Miłość w cieniu kotów: spory na talerzu

– Igor, proszę cię po raz ostatni! Zmień temat! Obiecałeś, że nie będziesz już źle mówił o moim synu! – Marlena starała się zachować spokój, ale jej głos się załamywał.

– Nie mówię źle, mówię prawdę! – odciął się Igor. – Wisi na twojej szyi, a ty tylko się rozczulasz. Naprawdę nie widzisz, że wychowujesz lekkoducha?

– Powtarzam po raz ostatni: koniec rozmowy! – prawie krzyknęła Marlena. – Mój syn jest studentem. Dopóki się uczy, ja go utrzymuję. Twoje pozwolenie nie jest mi potrzebne!

– Czyli moje zdanie zupełnie się nie liczy? – oburzył się Igor. – Tylko komplementy chcesz słyszeć? Nie, kochanie, będziesz musiała się ze mną liczyć!

– Nie muszę! – odcięła Marlena. – Jeśli nie zamkniesz się teraz, wyjdę. Znowu! Dwa tygodnie temu przysięgałeś, że nie będziemy tego więcej poruszać. Zapomniałeś?

– Pamiętam! – warknął Igor. – Ale jak mam milczeć, kiedy on się tak zachowuje? Ty dla niego ostatnią koszulę oddasz, a on nawet tego nie docenia!

– Kto ci powiedział, że nie docenia? – Marlena zadrżała z gniewu. – Kacper mnie kocha i dziękuje za wszystko. Zamknij się, powiedziałam! Koniec tematu!

Odwróciła się i wyszła do kuchni, aby się trochę uspokoić. Ale Igor, płonąc świętym oburzeniem, podążył za nią.

– Marlena, nawet mnie nie wysłuchasz? – jego głos brzmiał niemal błagalnie. – Chociaż to mi się należy!

– Najpierw urodź dziecko, wychowaj je, a potem będziesz się wypowiadać! – odcięła. – Twoje słowa to puste frazesy zazdrośnika!

Igor miał córkę z pierwszego małżeństwa, ale nie widział jej od ośmiu lat – jej matka wyjechała do innego miasta, gdy dziewczynka miała zaledwie dwa lata.

– Zazdrośnika? – Igor aż oniemiał. – Myślisz, że zazdroszczę twojemu niedorajdzie? Jakaś paranoja!

– Oczywiście, że zazdrościsz! – rzuciła Marlena. – On ma dopiero dwadzieścia lat, a ma wszystko, czego tobie brakuje!

– Co, mamusia wynajmuje mu mieszkanie i codziennie wpłaca pieniądze na konto? Mam temu zazdrościć? – spytał sarkastycznie Igor.

– Widocznie tak! – odparowała Marlena. – Inaczej po co byś się tak denerwował?

– Po prostu próbuję ci powiedzieć, że go rozpuściłaś! – nie ustępował.

– Chcę i rozpuszczam! To mój jedyny syn i mogę sobie na to pozwolić! – odcięła Marlena.

– No tak, przecież jesteś milionerką! – zaśmiał się gorzko Igor.

Kłótnia nie zaczęła się od tego. Marlena sama nie zauważyła, jak znów wrócili do tematu Kacpra. Wszystko było tak spokojne: siedzieli przed telewizorem, oglądali reklamy. Akurat leciała reklama fotela masującego. Igor wpadł na pomysł, żeby taki kupić, nawet znalazł model w dobrej cenie.

Marlena nie protestowała, ale przypomniała:

– Nie teraz, trochę później. Prosiłam, żebyś unikał większych wydatków, dopóki nie dostanę wypłaty. Może będę musiała cię nawet pożyczyć.

Nigdy nie prosiła Igora o pieniądze. Zdarzało się, że wypłata się opóźniała, ale rzadko. Teraz jednak tak było. Marlena pracowała zdalnie, z domu wychodziła tylko po zakupy. Całe dnie spędzała przy laptopie, pisząc i sprawdzając różne rzeczy, ale płacili jej dobrze – półtora raza więcej niż Igorowi. Nie miliony, ale wystarczało na czynsz, jedzenie i pomoc synowi.

