Minęły dwa lata, odkąd Jola wyjechała do Włoch do pracy

Jola, prosta kobieta z Polski, wyjechała do pracy do Włoch. Ona i jej mąż własnymi siłami budowali dom, ale pieniędzy było za mało. Mąż Joli, Mirek, zajmował się budową i pracował w fabryce. Mieli już dwójkę dzieci, dlatego chcieli jak najszybciej wykończyć dom i się do niego wprowadzić. Jola postanowiła wyjechać do Włoch, żeby zarabiać jako opiekunka,  a Mirek miał zostać w domu z dziećmi.

Jola przytuliła dzieci i Mirka, po czym ze łzami w oczach wsiadła do autobusu. Bardzo nie chciała rozstawać się z dziećmi. Przyjechała do Neapolu. Ktoś miał po nią wyjść i zawieźć na umówione miejsce pracy. Kiedy czekała z walizką przed dworcem, jakiś bandzior uderzył ją w głowę i ukradł jej torebkę z dokumentami i pieniędzmi. Jola odzyskała przytomność już w szpitalu, bez dokumentów, bez telefonu, bez pieniędzy. Nie pamiętała, kim jest ani skąd pochodzi. Po pewnym czasie, kiedy jej stan trochę się poprawił, Jola zwróciła się po pomoc do ambasady Polski we Włoszech. Tam pomogli jej wyrobić tymczasowe dokumenty. Jola jednak trafiła do pewnej rodziny i pracowała jako opiekunka. W weekendy dorabiała sobie w pralni. Urzędnicy pomogli jej na nowo wyrobić dokumenty i skontaktować się z krewnymi. Jaka była szczęśliwa, słysząc głos męża i dzieci, kiedy udało im się wreszcie porozmawiać przez telefon!

Mijały kolejne miesiące, Jola pracowała, kupowała rzeczy dla dzieci i przy każdej okazji przekazywała pieniądze na budowę domu. Mirek intensywnie angażował się w budowę, pracował w fabryce, a wieczorami, czasami nawet w nocy, układał podłogi, montował okna, robił pokrycie dachu w ich nowym domu. Starał się czuwać nad dziećmi, sprawdzać lekcje, pilnować, żeby przychodziły do ​​szkoły punktualnie, były ubrane, czyste i nakarmione.

Od kiedy Jola wyjechała, minęły 2 lata. Dzieci urosły, a Mirek prawie skończył dom. Jola postanowiła wracać do Polski. Zresztą, rodzina, w której pracowała, akurat też się przeprowadzała. Jola znowu wsiadła do autobusu z Neapolu i poczuła się zupełnie inną osobą niż wtedy, kiedy tu przyjechała. Droga powrotna dłużyła się w nieskończoność, tak bardzo chciała już zobaczyć swoje dzieci i męża.

I tak się stało. Na miejscu przywitał ją Mirek razem z dziećmi, wszyscy byli szczęśliwi i uśmiechnięci. Radosny moment spotkania, łzy radości, dźwięczne głosy dzieci. Taką radość sprawiło im to, że mama nareszcie przyjechała. Pojechali już do nowego domu, wszystko było bardzo ładnie i starannie wykończone. Te dwa lata nie były łatwe, ale zrobili wszystko, co mogli, żeby zamieszkać w nowym domu. Całą rodziną usiedli wygodnie przy stole i wspominali, jak żegnali się z mamą, jak to się wszystko potoczyło, jak tata budował nocami dom. Dobrze, że wszystko skończyło się tak dobrze i Jola mogła w końcu wrócić do domu.