Młoda Kobieta: Siła i Wyzwania w Codziennym Życiu

Młoda kobieta z małą dziewczynką w ramionach wysiadła z autobusu i spojrzała w stronę tablicy z napisem. Kłuczki tak brzmiała nazwa wioski.

Kasia! podeszła ze łzami w oczach staruszka. Siwa, w białej chustce Daj mi Kasię.

Mieszkańcy wioski przyglądali się nieznajomej z dzieckiem, lecz babcia Gurjan i Maria, niosąc jednocześnie dziecko i walizkę, pędziły do domu, nie patrząc na nikogo. Gdy dotarły, babcia zamknęła furtkę i szybkim krokiem wpadła do domu.

Kasia!

Dorosła wnuczka już płakała przy stole, obejmując Kasię. Łzy nie przestawały płynąć z oczu Marii.

Uciekłam od męża, babciu!

Co się stało?

Był okrutny. Niewyobrażalne słowa, rozkazy, groźby, że zabierze mi dziecko. Nie mogłam z nim ani odetchnąć, ani się śmiać tylko szeptał, przyciskał mnie do siebie Jestem zmęczona.

Stara Gurjan milcząco patrzyła na wnuczkę, marszcząc brwi:

Trzy lata razem i już wasz związek się rozpadł, co za współczesne obyczaje.

Maria przestała płakać, podniosła głowę i spojrzała na babcię.

Babciu Jeśli mnie nie zrozumiesz, odejdę. Odeszłam od matki, bo mnie nie rozumie, ciągle mnie złości. Mówi: Cierpliwość, mąż nie jest zły. Jak mam żyć, kiedy mnie dusi?

Babcia nadal marszczyła brwi, lecz przytuliła wnuczkę i pogładziła ją po włosach:

Zostań. Nie będę cię tak przymuszać. Mam tylko trochę sił, a ty jesteś przy mnie. Mój dom będzie twój. Moja dziewczynko, piękna

***

Maria, dziewczyna z miasta, zapomniała o rodzinnych stronach. Początkowo w wiosce krążyły plotki, że Maria ma związek z przestępcą (samemu coś wyznała). To właśnie od niej uciekła z babcią, walizką i małym dzieckiem, by się ukryć. Maria zachowała godność, podjęła pracę przy poczcie i szybko stała się lubiana przez wieśniaków.

W Gurjanowie jest przyjaznie. Wszystko, co poprosisz, ludzie pomogą. Wspaniale.

Kasia mówiła Maria w ogródku babci, pokazując małej córce jagody. Nie bój się, możesz je zbierać i jeść. To malina, ta czerwona, ta żółta. A to porzeczka.

Dziewczynka w sukience podeszła do krzaków i dotykała owoców.

Za płotem ruszyły mchy, a zabawny pies czarny z białymi plamami podniósł ucho, rozejrzał się na matkę z córką i zaszczekał.

Piesek uśmiechnęła się Maria.

Mchy zamieszkały znów, a zza płotu wyłonił się kręcony chłopiec. Kasia wpatrzyła się w niego.

Paweł! rozległ się męski głos, podszedł do płotu starszy pan. Dzień dobry.

Dzień dobry uśmiechnęła się Kasia.

Kręcony chłopiec, Paweł, odważył się podejść bliżej, chwycił się za ręce i spojrzał na Kasię. Był nieco starszy od córki Marii.

Maria przywołała chłopca:

Chodź tutaj, chłopcze. Mamy jagody. A Kasia chętnie się z tobą pobawi.

Ojciec chłopca, Jan, podszedł i z uśmiechem odezwał się do Marii:

Nie wiedziałem, że macie Kasię. Nasz Paweł nie ma przyjaciół, wędruje po podwórku. Na szczęście mamy psa Szarka.

Maria z radością odpowiedziała:

U nas Kasia się nudzi. Chodź do nas na podwórko, Pawle!

Paweł nie potrzebował drugiej zachęty. Przeskoczył płot, a za nim poszedł Szarek. Dzieci od razu się zaprzyjaźniły, a ich śmiech rozbrzmiewał aż do zmierzchu.

***

Jan, ojciec Pawła, przyjeżdżał w weekendy, patrzył na Marię z zainteresowaniem i nie odrywał od niej wzroku. Zaczęła go adorować. Co weekend przynosił kwiaty, drobne upominki, woził samotną matkę na swój Fiat 126p nad rzekę. Babcia Gurjan popierała związek.

