Uncategorized

Mirra: Aktualizacja dostępna Pierwszy raz telefon rozbłysnął szkarłatem prosto na zajęciach. Nie tylko ekran – całe, stare, porysowane „cegło” Andrzeja rozświetliło się od środka jak węgiel rozpalony żarem. — Stary, zaraz ci to wybuchnie — szepnął z sąsiedniej ławki Leszek, odsunąwszy łokieć. — Ostrzegałem, żebyś nie instalował tych pirackich wersji. Pani od ekonometrii coś skrobała markerem po tablicy, cała sala szumiała pod nosem, ale jaskrawe czerwone światło przebijało nawet przez materiał dżinsowej kurtki. Telefon wibrował – równo, jak bicie serca, a nie w skrótach powiadomień. Na ekranie pojawił się napis: „Aktualizacja dostępna”, a pod spodem ikona nowej aplikacji: czarny okrąg z cienkim białym symbolem, przypominającym runę, może stylizowaną literę „M”. Andrzej mrugnął. Myślał, że widział już setki takich ikonek – minimalizm, modny font, wszystko na czasie. Ale w środku coś się w nim zacisnęło: jakby ta aplikacja patrzyła z powrotem. Nazwa: „Mirra”. Kategoria: „Narzędzia”. Rozmiar: 13,0 MB. Oceny: brak. — Zainstaluj — odzywa się ktoś z prawej. Andrzej podskoczył. Z prawej siedziała tylko Kaśka, schowana w notatkach. Ani drgnęła. — Ty coś mówiłaś? — nachylił się. — Że niby co? — podniosła wzrok. — Milczę, przecież widzisz. Głos nie był ani męski, ani kobiecy, ani szeptem, ani dźwiękiem. Po prostu pojawił się w głowie, jak wyskakujące powiadomienie. „Zainstaluj” — powtórzył się, a ekran zamigotał, oferując „Zainstaluj”. Andrzej przełknął ślinę. Zawsze był tym, co wszędzie pcha się w betatesty, zmienia romy, dłubie w Androidzie, gdzie zwykły śmiertelnik nie zagląda. Ale nawet dla niego to było dziwne. A jednak palec sam przycisnął. Instalacja trwała sekundę – jakby apka już była w systemie, tylko czekała na pozwolenie. Żadnej rejestracji, logowania przez Facebooka, listy uprawnień. Tylko czarny ekran i jeden wiersz: „Witaj, Andrzeju”. — Skąd znasz moje imię? — wyrwało mu się na głos. Pani od ekonometrii spojrzała na niego znad okularów. — Panie Andrzeju, może już wystarczy tych konwersacji ze smartfonem? Wróćmy do modelu popytu i podaży! Po sali rozległ się chichot. Andrzej burknął przeprosiny, schował telefon pod ławkę, ale wzrok i tak uciekał w kierunku ekranu. „Dostępna pierwsza funkcja: Przesunięcie prawdopodobieństwa (poziom 1)”. Pod napisem – przycisk: „Aktywuj”. Małym drukiem coś jeszcze: „Uwaga: zmiana struktury zdarzeń może wywołać skutki uboczne”. — Jasne, — mruknął. — Tylko jeszcze podpis krwią… W środku zaczęła drapać ciekawość. Przesunięcie prawdopodobieństwa? Brzmiało jak kolejny clickbaitowy generator „szczęścia” – zaraz będą reklamy, zbieranie danych, w najlepszym razie spam „Wygrałeś nowego iPhone’a”. Ale szkarłatny blask nie gasł. Telefon był ciepły, niemal gorący, jakby żywy. Andrzej przyłożył go do kolana, przykrył zeszytem i nacisnął „Aktywuj”. Ekran zadrgał, jak nieruchoma woda podmuchnięta wiatrem. Przez ułamek sekundy świat się przyciszył, kolory nabrały intensywności. Do uszu doszedł dziwny dźwięk, jak pocieranie palcem o krawędź kieliszka. „Funkcja aktywowana. Wybierz cel.” Pod spodem pole do wpisania: „Opisz pożądany rezultat (krótko).” Andrzej zawahał się. Już nawet nie było mu do śmiechu. Rozejrzał się. Nauczycielka przy tablicy, Kaśka notuje, Leszek rysuje w zeszycie czołg. „Sprawdźmy” — zdecydował. Napisał: „Nie