Miś Pluszowy Aniołek

Drogi pamiętniku,

Witaj, moja była żono! Pewnie nigdy nie przeczytasz tych słów, ale nie ma to sensu wszystko już dawno powiedziane. Z czasem patrzy się na młodzieńcze doświadczenia zupełnie innymi oczami.

Minęło dwadzieścia lat od chwili, gdy podpisaliśmy rozwód. Pamiętam ten dzień jakby wczoraj. Sędzia namawiał, by nie spieszyć się z decyzją, bo nasza córka, Jadwiga, miała wtedy czternaście lat. Ja nie mogłem się poddać Proszę, rozstańcie nas natychmiast! wykrzyknąłem. Ty milczałaś. Czy to zgoda, czy jedynie odmowa nie wiem.

Od tej chwili rodzina przestała istnieć. Nasze życia popłynęły równolegle, stałyśmy się obcymi i nie rozmawialiśmy. Po co? Nie mieliśmy już nic wspólnego. Jedynie Jadwiga zastanawiała się, dlaczego tata i mama nie mieszkają już razem, skoro nigdy nie było kłótni, nie było nieporozumień, a życie było pełne radości.

Nigdy nie musiałeś wyznawać mi miłości nie było tego potrzebne. Była w twoich oczach, w twoich czynach. Zawsze obdarowywałeś mnie niesamowitymi upominkami, a każdy pamiątkowy przedmiot miał głęboki sens.

Pamiętam, jak w sylwestrze powiesiłeś na choince zabawnego pluszowego aniołka (skąd go wziąłeś, nie pamiętam). Gdy na zegarze wybiły dwunastą, powiedziałeś: Niech ten aniołek będzie symbolem naszej miłości! Od tego czasu anioł wisiał nad drzwiami wejściowymi, a każdego nowego roku przenosił się na choinkę, strzegąc naszego szczęścia. Niestety, nie udało mu się tego w pełni.

A potem, jak burza, wdarła się we mnie czarna pasja, niszcząca wszystko na swej drodze. Zakochałem się w mężatce, matce dwóch córek. Przekroczyliśmy wszelkie granice, a nasze bliskie otoczenie, jej mąż i nasza rodzina, cierpieli. My, pochłonięci grzechem, nie widzieliśmy nic poza pożądaniem.

Przez pół roku żyłem w tym szaleństwie, aż w końcu przyszedł chwila olśnienia. Boże, jesteśmy zupełnie różni! myślałem, patrząc na naszą sytuację jak na dwa przeciwstawne bieguny: tak i nie.

Niezmiennie nawiedzał mnie jeden sen: staram się wejść do domu, lecz otacza go gęsty błoto, które wciąga mnie w dół, a mieszkanie oddala się coraz bardziej. Z trudem wywlekam się z tego błota, z otchłani grzechu, podczas gdy ty, moja druga połówka, zakłada nową rodzinę. Rozumiem i nie osądzam każdy pragnie miłości, stabilności i spokoju. Od tamtej chwili minęło wiele lat.

Młodość, Jadwiga, wnuczka to jedyne, co nas łączy, Igorze. Czy to mało? Nasze losy po prostu poszły innymi drogami.

Zbliża się Nowy Rok. Znowu powieszczę naszego aniołka na choinkę mimo że jego skrzydła odpadły, wciąż jest w dobrym stanie.

Lekcja, którą wyniosłem: nie warto tracić siebie w pożądaniu, które niszczy wszystko, co naprawdę ważne. Zamiast tego lepiej pielęgnować to, co prawdziwe i trwałe.