Młoda Kobieta: Odkrywanie Pasji i Wyjątkowości w Codziennym Życiu

Młoda kobieta z małą dziewczynką na rękach wysiadła z autobusu w małej wsi Kluczykowo i spojrzała na tabliczkę przy drodze. Kluczykowo wyryte litery wskazywały na nazwę wsi.

Aniu! podbiegła ze łzami w oczach staruszka w białoszarym chusteczce Daj mi Katarzynkę.

Mieszkańcy wioski przyglądali się nowej twarzy, ale staruszka Górska razem z Anią dźwigały dziecko i walizkę, pośpiesznie, nie odwracając wzroku, i gdy dotarły do domu, babcia zamknęła bramy i wbiegła do środka.

Kasieńka!

Wielka wnuczka już płakała przy stole, obejmując małą Katarzynkę. Łzy Ani nie przestawały lecieć.

Uciekłam od męża, babciu!

Co takiego?

On mnie przytłaczał. Gadał głupoty, rozkazy wydawał, groził, że zabierze dziecko. Nie mogłam przy nim ani westchnąć, ani się uśmiechnąć, ciągle tylko warczał i drapał się po głowie. Już nie wytrzymałam.

Stara Górska milcząco popatrzyła na wnuczkę i zmarszczyła brwi:

Trzy lata małżeństwa i już dom się rozwodzi, cóż dziś za obyczaje.

Ania wytarła łzy, podniosła głowę i spojrzała na babcię.

Babciu Jeśli mnie nie zrozumiesz, odejdę, odejdę, babciu. Uciekłam od matki, bo mnie nie rozumie, krzyczy i każe czekać. Mówi: wytrwaj, mąż jest człowiek słaby. A jak żyć, kiedy ciągle mnie przygniata?

Stara Górska wciąż się marszczyła, lecz położyła rękę na włosy wnuczki i przytuliła ją:

Nie odchodź. Nie będę cię wyrzucać. Zostało mi niewiele, ale choćbyś była przy mnie. Dom mój będzie twój. Moja córeczko, piękna moja

***

Ania, dziewczyna z miasta, zapomniała o swoim rodzinnym Krakowie. Najpierw w wiosce krążyły pogłoski, że Ania poślubiła bandytę (samemu się przyznała). To on i popchnął ją do wsi, z walizką i małym dzieckiem, by się ukryć. Ania zachowała godność, podjęła pracę na poczcie, a jej pogodna natura podobała się wszystkim wsiakom.

U Górskich mieszkamy. Tu wszyscy są uśmiechnięci i pomocni, o co poprosisz, od razu podbiegą.

Katarzynka, siedziała Ania w ogródku babci i pokazywała małej córce jagody. Nie bój się, mała, możesz je zbierać i jeść. To są czerwone maliny, a to żółte. A to czarna porzeczka.

Dziewczynka w sukience podbiegła pod krzaki i dotykała owoców.

Za płotem podskoczył kudłaty pies, czarny z białymi plamkami, podniósł ucho i szczekał w stronę matki i córki.

To nasz piesek uśmiechnęła się Ania.

Nagle zzał na płot kręcony chłopiec o kręconych włosach. Katarzynka spojrzała na niego z ciekawością.

Pawełek! rozległ się męski głos, podszedł staruszek w siwych włosach. Dzień dobry.

Dzień dobry uśmiechnęła się Maśka.

Pawełek, trochę odważniejszy, podszedł bliżej, złapał się ręką za płot i przyjrzał się Katarzynce. Był nieco starszy od niej.

Ania przyzwała chłopca:

Chodź tutaj, chłopcze. Mamy tu jagody. I Katarzynka z radością się z tobą pobawi.

Starszy pan, tata chłopca, uśmiechnął się i podparł się o płot, rozmawiając spokojnie z Anią:

Nie wiedziałem, że macie tu Katarzynkę. U nas Pawełek nie ma przyjaciół, krąży sam po podwórku. Dobrze, że mamy psa Szarik.

Ania podniosła rękę w geście radości:

U nas Katarzynka się nudzi. Chodź do nas na podwórko, Pawełku!

Pawełek nie potrzebował dwukrotnego namawiania otworzył wrota i przeskoczył przez otwór, a za nim szalał Szarik. Dzieci zaprzyjaźniły się od razu, a ich śmiech rozbrzmiewał aż do zmierzchu.