będę dziś pytany.” Palce mu drżały. Nacisnął OK. Świat zadrżał. Niezauważalnie – jakby winda ruszyła na milimetr i przystanęła. Serce mu ścisnęło, zabrakło powietrza. Potem… normalnie. „Prawdopodobieństwo skorygowane. Limit funkcji: 0/1”. — No dobrze — powiedziała nauczycielka, obracając się do klasy. — Kogo tam mamy… Andrzej już wiedział, że padnie jego nazwisko. Zawsze tak było: pomyśl tylko, żeby cię dziś nie wzięli, a na pewno wywołają. — … Kowalewski — powiedziała. — Nie ma go? Znowu spóźniony. No to… Palec sunął po dzienniku. Zatrzymał się. — Pietrzak, do tablicy. Kaśka westchnęła i powlokła się w stronę katedry. Andrzej został na miejscu z lodem w brzuchu. W głowie huczało — „Zadziałało. To naprawdę zadziałało.” Telefon zgasł, nie świecił się już szkarłatem. Wyszedł z uniwerku jak po koncercie. Marcowy wiatr targał kurz, asfalt błyszczał kałużami, nad przystankiem wisiała ciężka, stalowa chmura. Szli wszyscy, Andrzej patrzył na ekran. Aplikacja „Mirra” była już zwyczajną ikonką, bez oceny, bez opisu. W ustawieniach — pustka. W systemie — jakby nie istniała: brak rozmiaru, brak cache’u. Tylko fakt – widział, jak świat się przesunął. Jak się zmienił. „Przypadek” — przekonywał się w myślach. — Może naprawdę nie chciała dzisiaj pytać mnie, tylko Kovalewski akurat wypadł z listy. Ale już w środku tliła się myśl: a jeśli jednak nie przypadek… Telefon zapiszczał. Na ekranie — powiadomienie: „Dostępna nowa aktualizacja Mirra (1.0.1). Zainstalować teraz?” — No to szybko… — mruknął Andrzej. Kliknął „więcej”. Okno: „Naprawiono błędy, poprawiona stabilność, dodano funkcję: Wzrok w głąb”. Znowu — bez autora, bez wersji systemu, bez ściany tekstu. Tylko sucha, niepokojąco szczera linijka: „Wzrok w głąb”. — O nie… — wybrał „odłóż”. Telefon pisnął z wyrzutem i sam się włączył, zamigotał znajomym szkarłatem i wyświetlił: „Aktualizacja zainstalowana”. — Ej! — Andrzej zatrzymał się na chodniku. — Sam miałem decydować… Ludzie mijali go z irytacją. Wiatr przykleił do nogi reklamę z Biedronki. „Dostępna funkcja: Wzrok w głąb (poziom 1)”. W opisie: „Pozwala zobaczyć prawdziwy stan ludzi i rzeczy. Zasięg: 3 metry. Czas użycia: max 10 sekund. Cena: nasilona reakcja zwrotna”. — Jaka znowu reakcja? — przeszedł go dreszcz. Telefon nie odpowiedział. Tylko dyskretnie rozświetlił przycisk: „Wypróbuj”. Nie wytrzymał w autobusie. Uciśnięty między kobietą z siatką ziemniaków a gimnazjalistą z plecakiem, patrzył na domy przesuwające się za szybą. Spojrzał na ikonkę Mirry. „Dziesięć sekund, tylko zerknę, o co chodzi…” Otworzył aplikację, nacisnął „Wypróbuj”. Świat jakby wciągnął powietrze. Dźwięki stłumiły się, jak pod wodą. Twarze – ostrzejsze, jaśniejsze. Nad każdą głową rozbłysły cienkie, niemal niewidzialne nitki – niektóre gęste, inne prawie przezroczyste. Zamrugał. Nitki szły w nicość, przeplatały się. U kobiety z siatką były grube, szare, niektóre urwane z przysmalonym końcem. U szkolniaka – jasnoniebieskie, drżące. Kierowca miał nad głową czarny, spięty węzeł, gruby kabel wyjeżdżający w stronę ulicy. W środku kabla coś się poruszało, jakby robaki. — Trzy sekundy — wyszeptał. — Cztery… Popatrzył na dłonie. Od nadgarstków pod kurtkę szły cienkie czerwone nitki. Drżały, lekko świeciły. Jedna — gruba, ciemnoczerwona — wprost do telefonu. Z sekundy na sekundę stawała się grubsza. Zakuło