O, Mariu, ładny chłopak. Odszedł od żony, którą określał zdradą, zabrał syna i sam wychowuje Pawła. Pracowity, niepijący. Rośnie w moich oczach. Mieszka w mieście, bo ma pracę i mieszkanie.

Maria poczuła się rozdarta. Mężczyzna był miły, ale bała się, że jej były mąż go znajdzie. W dokumentach wciąż była żoną.

Czekam na ciebie zapewnił Jan. Będę czekał, ile trzeba, a potem zabiorę cię do miasta.

Co za mężczyzna

Jan poprosił ją o opiekę nad Pawłem, gdy wyjeżdżał:

Jadę jutro, pilnuj Pawła. Mój ojciec jest już stary, nie radzi sobie. Nie mogę zabrać go do miasta, bo jego była żona wciąż krąży.

Nie martw się, opiekuję się uśmiechnęła się Maria. Jedź spokojnie, kochany.

Lata płynęły, babcia Gurjan osłabła, Maria dbała o nią, podając łyżeczką jedzenie, a Kasia poszła do szkoły. Nie było wieści od byłego męża, więc Maria wreszcie uspokoiła się i wciągnęła w nowy rytm życia. Paweł stał się wybrednym nastolatkiem, unikał szkoły, a jego dziadek zachorował i przestał wychodzić.

Maria codziennie wędrowała między dwoma domami, opiekując się starszymi. Jan pojawiał się w weekendy, niosąc własnoręcznie zebrane warzywa w pełnym bagażu.

Po kilku latach Maria odprowadziła babcię na ostatnią drogę i poczuła się wolna jak ptak.

W okresie dojrzewania Kasia zaczęła złościć się na matkę, a Maria płakała w poduszkę. Paweł nie słuchał, jego głos drżał, ale dziadek już nie ruszał się z kanapy okrywał się gazetą, a w domu zamieszkała sąsiadka Zofija, gotująca mu kaszę. Babcia Gurjan patrzyła na Marię nieprzychylnie, czasem nie wpuszczała jej do domu.

Relacje z Janem się pogarszały, rzadko przyjeżdżał, pojawiał się raz w miesiącu, bez prezentów, zmartwiony, narzekający:

Wiesz, Mariu, pracuję. Spłacam kredyt, cała pensja idzie na raty. Nie stać nawet na spodnie dla syna.

Maria odpowiedziała:

Rozumiem, Janie. Dbaj o siebie, jedz dobrze, ubieraj się adekwatnie do pogody. My sobie poradzimy.

Jan poczuł się podniesiony jej słowami i odjechał z podniesionym duchem.

***

Kasia! krzyczała Maria na podwórku. Chodź tutaj, cholero!

Co chcesz? odpowiedziała Kasia, leniwie wystawiając się na ganku.

Maria machnęła w stronę kurnika:

Jak to tak, Kasia?! Właśnie wróciłam z pracy, a tu co się dzieje.

Co tam? zirytowała się nastolatka.

Nie widzisz, Kasia?

Kasia podniosła brwi i podeszła bliżej, wzdychając:

Nie wiem, mamo, muszę się uczyć do lekcji.

Co zjemy zimą, kochanie? Kurczaki zjadły wszystko, nie ma nic.

Bo mama nie zamknęła kurnika.

Czy naprawdę nie zamknęłam?

Kasia przewróciła oczami, wpadła do domu, a Maria płakała.

W ogrodzie panował bałagan: wszystkie grządki stłuczone, płot miał dużą dziurę i pochylił się.

Paweł, muszę z tobą porozmawiać! przeskoczyła przez dziurę w płocie Maria. Paweł stał dumnie, a obok niego przyjaciel. Maria podeszła do budy psa i zajrzała do środka.

A więc Szarek ma całą twarz w kłopocie. Co, Szarek? Najedzony?

O co chodzi, cioci Mario? złośliwie spojrzał Paweł. Czyli rozmawiamy z psami?

Chłopcy wybuchnęli śmiechem.

Paweł, twój pies zniszczył cały kurnik

To nie Szarek, ciociu! Nasze kury spokojnie chodzą po podwórku, nie dotyka ich żaden pies.

Maria patrzyła zdziwiona: jak z małego kręconego chłopca stał się obojętny nastolatek?

