Miłość w Jednym Sercu

**JUREK-JEDNODUSZA**

Jurek co weekend majsterkował przy swoim motocyklu w garażu pod blokiem. Otaczała go gromadka chłopców, którzy przysiadali na piętach obok „żelaznego rumaka” niczym wróbelki, wpatrzeni, jak gospodarz czyści silnik, dokręca śrubki albo poleruje chromowane części aż lśniły.

— O, jak będzie szalał! — powtarzali chłopcy z zachwytem. — Jurku, zabierzesz nas na przejażdżkę?

— Nie można was wozić, jeszcze za mali, a motocykl to poważna sprawa, nie rower…

Chłopcy wzdychali, wtedy Jurek się zgadzał:

— No, może kilka kółek po podwórku…

„Wróbelki” cieszyły się, po czym uciekały na boisko z piłką. Jurek wracał do domu, mył się, a matka mruczała:

— Kiedy w końcu znajdziesz dziewczynę? U Kowalskich już drugi syn się ożenił, a obaj młodsi od ciebie. O czym ty w ogóle myślisz? To nie czas, żeby wiecznie grzebać w garach z żelastwem…

„Żelastwem” nazywała też starą fiatę dziadka, którą ojciec oddał Jurkowi, gdy chłopak wrócił z wojska. Jurek doprowadził auto do porządku, nadał mu blasku nowości.

— Mój „maluch” odżył, tyle w niego włożyłem, żeby dziadek się cieszył. Pewnie kupiliby go bez wahania, ale teraz już szkoda sprzedawać… — tłumaczył matce.

— Wszystko pięknie, ale sześć lat minęło od wojska, a dziewczyny jak nie było, tak nie ma. Boję się, że zostaniesz sam ze swoim złomem, a szczęście to rodzina, synku… — wzdychała Helena.

— Gdzie ja ją znajdę? Na tańce nie chodzę, bo nie lubie się wygibać, w kinie ciemno — nikogo nie dojrzę — śmiał się syn.

— Słusznie, i o czym z tobą porządna dziewczyna będzie gadać? — machnęła ręką matka. — To moja wina, przyznaję. Książek nie czytasz, teatru w mieście nie ma, do muzeum cię nie zaciągniesz. Tylko maszyny, motocykle i cała ta technika w głowie.

— No ale w serwisie pracuję, mamo — bronił się Jurek. — Uwierz, ludzie potrzebują moich rąk.

— A one się nigdy nie domyją, mój Majster Klepka. Wszystkie ręczniki poplamione, już tylko ciemne wieszam, gdybyś nie zauważył. I która dziewczyna będzie z tobą o samochodach gadać? — uśmiechnęła się.

— A która? — Jurek spojrzał na dłonie. — Ta, która pokocha…

— Najpierw idź do muzeum, podnieś trochę poziom kulturalny.

— Sam? Nigdy.

— Dlaczego sam? Wakacje, twój siostrzeniec Kacper ma wolne. Zabierzesz go, siostra będzie wdzięczna. Przejdziecie się, zjecie lody — to i kulturalna wyprawa.

— Wysłannik na zwiady? — zaśmiał się Jurek.

Minęło kilka dni. Przy kolacji matka oznajmiła:

— Jutro sobota. Kacper przyjdzie.

— No i?

— Obiecałam mu, że pójdziecie do muzeum. Cieszy się, będzie odświętny.

— Aha… — przypomniał sobie Jurek. — No dobra, skoro obiecałaś.

Pogoda była piękna. Najpierw wstąpili na lody, potem — z obowiązku — do muzeum.

Kupili bilety. Kasjerka powiedziała:

— Śpieszcie się, grupa już poszła, łapcie ich w pierwszej sali!

Kacper wcisnął się między ludzi, by lepiej słyszeć przewodnika. Jurek stał z tyłu, choć nie mógł oderwać wzroku od dziewczyny w białej sukience, z niebieskimi oczami i delikatnymi dłońmi, które trzymały wskaźnik niczym magiczny ptak gałązkę.

Gdy wycieczka się skończyła, Jurek z siostrzeńcem wyszli na upalną ulicę.

— W środku tak przyjemnie — westchnął Kacper. — Tylko bałem się pytać.

— Nic, wrócimy tu jeszcze — odparł Jurek, spoglądając na godziny otwarcia. — Może nawet jutro!

— Jutro?

— No, po co czekać?

Matka zdziwiła się, gdy znów szykowali się do muzeum. Następnego dnia Jurek od progu spytał kasjerkę:

— Jak nazywa się ta przewodniczka z wczoraj?

— Mamy kilka, młody człowieku.

Jurek opisał dziewczynę.

— A, to Kinga. Dziś jej nie ma, prowadzi wycieczkę po mieście. Wpadnijcie innym razem.

Jurek stał zmartwiony. Kacper szarpał go za rękaw.

— To do muzeum nie idziemy?

— Już byliśmy — burknął Jurek.

Żeby dzień nie był stracony, znów poszli na lody. Jurek wspominał oczy Kingi, ale cieszyło go, że poznał jej imię.

— W następny weekend też do muzeum? — sprytnie spytał Kacper.

— Tak, musimy zadać pytania — potwierdził Jurek. — Przygotuj je, żeby nie wyjść na głupków, dobrze?

Kacper skinął głową. Potem jeździli na karuzeli w parku i wrócili do domu.

Jurek ledwo doczekał się weekendu. Weszli do muzeum z samego rana. Byli prawie sami, tylko ich kroki rozlegały się po parkiecie. Wyszła Kinga — tym razem w szarym kostiumie, ale z tymi samymi błękitnymi paciorkami.

Przywitała się, a Kacper szykował pytania, lecz dziewczyna go uprzedziła.

— Jurek? — spytała nagle.

— Tak… Skąd mnie znasz? — zaczerwienił się.

— Chodziliśmy do równoległych klas. Ty zajmowałeś się szkolnym radiowęzłem. Ja dołączyłam w liceum, prowadziłam audycje… Nie pamiętasz?

— Przepraszam, nie. Słabo pamiętam twarze, ale ostatnio wydało mi się, że cię znam… Jakby z poprzedniego życia.

Rozmawiali w pierwszej sali. Kinga skończyła studia, od dwóch lat pracowała w muzeum. Jurek obiecał pomoc przy naprawach, wymienili numery.

Wychodząc, Kacper spojrzał na Jurka:

— Ja pytań się uczyłem, a ty tylko o niej gadałeś.

— Nic, mój mały przyjacielu. Odwiedzimy to miejsce częściej — odparł Jurek. — Trzeba podnosić poziom kulturalny!

— Mnie wystarczy — machnął ręką Kacper. — Teraz twoja kolej.

— No dobrze. A dziś podrzucę cię maluchem, chcesz?

— Chcę! — ucieszył się chłopiec.

Wieści, że Jurek prawie codziennie jeździ na randki fiacikiem, uradowały rodzinę.

— WiedziałemOdkąd Kinga przyjęła zaproszenie na przejażdżkę jego odnowionym maluszkiem, Jurek wiedział, że w końcu znalazł kobietę, która pokocha nie tylko jego ręce umazane smarem, ale i samotniczą duszę.