliście? Nie wierzę w takie umawianie. NacI tak po pół roku, w księgowości znów świętowano – tym razem ślub Ani, a wkrótce miały nadejść chrzciny, bo życie, jak to życie, zawsze pisze swoje własne scenariusze.