Miłość

Michał długo wpatrywał się w telefon. Odkładał ten moment od dawna. W końcu wziął głęboki oddech i nacisnął przycisk wybierania. Jeden sygnał, drugi… „Nie, nie dam rady” – zaklął w duchu na swoją tchórzliwość, już miał się rozłączyć, gdy nagle usłyszał głos Krzysia:

– Hej, stary! Gdzie się podziewałeś?

– Cześć. Sprawy się nawarstwiły…

– Wszystko w porządku? Potrzebujesz pomocy? – od razu zareagował przyjaciel.

– Nie, wszystko gra. A u was jak?

– U nas też spoko. Tylko ta nasza Kasia… Zakochała się, wyobrażasz? Raz płacze, raz tańczy. Raz nie da się jej wygonić z domu, raz znika do nocy. I najgorsze – milczy jak zaklęta. A ty wciąż nie ożeniłeś się?

Michał przełknął ślinę, jakby stał na trampolinie dziesięciu metrów. No i zaczęło się.

– Nie, ale zamierzam – odpowiedział nagle ochrypłym głosem.

– No nie może być! Znalazła się w końcu ta jedna, co podbiła serce wiecznego kawalera? Najwyższy czas, stary. Tylko nie zapomnij nas zaprosić na wesele. Jak nie przyjdziemy, to się obrazimy.

– Jasne, bez was ani rusz.

– A do nas kiedy wpadniesz?

Michał czekał na to pytanie. Drogi odwrotu już nie było.

– Właśnie… jestem już w mieście. Od jakiegoś czasu.

– Co? Jak to? Czemu się nie odezwałeś, gościu? W hotelu siedzisz? Ewa będzie wkurzona. Kiedy do nas?

– Ej, zwolnij, nie nadążam – zaśmiał się Michał. – Wpadnę któregoś dnia.

Przyjechał pół roku temu. Ale przyjaciel nie musiał o tym wiedzieć. Kupował mieszkanie, urządzał, załatwiał pracę, a do tego ojciec chorował. A przede wszystkim – nie chciał się pokazywać za wcześnie przez Kasię.

– Żadnego „któregoś dnia”. Słyszysz? Znam cię. Przyjeżdżaj teraz – zapalił się Krzyś.

– Dziś już za późno. Jutro – obiecał Michał.

– No to czekamy. Idę powiedzieć Ewie.

Pierwszy krok zrobiony. Gdyby tylko Krzyś wiedział, jakiego im z Ewą zgotował numeru, nie cieszyłby się tak bardzo. Kasia mogłaby być z niego dumna. A on zachowywał się jak strachliwy chłopak, który boi się poznać rodziców dziewczyny. „A Kasia młoda, jeszcze się nie wygadała. Nie do wiary, trzymałem ją jako noworodka na rękach, a teraz chcę się z nią żenić”.

Ale po kolei…

***

Poznali się na pierwszym roku – Krzyś, Michał i Ewa. Obaj zakochali się w tej pięknej, bystrej dziewczynie. Wielu się jej podobało, ale nikt nie mógł konkurować z Krzysiem i Michałem. Kłócili się przez nią, żaden nie chciał ustąpić. Jeśli Ewa domyślała się burzy w ich sercach, to udawała, że niczego nie widzi, traktowała obu tak samo i, trzeba jej to przyznać, nie wykorzystywała swojej pozycji.

Chłopaki wariowali, niemal doszło do bójki. W końcu umówili się, że jeśli wybierze któregoś z nich – albo zupełnie kogoś innego – drugi nie będzie przeszkadzał. Ale każdy ciągnął Ewę na swoją stronę. Ona jednak trzymała dystans. Nie pozostawało nic innego, jak czekać.

Pod koniec trzeciego roku Ewa nagle zaczęła okazywać zainteresowanie Michałowi. Nadymał się z dumy. Krzyś zaś wariował z rozpaczy, ale słowo się rzekło. Wycofał się tak bardzo, że przestał nawet chodzić na zajęcia, byle tylko ich nie widywać.

Michał kupił butelkę wódki i przyszedł do przyjaciela. Cały wieczór pili i gadali. Pod koniec Michał zrozumiał, że nie kocha Ewy tak mocno jak Krzyś. Tamten naprawdę bez niej nie mógł żyć.

Rozwiązał sprawę po swojemu – udawał, że poznał inną dziewczynę. Ewa, oczywiście, rozzłościła się, urządziła mu awanturę, płakała, oskarżała o zdradę. Dokładnie tak, jak przewidział Michał, znalazła pocieszenie u Krzysia.

A Krzyś kochał ją tak bezgranicznie, że wkrótce Ewa odwzajemniła jego uczucie. Michał oczywiście był zazdrosny – miłość nie minęła od razu – ale wiedział, że z Krzysiem Ewa będzie szczęśliwsza. Nigdy nie żałował swojej decyzji. Ani Krzyś, ani Ewa nie domyślali się, jaką rolę odegrał w ich małżeńskim szczęściu.

Pobrali się zaraz po studiach. Michał był ich świadkiem. Dziewięć miesięcy później Ewa urodziła córeczkę. Przyjaciele razem pojechali do szpitala. Obaj szczęśliwi, z kwiatami. Położna nawet się zawahała, komu wręczyć zawiniątko przepasane różową wstążką.

Krzyś wysunął się pierwszy, wziął dziecko na ręce, ale po chwili podał je Michałowi.

– Słuchaj, weź, boję się, że upuszczę – szepnął. – Za bardzo się denerwuję.

Michał wziął, zajMichał spojrzał na małą Kasię, a jego serce wypełniło się taką czułością, że po raz pierwszy zrozumiał, iż niektóre miłości przychodzą po to, by czekać na swój czas.