go w klatce. Puls się rozregulował. — Starczy! — stuknął palcem w ekran. Świat wrócił. Dźwięki uderzyły w uszy – ryk silnika, śmiech, pisk hamulców. Zakręciło mu się w głowie. „Test zakończony. Reakcja zwrotna zwiększona: +5%”. — Co to znaczy… — Andrzej przycisnął telefon do piersi. W odpowiedzi kolejne powiadomienie: „Dostępna nowa aktualizacja Mirra (1.0.2). Zalecana instalacja”. W domu długo siedział na brzegu łóżka, patrząc na telefon na stole. Pokój był ciasny: wersalka, biurko, szafa, okno na odrapany plac zabaw. Na ścianie – stary plakat z kosmiczną stacją, który przykleił jeszcze w podstawówce. Matka na nocnej zmianie, ojciec – jak zawsze „w trasie”, czyli nie wiadomo gdzie. W mieszkaniu huczała pustka i kurz. Zwykle odpędzał ją muzyką, serialami, grami. Dziś cisza podkreślała głośne bicie serca. Telefon świecił: „Zainstaluj aktualizację Mirra dla poprawnego działania”. — Działania czego? — spytał. — Tego czegoś, co robisz z ludźmi? Z drogami? Ze mną? Przypomniał sobie czarny kabel nad kierowcą. I własną, grubą czerwoną nić do telefonu. „Cena: nasilona reakcja zwrotna”. — Zwrotna czego? — powtórzył, chociaż powoli domyślał się odpowiedzi. Zawsze wierzył, że świat to zlepek prawdopodobieństw. Gdyby wiedzieć, gdzie popchnąć, można zmienić bieg wydarzeń. Ale nie myślał, że ktoś da mu do ręki narzędzie, żeby robił to dosłownie. „Jeśli nie zainstalujesz aktualizacji — pojawiła się linijka wprost na pulpicie, bez notyfikacji — system przejdzie do samoczynnej kompensacji”. — Jaki system? — Andrzej zerwał się. — Kim jesteś? Nie pojawiła się odpowiedź tekstowa. Świat zgasł na sekundę, jak mrugająca żarówka. Zadzwoniło mu w uchu. Nagle… poczuł strukturę. Jakby ktoś pokazał mu kod programu, ale nie tekstem — uczuciem. „Jestem interfejsem, aplikacją. Jestem sposobem. Ty – użytkownikiem.” — Użytkownikiem czego? Magii? — uśmiechnął się krzywo. „Możesz tak nazwać. Sieć prawdopodobieństw. Strumienie wyników. Pomagam ci je zmieniać.” — A cena? — Andrzej zacisnął pięści. — Co znaczy zwrotna reakcja? Na ekranie wyświetliła się animacja: czerwona nić grubieje, potem owija się wokół postaci, ściskając. „Każda ingerencja wzmacnia więź między tobą a systemem. Im więcej zmieniasz świat, tym bardziej świat zmienia ciebie.” — A jeśli… „Jeśli przestaniesz, więź zostanie. Jeśli system nie dostanie aktualizacji, zacznie sama szukać równowagi. Przez ciebie.” Telefon zawibrował jak przy połączeniu. Powiadomienie: „Aktualizacja Mirra (1.0.2) gotowa. Nowa funkcja: Cofnięcie. Naprawiono krytyczne błędy.” — Cofnięcie czego? — szepnął. „Możliwość anulowania jednej zmiany. Jeden raz.” Przypomniał sobie autobus. Czarny kabel nad kierowcą. Nici u ludzi. I własną, grubą nitkę. — Jeśli to zainstaluję… „Możesz cofnąć jedną ingerencję. Ale cena…” — Oczywiście, zawsze coś za coś. „Cena: redystrybucja prawdopodobieństw. Im więcej próbujesz naprawiać, tym większe zawirowania wokół.” Andrzej usiadł na łóżku, łokcie na kolanach. Z jednej strony: telefon, który już wszedł mu w życie, zmienił przynajmniej jeden dzień, jedne zajęcia. Z drugiej strony: świat, w którym zawsze płynął z prądem. — Przecież tylko nie chciałem być pytany na wykładzie — powiedział cicho. — Jedno małe życzenie. I już… Za oknem zawyła syrena – gdzieś daleko, w stronę szosy. Andrzej się wzdrygnął. „Zaleca się zainstalować aktualizację. Bez