MIŁOSNE ZAWIROWANIA W POLSKIM STYLU: Ileż jeszcze Katia wytrzyma? Iłek porzucił żonę i córkę dla starszej Ksenii, a Katia wikła się w skomplikowane relacje, szukając zapomnienia. Czy córka Sonie uda się zrozumieć motywy ojca i wybaczyć? O miłości, zdradzie i sile kobiet, które uczą się na nowo ufać. Opowieść o tym, jak bardzo jeden mężczyzna potrafi namieszać w życiu — niczym polska pocztowa marka: im więcej na nią plujesz, tym mocniej się trzyma…

ZNACZEK POCZTOWY

Michał odszedł od Kaśki mama westchnęła ciężko, patrząc w okno.
Co ty mówisz? nie rozumiałam, co słyszę.
Sama nie wiem, jak to się stało. Pojechał na miesiąc do delegacji, wrócił zupełnie inny. Powiedział Kaśce: Wybacz, kocham inną. Mama zamyśliła się i zapatrzyła gdzieś daleko.
Tak po prostu? To jakiś koszmar. zaczęłam się wściekać na męża siostry, Kaśki.
Zadzwoniła do mnie Zosia, mówiła, że mamie było słabo, wezwała pogotowie. U Kaśki stwierdzono zaburzenia neurologiczne przełykania, mama zamrugała niespokojnie.
Dobrze, mamo, uspokój się. Kaśka może i za bardzo Michała stawiała na piedestale, zawsze mu dogadzała. Teraz sama cierpi. Szkoda jej. Mam nadzieję, że Michałowi tamta szybko obrzydnie. Przecież kocha Kaśkę i Zosię, nie chciałam wierzyć w to co słyszałam.

Miłość Kaśki i Michała była szybka jak wichura, pełna namiętności. Wzięli ślub po dwóch miesiącach znajomości. Potem urodziła się ich córeczka Zosia. Ich życie płynęło spokojnie, równo, cicho… aż tu nagle wszystko runęło.
Jak lawina
Wybiegłam od razu do Kaśki. Ciężko rozmawia się o bolesnych sprawach z bliskimi.
Kasieńko, jak to możliwe? Michał przynajmniej ci coś wyjaśnił? Oszalał? zasypałam ją pytaniami.
O, Nina, sama nie rozumiem. Skąd się ta kobieta wzięła? Omamiła go? Michał jak uraczony, pobiegł do niej bez słowa. Stwierdził: Kasiu, życie ma płynąć, a nie przeciekać przez palce. Spakował się i wyjechał. Jakby ktoś przeciągnął mnie twarzą po bruku. Nic nie pojmuję Kaśce łzy płynęły bez końca po policzkach.
Poczekajmy, Kasiu. Może się opamięta… Różnie bywa, objęłam zawodzącą siostrę.

Ale Michał nie wrócił.
Zamieszkał w innym mieście. Z nową żoną.
Martyna była osiemnaście lat starsza od Michała, ale ta różnica nie przeszkadzała im być szczęśliwymi. Dusza nie zna wieku, często powtarzała Martyna.
Michał był nią kompletnie oczarowany. Stała się jego drogowskazem, światłem w życiu.
Jej charakter Mocna kobieta.
Potrafiła kochać gorąco, równie łatwo przestawała. Była dzika, nieokiełznana, wolna. Raz mówiła słodko, innym razem ostro cięła słowami.
Michał ją wielbił.
Raz po raz powtarzał:
Gdzieś ty była przez pół mojego życia, Martynko…

A Kaśka… postanowiła mścić się na wszystkich mężczyznach, jak leci.
Była piękna. Za nią oglądali się i mężczyźni, i kobiety.
Zaczęła flirt z szefem w biurze, rozkochała w sobie kierownika.
Kasiu, wyjdź za mnie. Obsypię cię złotem! obiecywał dyrektor, pan Andrzej.
Nie chcę się żenić, Andrzeju, już to przerabiałam… śmiała się Kaśka.
Chodź, pojedziemy nad morze. Zosi przyda się świeże powietrze dodała zalotnie.
Jedźmy, skarbie

Sławek był prostszy pomagał w domu, zrobił remont w mieszkaniu Kaśki. Nie namawiał do ślubu miał żonę i dzieci.
Kaśka wodziła ich obu za nos…
Nie było tam miłości. Byli jej chwilową podporą, pomagali przeżyć żal i codzienność.
Tęskniła za Michałem. Śnił jej się po nocach, budziła się z płaczem. Wspomnienia szarpały serce. Nie mogła przestać myśleć o nim.
Jak odczepić człowieka od serca? Czemu nie zasłużyłam na miłość? Byłam oddana, dbałam, spełniałam każdą zachciankę. Nigdy się nie kłóciliśmy…