– Marlena, nie uważasz, że jeśli brakuje ci pieniędzy, to ktoś mógłby sobie znaleźć dodatkową pracę? – spytał znacząco Igor.

– Chodzi ci o Kacpra? – zmarszczyła brwi. – Mówiłam już: jestem przeciw. Posłałam go na studia, żeby nie krzyczał „Wolne kasy”!

– To facet! Powinien rozumieć, że pieniądze nie biorą się z powietrza! – oburzył się Igor.

– On to rozumie bez twoich pouczeń! – warknęła Marlena.

– Gdzie tam rozumie, skoro ty mu wszystko podajesz na tacy! – nie dawał za wygraną.

– To nie twoja sprawa! Dosyć! Męczysz mnie! – krzyknęła Marlena.

Kłótnia trwała jeszcze dobre pół godziny, zanim ucichła. Marlena, próbując rozładować napięcie, poszła do kuchni, zrobiła herbatę i kanapki.

– Poczęstuj się – powiedziała, przesuwając talerz.

Igor skrzywił się i odsunął go.

– Nie chce mi się… – zaczął, ale nagle coś zauważył. – Patrz! Sierść na talerzu! Ten twój kot mnie wkurza! Dlaczego tyle sierści? W ogóle nie sprzątasz?

– Sprzątam dwa razy w tygodniu! Częściej nie mam czasu! – odparła Marlena, czując, jak gniew znowu narasta.

– Siedzisz w domu! Tak ci ciężko wziąć mopa? – rzucił Igor.

– Nie „siedzę”, tylko pracuję i zarabiam więcej niż ty! – wybuchnęła.

Igor zbladł. Myśl, że jego kobieta zarabia więcej, już go drażniła, a jej pogardliwy ton dolał oliwy do ognia.

– Czyli teraz już nie jestem facetem? – syknął.

– Nie mówiłam tego! – odcięła Marlena. – Ty mnie prowokujesz! Też bym chciała żyć w sterylnej czystości, gdyby ktoś za mnie sprzątał! Sprzątanie to nie tylko kobieta praca!

– A ja powiedziałem, że tylko kobieta? – odgryzł się Igor.

– Nie powiedziałeś, ale ile razy ty sprzątałeś w tym mieszkaniu od kiedy razem mieszkamy? Ani razu! A minęło już pół roku! – przypomniała Marlena.

Igor zamyślił się, próbując przypomnieć sobie choć jeden przypadek. Marlena miała rację – faktycznie wszystko zostawiał jej, ale nie zamierzał się do tego przyznać.

– Ojej, jacyśmy wybredni! Zamieść podłogę – już wyczyn! – zaśmiał się ironicznie. – I przy okazji, ja tu nie śmiecę!

– Ja też nie śmiecę! – odparowała Marlena. – Ale ty chcesz, żebym latała ze szmatą, myła okna dwa razy w tygodniu, a podłogi – dwa razy dziennie! Od razu ci powiedziałam, że tak nie będzie!

Gdy Igor zaproponował wspólne mieszkanie, Marlena otwarcie go uprzedziła: sprzątanie – dwa razy w tygodniu, według grafiku. Reszta – nie jej problem.

– Nie wiedziałem, że twój kot będzie zostawiał sierść wszędzie! – kontynuował Igor.

– On jej nie zostawia! Szukasz jej pod lupą? – oburzyła się Marlena. – I przestań krzyczeć, bo straszysz mojego kota! Popatrz, schował sięIgor zostawił wiadomość odblokowując numer Marleny, ale gdy zobaczyła jej treść, usunęła ją bez czytania i znów go zablokowała, wiedząc, że prawdziwa miłość nie rani matczynego serca.