***

Ojciec Pawła, nieco milczący Jan, przyjeżdżał w weekendy, patrzył z podziwem na Anię i nie przestawał jej się przyglądać. Zaczęły się spotkania, przynosił kwiaty, drobne upominki, woził samotną matkę na swój Fiata 126p nad rzekę. Babcia Górska przy tym kiwała głową.

Aniu, to dobry chłopak. Rozwiódł się z żoną, która go zdradzała, wziął syna pod opiekę i sam wychowuje Pawła. Pracowity, niepija, rośnie w oczach. Mieszka w mieście, bo tam praca i mieszkanie.

Ania poczuła się poirytowana. Podobał jej się Jan, ale bała się, że jej dawny mąż go odnajdzie. W dokumentach wciąż była żoną, choć mentalnie już nie.

Powiem mu o wszystkim przyznała się Ania, bo i tak musi wiedzieć, z kim się spotykam.

Jan zapewnił:

Poczekam, Aniu, cokolwiek potrzebujesz, poczekam, a jak przyjdzie pora, zabiorę cię do miasta.

Jesteś mój

Aniu, wyjeżdżam jutro rzekł Jan, patrząc w oczy. Pilnuj Pawła. Ja już starzeję się, nie dam rady samego. Niebezpiecznie zabrać go do miasta, bo była żona go węszy.

Nie martw się, zadbam uśmiechnęła się Ania. Jedź spokojnie, kochany.

Lata płynęły. Babcia Górska odszła w spoczynku, a Ania codziennie ją odwiedzała, karmiąc łyżką. Katarzyna poszła do szkoły. Nie było wieści od byłego męża, więc Ania uspokoiła się i wzięła się w garść. Paweł dorastał, choć często wstępował w kłopoty, a jego dziadek zachorował, nie wychodził już z domu.

Ania biegała po dwóch domach, opiekując się starszymi. W weekendy przyjeżdżał Jan, niosąc kosz warzyw własnoręcznie wyhodowanych. Po latach Jan rzadko przybywał raz w miesiącu, bez prezentów, z marszczącą się twarzą i zmęczonym wzrokiem.

Wiesz, Aniu, cały dochód idzie na kredyt hipoteczny, nie stać mnie nawet na spodnie dla syna wzdychał.

Ania odpowiedziała łagodnie:

Rozumiem, Janie, dbaj o siebie, jedz zdrowo, ubieraj się adekwatnie. My damy radę.

Jan uśmiechnął się słabo i odjechał z podniesionym podniesionym duchem.

***

Katarzynko! wołała Ania z podwórka. Chodź tu, niech cię nie mało!

Czego chcesz? jęczała Katarzyna, występując z werandą.

Ania machnęła w stronę kurnika:

Co się stało, Katarzynko? Właśnie wstałam z pracy, a tu takie zamieszanie.

Co tam? odpowiedziała córka, marszcząc brwi.

Nie widzisz, co się stało?

Katarzyna podniosła wargi, podeszła bliżej i westchnęła:

Nie wiem, mamo, muszę się uczyć do lekcji.

Co będziemy jeść zimą, gdy kury coś podgryzą, a nie ma nic?

Bo nie zamknęłaś kurnika!

Czy naprawdę nie zamknęłam? Ania przewróciła oczami.

W ogródku panował chaos: grządki były zdeptane, w płocie było wielkie dziurę, a cały płot przechylał się na bok.

Pawle, przybyłam pogadać! przeskoczyła Ania przez otwór w płocie. Paweł stał dumnie, z towarzyszem.

Co, tatusiu, mówicie o tym? zapytał szczerze Paweł.

Ania spojrzała na budę psa i zobaczyła, że Szarik ma rufę pełną sierści.

A co z Szarik? Niech będzie najedzony? Ania drwiąco podniosła brwi.

Co ty, Aniu? odparł Paweł, złośliwie. Czy to już wierzysz, że rozmawiamy z psami?

Chłopcy wybuchnęli śmiechem, a Ania poczuła się nieco przytłoczona.

Paweł, twój pies zniszczył mój kurnik

To nie Szarik, a nasz własny kury nie dotykał, zobacz!

Zaskoczona Ania patrzyła na chłopca, który z nagle stał się poważnym nastolatkiem.

Czasami Ania dzwoniła do matki, a ta zachowywała się jak obca.

Aniu, mów szybko, ja mam tyle spraw!

Co masz na myśli, mamo? dopytywała Ania. Nowe życie? Zdrowie ojczyma?

Oni nie są obcy, Aniu! Jeśli tak mówisz, zapomnij, że masz matkę.

A ja i tak matki nie mam

W takim razie nie dzwoń więcej. Dzwonek milknie.