Od czasu do czasu Maria dzwoniła do matki, a ta zachowywała się obco.

Mario, mów szybko, jestem zajęta.

Czym się zajmujesz, mamo? zdziwiła się Maria. Nową rodziną? Zdrowiem ojczyma? Czy może wnukami?

Nie są mi obce, Mario! Jeśli tak mówisz, zapomnij, że masz matkę.

A ja nie mam matki

W takim razie przestań dzwonić. Koniunkcja

Maria przygryzała wargę, gniewna:

Zestarzejesz się, przyjdziesz do mnie, a obcy dzieci nie będą chciały cię widzieć, mamo.

Łzy już spływały po policzkach. Maria podjęła decyzję, wsiadła do autobusu i pojechała do miasta, by zrobić niespodziankę Janowi. Znała adres dzięki Pawłowi, podeszła prosto ze stacji. Zapukała do drzwi, otworzyła młoda kobieta.

Dzień dobry, nie pomyliliśmy się, jesteśmy Górscy. Ktoś?

Kim jesteś? spytała Maria.

To moja żona. odpowiedziała kobieta z uśmiechem.

Jan przyjechał w weekend do wioski, jakby nic się nie stało, i poprosił Marię o rozmowę.

Co robisz, Mario? Mieszkam z Jankiem, a co ma mnie martwić, że jestem dorosłym mężczyzną?

Co ze mną?

Zawsze jesteś zajęta swoim gospodarstwem.

Dlaczego tak mnie traktujesz? zaczęła płakać i jąć się.

Jan wzruszony:

Mario, wystarczy. Mam dość wymówek pierwszej żony. Nie chcę cię denerwować, muszę wracać do miasta. Nie martw się.

***

Sąsiedzi zaczęli się kłócić. Dziadek Pawła rozmawiał z Marią, udając, że jest głuchy, a jego babcia Zofija przywiozła wnuki na lato; cała gromada dzieci przełamała płot, biegała po grządkach Marii i pała się w rozrośniętym malinowym krzaku.

Kasiu wołała Maria, owinięta szalikiem. Kasia.

Co, mamo? wyszła dorosła dziewczyna. Chciała choć raz zobaczyć uśmiech matki i herbatkę

Kasiu, boli głowa, wycisz muzykę.

Twoja głowa zawsze boli odpowiedziała Kasia. Weź tabletkę.

Kasiu, trzeba zebrać maliny. Sąsiadki nas zostawią bez owoców.

Ty zbierzesz, ja nie jem dżemu odparła Kasia.

W duszy Marii coś pękło. Stała przy oknie, milczała, czasem podchodziła do zniszczonego płotu, podwiązywała go liną do słupków. Następnego dnia płot znów się zawalił, a ona podnosiła go ponownie.

Jan przestał przyjeżdżać do Kłuczka. Dlaczego? Paweł skończył szkołę. Bez Jana i Marii życie stało się lżejsze. Nie musiała już sadzić ogród, nie musiała zapełniać domu mężczyzną.

Gdy Maria wydostała się z depresji, Kasia nagle stała się cicha, często podchodziła, przytulała się. Może po prostu dorosła? Zostało już mało czasu do końca szkoły.

Mamo, pomóż, nie wiem co ze mną. Rano mdli, nie mam siły, a po jedzeniu wzdęcia i wahania nastroju.

Musisz iść do lekarza. Nie jesteś w ciąży, skąd takie dolegliwości? zdziwiła się Maria, łapiąc wzrok córki.

Wygląda na ciążę.

Skąd? Żartujesz! Nie masz chłopaka.

Nie żartuję, mamo!

Wyszli z przychodni, a po drodze natknęli się na sąsiada Górskiego.

Kto jest ojcem dziecka? Z kim się śpieszyła? pytała Kasia.

Paweł, oczywiście. Nie przewidziałam, że tak może być odmówiła.

Maria rozpaczała, ale wzięła się w garść.

Po kilku dniach przybijała drzwi domowi Górskich, lecz nie otworzyli. Z okna wystąpiła babcia Zofija i pokazała pięść. Maria wróciła do własnego podwórka, przeskoczyła przez dziurę w płocie.

Paweł! zawołała, wchodząc na podwórze. Paweł stał dumnie, obok przyjaciel. Zbliżyła sięWtedy Maria pojąła, że najważniejszą siłą jest wybaczenie i wspólne budowanie nowego, spokojnego życia.