Miłość w chmurach: Nowy rozdział po ukończeniu szkoły.

Anna leciała do ukochanego mężczyzny, a właściwie unosiła się na skrzydłach szczęścia. W końcu ich syn skończył szkołę i dostał się na studia. Teraz ona i jej mąż wreszcie będą mogli być razem.

Gdy tylko odprowadziła syna na uczelnię, jeszcze tego samego dnia kupiła bilet na autobus i wyruszyła do Stefana. Byli małżeństwem zaledwie od dwóch lat, ale znali się, jak się jej zdawało, od zawsze.

Nie było łatwo w ich związku. Rozpoczynali z trudem, przechodzili przez wiele prób, ale los w końcu obiecał im wspólną przyszłość. Anna była tego pewna.

Poznali się osiem lat temu. Właśnie wtedy ona ledwo podniosła się po rozwodzie z pierwszym mężem i długo nie dopuszczała do siebie nikogo. Aż do dnia, gdy spotkała Stefana. I z nim początkowo się wahała. Musiał się naprawdę postarać, by przekonać ją, że nie jest taki jak jej były, Witold.

Pół roku się spotykali, później zamieszkali razem. Stefan wprowadził się do niej, bo w jego kawalerce byłoby im zbyt ciasno. Anna miała dziesięcioletniego syna, dobrego chłopca, ale z ojczymem też nie od razu znaleźli wspólny język.

Po trzech latach życia razem Stefan zaczął myśleć o ślubie, ale jego ukochana Anna wcale nie paliła się do ponownego zamążpójścia.

Wydawało jej się, że te wszystkie pieczątki w urzędzie już dawno się przeżyły. Co więcej, nie chronią przed zdradą – ani mężczyzny, ani kobiety.

Było jej dobrze i nie chciała nic zmieniać.

Stefan początkowo zaakceptował jej przekonania, ale z czasem zrozumiał, że to mu nie wystarcza. Chciał nazywać Annę swoją żoną w każdym calu. Doszło do tego, że postawił jej ultimatum: albo ślub, albo rozstanie.

Anna nie podobała się jego stanowczość. Uznała, że lepiej się rozstać. I tak też zrobili – na pół roku.

W tym czasie Stefan zdążył przeprowadzić się do innego miasta, gdzie stary znajomy zaoferował mu dobrze płatną pracę. Rzadko wracał do rodzinnych stron, najwyżej raz na dwa miesiące, by odwiedzić rodziców. I podczas jednej z takich wizyt znów spotkał Annę.

Szła przez park, wyglądając tak, jakby w jej życiu wszystko układało się idealnie. Była taka radosna, taka beztroska – aż ich wzrok się spotkał.

W jej oczach przeczytał to samo, co czuł. Wciąż go kochała. Nie potrafiła tego ukryć.

Znów zaczęli się spotykać, ale teraz na odległość. Czasem ona przyjeżdżała do niego, czasem on do niej. Każde spotkanie było dokładnie zaplanowane, ale za to pełne ciepła i namiętności.

Widywali się zwykle raz w miesiącu. Czasem dwa. Stefan nie raz proponował, by do niego przeprowadziła się. W międzyczasie kupił dwupokojowe mieszkanie, choć jeszcze spłacał kredyt.

Anna pragnęła tego całym sercem, ale w tamtym czasie nie mogła tak po prostu zostawić swojego życia. Syn był wciąż nastolatkiem, potrzebował uwagi. Do tego matka zachorowała i wymagała opieki. Przez ponad dwa lata Anna walczyła, by postawić ją na nogi, ale w końcu starsza pani wyzdrowiała.

„Jeszcze pani pożyje!” – powiedział lekarz z uśmiechem, wypisując ją do domu.

Helena Bolesławska już nie więziła córki, ale Sławek zaczął liceum. Nie chciał zmieniać szkoły, błagał matkę, by została, dopóki nie skończy. Musiała iść na ustępstwa.

Latem, zanim syn poszedł do pierwszej klasy, Anna i Stefan w końcu się pobrali. Widząc, jaką radość to sprawiło mężowi, nawet pożałowała, że nie zgodziła się wcześniej – ale po co płakać nad rozlanym mlekiem?

Teraz byli już nie tylko parą. Ich związek można by nazwać małżeństwem na odległość, gdyby nie te kilkaset kilometrów między nimi.

I oto – Sławek w końcu dostał się na studia. Anna była z niego dumna, ale też zrozumiała, że teraz może wreszcie zadbać o własne życie. Stefanowi nie powiedziała o przeprowadzce. Chciała zrobić mu niespodziankę.

A właściwie – i tak się domyślał, że to niebawem nastąpi, ale nie znał dokładnej daty.

Spakowała walizkę, wsiadła w autobus i ruszyła do niego. Chciała, by ten dzień zapadł mu w pamięć. Już widziała przed oczami tę koronkową bieliznę kupioną specjalnie na tę okazję, płatki róż rozsypane na nowej pościeli, kolację, którą przygotuje, i tę chwilę, gdy będzie czekała na ukochanego z pracy.

Anna marzyła o tym w najdrobniejszych szczegółach, gdy autobus mijał kolejne kilometry. Była pewna, że Stefan oszaleje z radości na widok jej niespodzianki. Ale to ona miała zostać zaskoczona.

Otworzyła jego mieszkanie swoim kluczem i zamarła. Spojrzała na nią para błękitnych oczu – rudowłosa dziewczyna, bardzo ładna i tak młoda.

„Kto ty jesteś?” – zapytała dziewczynę.

„Jestem Weronika. Och, pani pewnie Anna? Przepraszam, zaraz wyjdę!”

„Wyjdziesz? Kim ty jesteś?” – Anna nie dawała za wygraną.

„Niech się pani nie denerwuje. Ja jestem… dziewczyną pańskiego męża.”

„Co?! Dziewczyną mojego męża? Oszalałaś?” – oburzyła się.

Wydawało jej się, że cały jej świat runął w jednej chwili. Jakby Ziemia przestała się obracać.

„Niech się pani uspokoi. Stefan jest wspaniały i bardzo panią kocha.”

„Kocha? Dlatego żyje z inną kobietą, gdy mnie nie ma? Ile ty masz lat? Dwadzieścia?”

„Tak, w tym roku skończyłam. Poznaliśmy się przypadkiem. Nie miałam gdzie mieszkać. Stefan mnie przygarnął. Najpierw byliśmy tylko przyjaciółmi, ale ja się w nim zakochałam. Wiem, że on mnie nie kocha i nigdy nie pokocha, bo ma panią. Ale niech pani zrozumie – on był samotny. Tęsknił. Chciałam choć na chwilę osłodzić mu samotność!”

Annie wydawało się, że ta ruda dziewczyna plecie jakieś bzdury. Próbowała sobie przypomnieć, czy były jakieś znaki, że mąż mógł ją zdradzać. Nigdy nie znalazła w jego domu śladów innej kobiety. Ani razu. Jak to wszystko zrozumieć?

„Zaraz spakuję swoje rzeczy i wyjdę. Pani chyba nie powiedziała Stefanowi, że przyjedzie, dlatego on mnie nie uprzedził. Przepraszam!”

„Co? Więc ty tu nie pierwszy raz?”

„Nie, jesteśmy razem od półtora roku. Za każdym razem, gdy pani przyjeżdża, pakuję wszystko, sprzątam, by nie zostało ani śladu, i idę do koleżanki na kilka dniAnna wyciągnęła klucze z zamka, odwróciła się bez słowa i wyszła, zostawiając za sobą zarówno przeszłość, jak i złudzenia.