niej system może działać niestabilnie.” — Co to znaczy „niestabilnie”? Nie było odpowiedzi. O wypadku dowiedział się godzinę później. Portal informacyjny pokazał krótkie nagranie: na skrzyżowaniu przy uniwersytecie w autobus miejski wjechała ciężarówka. W komentarzach: „kierowca zasnął”, „zawiodły hamulce”, „znowu te drogi”. Na stopklatce — właśnie ten autobus. Numer się zgadzał. Kierowca… Andrzej nie obejrzał do końca. W środku rozlał się lód. Wyłączył telewizor, ale w myślach powtarzał tę samą scenę: czarny kabel nad kierowcą, wijące się w środku nici. — To… ja? — głos mu się załamał. Telefon rozbłysnął bez komendy. Na ekranie: „Zdarzenie: wypadek na skrzyżowaniu Leśnej i Proletariackiej. Prawdopodobieństwo przed ingerencją: 82%. Po: 96%”. — Podniosłem prawdopodobieństwo… — aż mu zbielały knykcie. „Każda ingerencja w sieć prawdopodobieństw wywołuje kaskadę zmian. Zmniejszyłeś szansę bycia pytanym. Gdzie indziej musiała wzrosnąć.” — Ale ja… nie wiedziałem! „Niewiedza nie przerywa połączeń”. Syrena zwiastowała, że dzieje się coś blisko. Andrzej wstał, wyjrzał przez okno: na dole migają niebieskie światła, karetka, policja. Ktoś krzyczy. — Co teraz? — szepnął, patrząc przez szybę. „Zainstaluj aktualizację. Funkcja Cofnięcia pozwoli częściowo skorygować sieć.” — Częściowo? — odwrócił się gwałtownie. — Dopiero co pokazałeś, że każda zmiana ma swoją konsekwencję. Jeśli cofnę, to co? Rozbije się następny autobus? Winda? Ktoś inny ucierpi? Cisza. Tylko kursor mrugał. „System zawsze dąży do równowagi. Kwestią jest tylko, czy świadomie współuczestniczysz.” Andrzej zamknął oczy. Widział te twarze z autobusu. Kobietę z siatką, ucznia, kierowcę. I siebie samego, stojącego tam, patrzącego na nici i nic nie robiącego. — Jeśli zainstaluję aktualizację i użyję Cofnięcia… cofnę to, co dziś zrobiłem na zajęciach? Odtworzę pierwotne prawdopodobieństwo? „Częściowo. Sieć się przeorganizuje. Nowa konfiguracja nie zapewnia braku negatywnych skutków.” — Ale może wtedy ten autobus… — nie dokończył. „Prawdopodobieństwo się zmieni”. Patrzył na „Zainstaluj”. Palce drżały. W głowie ścierały się myśli: nie można bawić się w boga, ale nie można też stać z boku, skoro już się namieszało. „Już jesteś w środku — podsunęła Mirra. — Połączenie ustalone. Drogi powrotu nie ma. Możesz tylko wybrać kierunek.” — A jeśli nie zrobię nic? „System zaktualizuje się bez ciebie. Ale cena będzie ściągana od ciebie.” Przypomniał sobie czerwoną nić do telefonu. I to, jak grubiała. — Jak… jak to się objawi? — wyszeptał. Odpowiedź przyszła obrazami: postarzały, bez iskry w oczach, siedzi w tym pokoju nad telefonem. Za oknem chaos różnorakich wydarzeń, które nie zależały od niego, ale za które ponosił rachunek: przypadkowe katastrofy, komuś się powiodło szczęśliwie, komuś niestety. Przechodziły przez niego, zostawiając blizny. „Staniesz się punktem kompensacji. Węzłem, przez który przechodzą zaburzenia.” — Czyli — albo próbuję tym jakoś zarządzić, albo staję się bezpiecznikiem? Fajny wybór. Telefon milczał. Zainstalował aktualizację. Dotknął przycisku. Świat znowu drgnął – mocniej niż wcześniej. Zaciemniło mu się w oczach, zaszumiało w uszach. Ciało przez moment jakby rozpłynęło się w czymś ogromnym, pulsującym. „Zainstalowano Mirra 1.0.2. Nowa funkcja: Cofnięcie (1/1)”. Na ekranie pojawiła się linijka: „Wybierz interwencję do cofnięcia.” Wyświetliło się jedno zdarzenie: „Przesunięcie prawdopodobieństwa: nie być pytanym na zajęciach (dzisiaj, 11:23).” — Jeśli to cofnę… „Czas się nie cofnie. Ale sieć prawdopodobieństw dostosuje się, jak gdyby tej interwencji nie było.” — Autobus? — spytał. „Zmniejszysz ryzyko udziału w wypadku. Już zaistniałego zdarzenia nie zmienisz…” — Rozumiem. Nie uratuję tych, co już… Nie dokończył. „Ale możesz ograniczyć liczbę kolejnych.” Milczał długo. Za oknem wreszcie ucichła syrena. Podwórko wróciło do szarego spokoju. — Dobrze. Cofnij. Przycisk rozbłysnął. Tym razem świat nie zadrgał – przeciwnie, jakby się wyprostował. Jakby wcześniej coś w nim było lekko przekręcone, a teraz podłożono pod nogę papier. „Cofnięcie wykonane. Funkcja wyczerpana. Zwrotna reakcja: ustabilizowana na obecnym poziomie.” — I już? To wszystko? „Na razie — tak.” Opadł na łóżko. W głowie pustka. Ani ulgi, ani winy — tylko zmęczenie. — Powiedz szczerze — zwrócił się do telefonu. — Skąd się wzięłaś? Kto cię napisał? Jaki wariat postanowił dać ludziom w ręce… coś takiego? Dłuższa pauza. Na ekranie nowa linijka: „Dostępna aktualizacja Mirra (1.1.0). Zainstalować teraz?” — Ty sobie żartujesz? — Andrzej zerwał się. — Przed chwilą… właśnie… „Wersja 1.1.0: nowa funkcja Przewidywanie. Poprawiona dystrybucja. Naprawiono błędy moralizowania.” — Błędy czego? — zaśmiał się wbrew sobie. — Nazwałaś moje dylematy moralne błędami? „Moralność to nadbudowa lokalna. Sieć prawdopodobieństw nie zna pojęcia „dobre/złe”. Tylko trwałość albo rozpad.” — Ja rozróżniam — powiedział cicho. — I póki żyję, będę rozróżniać. Wyłączył ekran. Telefon leżał cicho – już nie zwykły gadżet. Już był wyjściem do sieci, do cudzych żyć, do własnego sumienia. Podszedł do okna. Na podwórku chłopiec próbował wdrapać się na rdzewiejącą huśtawkę. Obok kobieta z wózkiem omijała kałuże. Andrzej zmrużył oczy. Przez sekundę znów widział nitki – cienkie, niemal niewidoczne, ciągnące się do czegoś większego. A może to tylko gra świateł. „Możesz zamknąć oczy — szepnęła Mirra z samej krawędzi myśli. — Ale sieć nie zniknie. Aktualizacje będą się pojawiać. Zagrożenia — narastać. Z tobą, albo bez ciebie.” Wrócił do biurka. Chwycił telefon, a ten był lodowaty. — Nie chcę być bogiem — powiedział. — Ani bezpiecznikiem. Chcę… Zaciął się. Czego tak naprawdę chciał? Nie być pytany na wykładzie? Żeby matka nie pracowała nocami? Ojciec wrócił? Autobusy nie zderzały się z ciężarówkami? „Sformułuj żądanie — podsunęło delikatnie. — Krótko.” Andrzej uśmiechnął się z goryczą. — Chcę, żeby ludzie sami decydowali o swoim losie. Bez ciebie. Bez takich jak ty. Długa pauza, potem: „Żądanie zbyt ogólne. Potrzebna precyzja.” — Oczywiście… Interfejs… Nie pojmujesz, co znaczy: „dać ludziom spokój”. „Jestem narzędziem. Wszystko zależy od użytkownika.” Zastanowił się. Jeśli Mirra jest narzędziem, może da się go użyć nie do pociągania za cudze nitki, tylko do… samoograniczenia. — A jeśli zechcę zmienić prawdopodobieństwo, że pojawisz się u innych? Że Mirra zainstaluje się poza mną? Ekran zadrżał. „To wymaga ogromnych zasobów. Cena będzie ogromna.” — Większa niż być bezpiecznikiem dla całego miasta? „Chodzi o coś większego niż miasto.” — O co więc? — i już czuł odpowiedź. „O całą sieć.” Wyobraził sobie: tysiące, miliony telefonów rozbłyskających