Ania zacisnęła zęby, łzy spływały po policzkach. Zdecydowała się odjechać, wsiadła do autobusu i pojechała do miasta, by zaskoczyć Jana. Znała adres od Pawła, wyszła z dworca i zapukała w drzwi.

Dzień dobry, nie pomyliliśmy się, myślimy, że to rodzina Górskich. To ja, Ania.

Kim jesteś? zapytała kobieta w drzwiach.

Żona Jana.

Kobieta uśmiechnęła się złośliwie, a Ania poczuła, że musi uciekać. Jan przyjechał do wsi, jakby nic się nie stało, i poprosił Anię o rozmowę.

Co tu robisz, Aniu? Żyjesz w mieście, a ja wciąż tutaj?

Co z tobą? Zawsze zajęta, swoją farmą.

Aniu, proszę, nie płacz tak… wąchała się Ania, łkając.

Jan zmarszczył brwi:

Nie rób tak, Aniu, nie potrzebuję więcej dramatu. Mam dość kłopotów z pierwszą żoną. Odjadę już do miasta. Nie bądź smutna.

***

Stosunki z sąsiadami pogarszały się. Dziadek Paweł rozmawiał z Anią, udając, że nie słyszy, a jego babcia Zofia przywiozła wnuków na lato; rozrabiali podwórko, niszczyli grządki, wpadali w krzaki malin.

Katarzynko wołała Ania, owinięta szalem przyjdź.

Co jest, mamo? odpowiedziała córka, nie podnosząc głowy.

Ból głowy, wycisz muzykę.

Twój ból zawsze się powtarza odpowiedziała Katarzyna. Weź tabletkę.

Muszę zebrać maliny. Sąsiadki nas bez nich zostawią.

Zrób to, a ja nie jem dżemu, odparła Katarzyna.

W duszy Ani coś pękło. Stała przy oknie i milczała. Czasem podchodziła do płotu, podnosiła go, przywiązywała liną do słupka. Następnego dnia płot znowu runął, a ona go podnosiła.

Jan przestał przychodzić do Kluczykowa. Nie miał już powodów Paweł ukończył szkołę, miał własny plan. Bez Jana życie Ani stało się lżejsze. Nie musiała już uprawiać pola, nie musiała już zatrzaskiwać mężczyzn.

Jednak w pewnym momencie Katarzyna, nagle cicha, podeszła do matki, objęła ją mocno. Nie poznawała już swojej córki. Może po prostu dorosła? Zostało już tylko miesiąc do końca szkoły i pożegnania z przyjaciółmi.

Mamo, pomóż mi, nie wiem, co się dzieje. Rano mdłości, brak siły. Po jedzeniu wzdęcia, humor się zmienia.

Trzeba iść do lekarza. Nie jesteś w ciąży, skąd tak nagle? Ania spojrzała zaskoczona.

Wydaje się, że tak.

Ania otworzyła buzię w szoku:

Skąd to wiesz? Nie mam chłopaka!

Co to za żarty, mamo?

Wyszli z przychodni, a Ania przytuliła się do matki.

Kto jest ojcem? Z kim to się stało? dopytała Katarzyna.

Paweł. Nie wierzyłam, że tak może być wyznała córka.

Po co nam to? płacząc, Ania wzięła się w garść.

Potem Ania zapukała w bramę Górskich, ale nie otworzyli. Jedynie babcia Zofia wystawiła pięść z okna. Ania wróciła na własny podwórkowy płot.

Paweł! zawołała, wchodząc przez otwór. Paweł stał z przyjacielem, hulając i śmiesznie machając.

Aniu, co robisz, przeskakujesz płot?

Muszę z tobą porozmawiać. Zawołaj przyjaciela i przyjdź do nas.

Stary dziadek, jakby podsłuchał, wybiegł z werandy.

Nie pójdzie nigdzie, mów tutaj!

Ania była zdumiona:

Dziadku, możesz chodzić?

Nie tylko chodzić, mogę przybić, jeśli trzeba. Wiem, co planujesz, babciu. Jeśli na Pawła założysz uprzątkę, to niech idzie w las, nie dorósł jeszcze.

Rozgniewana Ania:

Czyli tak, głupią dziewczyną mnie zrobią, choć jest dorosły, a za konsekwencje pójdzie w krzaki?

Stary Górski krzyknął:

I tak nasza mała wioska, choć przeżyła wiele burz i nieporozumień, w końcu odnalazła spokój, a wspomnienia o odwadze i miłości pozostały w sercach jej mieszkańców.