Minęły lata.
Kaśka nadal wychodziła do pracy z tajemniczym uśmiechem dla Andrzeja, Sławka czasem odsyłała z powrotem do jego rodziny.
Zosi stuknęła dwudziestka, kiedy postanowiła odwiedzić ojca.
Kupiła bilet na Intercity. Całą drogę myślała od czego zacząć rozmowę z tą kobietą Martyną.
Przyjechała do nowego miasta.

Zadzwoniła do drzwi.
Ty musisz być Zosia w drzwiach pojawiła się intrygująca kobieta.
Mama jest piękniejsza, pomyślała Zosia.
Pani Martyna? zgadła dziewczyna.
Tak, wejdź. Ojca nie ma, zaraz przyjdzie. Martyna zaprosiła ją do kuchni.
Jak się masz? Jak zdrowie mamy? krzątała się Martyna. Herbaty? Kawy?
Pani Martyno, powiem wprost. Jak udało się pani rozbić naszą rodzinę? Wiem, że tata kochał mamę Zosia spojrzała prosto w oczy Martynie.
Zosiu, nie na wszystko mamy wpływ. W życiu nie ma gwarancji. Czasem zjawia się taka namiętność, że cały świat się przewraca. Jedno spotkanie i już wiesz, że tak miało być. Nie sposób tego zatrzymać Martyna ciężko usiadła.
A lojalność, odpowiedzialność?! Chyba są jakieś zobowiązania… Zosia nie pojmowała tych słów, patrzyła nienawistnie na kobietę.
Nie da się, kochanie powiedziała krótko Martyna.
Dziękuję za szczerość Zosia nie skorzystała z kawy.
Chcesz poradę? Martyna uśmiechnęła się szelmowsko. Facet jest jak znaczek pocztowy: im częściej na niego dmuchniesz, tym mocniej się przykleja. I wiesz, z mężczyzną trzeba czasem być jak stal, a czasem jak welur A tak właściwie, jesteśmy z twoim tatą pokłóceni.
Czy mogę poczekać na tatę? zapytała, niepewna Zosia.
Raczej nie przyjdzie mieszka od tygodnia w hotelu. Chcesz adres? Martyna napisała coś na karteczce. Masz.
Zosia poczuła ulgę. Wreszcie mogła w spokoju porozmawiać z ojcem.

Do widzenia, dziękuję za kawę Zosia szybko wyszła.
Odszukała hotel. Zapukała do drzwi ojca.
Michał ucieszył się na jej widok. Trochę się speszył.
Zosiu, właśnie dziś miałem wracać… Skończyła się kłótnia, wiesz jak jest…
Tato, to wasza sprawa. Chciałam cię tylko zobaczyć ostrożnie ujęła go za rękę.
Jak się ma mama? spytał Michał, jakby od niechcenia.
Wszystko dobrze, tato… Przywykłyśmy żyć bez ciebie Zosia westchnęła.
Spędzili razem spokojny wieczór, rozmawiając, śmiejąc się i płacząc…

Tato, kochasz swoją Martynę? zapytała w pewnej chwili Zosia.
Bardzo. Przepraszam cię odpowiedział z przekonaniem Michał.
Rozumiem. Już muszę iść, niedługo mam pociąg zaczęła się zbierać Zosia.
Zosiu, przyjeżdżaj czasem. Jesteśmy rodziną Michał spuszczał wzrok.
Jasne… powiedziała cicho Zosia i wyszła z hotelu.

Po powrocie do domu postanowiła żyć zgodnie z poradą Martyny.
Nie wierzyć w puste słówka, nie przywiązywać się, nie kochać za bardzo. Tylko machnąć ręką…
Ale trzy lata później pojawił się ten jeden, wyjątkowy Kuba. Jakby zesłany dla Zosi przez samo niebo…
Zosia od razu to poczuła.
Tego się nie da pomylić kiedy spotykasz swoje, wszystko inne traci smak…
Kuba objął ją nie tylko ramionami, ale i sercem. Dotknął jej duszy, rozpalił całe jej jestestwo. Zosia pokochała całkowicie, bez żadnych warunków. Spaliła za sobą wszystkie mosty.