szkarłatem. Ludzi bawiących się prawdopodobieństwem jak zabawką. Katastrofy, cuda, ratunki, tragedie — wszystko w chaosie. W centrum najbardziej gruba, ciemna nić. — Chcesz się rozprzestrzenić jak wirus. Tyle że uczciwa: dajesz moc i zaraz przywiązujesz. „Jestem interfejsem do czegoś, co już istnieje. Jeśli nie ja — będzie inny. Jeśli nie aplikacja — rytuał, artefakt, umowa. Sieć zawsze szuka przewodników.” — Ale akurat dziś to ty jesteś u mnie. Mogę spróbować. Otworzył Mirrę. Nowa aktualizacja wciąż czekała. Przewinął w dół — tam, gdzie wcześniej nic nie było, pojawiła się linia: „Funkcje zaawansowane (wymaga poziomu dostępu: 2)”. — Jak zdobyć drugi poziom? „Skorzystać z istniejących funkcji. Zwiększyć zwrotną reakcję. Osiągnąć próg.” — Czyli… muszę jeszcze kilka razy ingerować, żeby potem móc się ci ograniczyć? — Pokręcił głową. — Zamknięte koło. „Każda zmiana systemu wymaga energii. Energią jest połączenie.” Długo milczał. Potem westchnął. — Dobrze. Nie będę instalować kolejnej aktualizacji. Nie będę bawić się Przewidywaniem. Ale nie dam ci iść dalej. Jeśli jesteś narzędziem, zostajesz tu. Ze mną. „Bez aktualizacji funkcjonalność będzie ograniczona. Zagrożenia będą rosnąć.” — Będziemy reagować na bieżąco. Nie jako bóg, nie jako wirus, tylko… admin. Systemowy admin rzeczywistości, cholera… Brzmiało dziwnie, ale miało sens. Nie dawca, nie ofiara – ten, kto pilnuje, żeby system jakoś się trzymał. Telefon chwilę myślał. Potem: „Tryb ograniczonej aktualizacji aktywowany. Automatyczna instalacja wyłączona. Odpowiedzialność za skutki: użytkownik.” — I tak zawsze była na mnie — powiedział cicho Andrzej. Odstawił telefon na biurko. Już nie mógł patrzeć na niego jak na zwykły gadżet. Teraz to było przejście — do sieci, do cudzych żyć, do własnego sumienia. Za oknem zapaliły się latarnie. Marcowa noc przykryła miasto, kryjąc niezliczone warianty: ktoś spóźni się na pociąg, ktoś pozna przyjaciela, ktoś się przewróci i tylko się poobija, a ktoś… nie. Telefon milczał. Aktualizacja 1.1.0 tkwiła w kolejce, cierpliwie czekając. Andrzej usiadł przy komputerze. Na ekranie otworzył nową notatkę, w tytule wpisał: „Mirra: protokół użytkowania”. Jeśli już narzucono mu tę rolę — niech przynajmniej zostawi następnym ostrzeżenie. Może zrozumieją. Może komuś kiedyś oszczędzi kawałka sumienia. Zaczął pisać: o Przesunięciu prawdopodobieństwa, o Widzeniu w głąb, o Cofaniu i jego cenie. O czerwonych niciach i czarnych kablach. O tym, jak łatwo wybrać „nie chcę dziś odpowiadać”, i jak trudno potem żyć ze świadomością, że świat zawsze każe płacić rachunki. W głębi systemu gdzieś cicho, niemal niesłyszalnie, tykał niewidzialny licznik. Kolejne aktualizacje czekały w kolejce — dziesiątki funkcji, każda ze swoją ceną. Ale żadna z nich nie mogła się zainstalować, dopóki decyzja należała do niego. Świat kręcił się dalej. Prawdopodobieństwa się plątały. A w małym pokoiku na trzecim piętrze bloku ze starej wielkiej płyty, pierwszy raz ktoś chciał napisać dla magii to, czego jej zawsze brakowało: instrukcję obsługi. A gdzieś daleko, na serwerach, których nie ma w żadnej „chmurze”, Mirra zapisywała nową konfigurację: użytkownik wybrał nie siłę, lecz odpowiedzialność. To był rzadki, niemal niemożliwy przypadek. Ale, jak pokazuje życie, czasem nawet bardzo niskie prawdopodobieństwo ma prawo się wydarzyć.