Miłość przez nienawiść

Miłość przez nienawiść

Krystyna Nowak stała przy oknie i patrzyła, jak jej sąsiadka Halina rozwiesza pranie na podwórku. Każdy ruch tamtej wydawał jej się przesadnie powolny, jakby Hala specjalnie się przeciągała, żeby dłużej pokazać się przed cudzymi oknami.

— Znowu ta krowa się wystawia — mruknęła Krystyna, zaciskając dłoń na firance. — Pewnie myśli, że wszyscy na nią patrzą.

Tymczasem Halina Kowalska rozwieszała uprane prześcieradła, nucąc coś pod nosem. Była trzy lata młodsza od Krystyny, ale wyglądała na mniej niż swoje pięćdziesiąt osiem lat. Zawsze uczesana, sukienki wyprasowane, buty wypucowane. A ten jej sposób trzymania się — proste plecy, uniesiony podbródek — doprowadzał Krystynę do zgrzytania zębami.

Kobiety mieszkały w sąsiednich mieszkaniach od ponad dwudziestu lat, a przez wszystkie te lata między nimi tliła się jakaś niezrozumiała wrogość. Zaczęło się od błahej sprawy — Halina kiedyś zauważyła, że Krystyna nieprawidłowo sadzi pelargonie w ogródku. Poradziła, jak lepiej to zrobić. Krystyna odebrała to jako bezczelną ingerencję w jej sprawy.

— Sam wiem, jak kwiaty sadzić! — warknęła wtedy. — Nie ucz mnie życia!

— Chciałam tylko pomóc — odpowiedziała zakłopotana Halina. — Miałam takie same na działce, pięknie rosły.

— Nie potrzebuję twojej pomocy! — odcięła Krystyna i demonstracyjnie odwróciła się plecami.

Od tamtej pory witały się przez zaciśnięte zęby, a częściej udawały, że się nie widzą. Krystyna w każdym geście sąsiadki doszukiwała się ukrytego podstępu albo chęci upokorzenia. Gdy Halina kupowała nową torebkę, Krystyna myślała, że się przechwala. Gdy piekła ciasta, których zapach roznosił się po całej klatce — że robi to na złość, żeby pokazać, jaka to z niej gospodyni.

— Mamo, dlaczego się do niej czepiasz? — mówiła córka Krystyny, Ania, gdy przyjeżdżała w odwiedziny. — Normalna kobieta, co ty w niej widzisz takiego złego?

— Ty jej nie znasz — mruczała Krystyna. — Tylko z pozoru taka porządna, a w rzeczywistości… Pamiętasz, jak Zaborskim kota ukradła?

— Mamo, kot sam do niej poszedł! Zaborscy trzymali go na dworze, a ona wzięła go do domu, nakarmiła. To nie kradzież.

— Aha, no tak! Ona zawsze ma rację, święta kobieta! — Krystyna ze złością trzasnęła drzwiami lodówki.

Tymczasem Halina cierpiała nie mniej. Sincerze nie rozumiała, czym tak uraziła sąsiadkę. Kilkakrotnie próbowała poprawić relacje — przynosiła ciasta, oferowała pomoc z ciężkimi torbami. Lecz Krystyna za każdym razem odtrącała te próby pojednania.

— Dziękuję, nie trzeba — odpowiadała lodowato. — Sama sobie poradzę.

Ciastek nawet nie brała, mówiła, że jest na diecie. Choć Halina doskonale widziała, jak kupuje w sklepie torty i słodycze.

— Nie rozumiem jej — wzdychała Halina, rozmawiając przez telefon z siostrą. — Chyba nigdy nie zrobiłam jej nic złego, a ona mnie nienawidzi. Może naprawdę kiedyś coś nie tak powiedziałam?

— Daj sobie spokój — odpowiadała siostra. — Ludzie bywają różni. Nie możesz się wszystkim podobać.

Ale Halinie było ciężko z tą nieustanną chłodnością. Z natury była osobą towarzyską, lubiła pogadać z sąsiadami, podzielić się nowinami. A tu mieszka obok kobieta, która patrzy na nią jak na wroga.

Pewnego zimowego wieczoru Halina wracała ze sklepu. Torby były ciężkie, a ścieżka w podwórku pokryta śliskim lodem. Poślizgnęła się i upadła, rozsypując zakupy po śniegu. Potłukła mocno kolano i nie mogła wstać.

— Oj, jak boli! — jęknęła, próbując zebrać rozsypane pomarańcze.

W tym momencie z klatki wyszła Krystyna. Zobaczyła, co się dzieje, i na moment zaskoczyła. Przez głowę przemknęła myśl: *Słusznie jej się należy, niech poleży*. Ale natychmiast zawstydziła się tej myśli. Kobieta leżała na śniegu, było jej zimno i niewygodnie.

— Niech pani wstanie — Krystyna wyciągnęła rękę. — Ostrożnie, bez pośpiechu.

Halina wdzięcznie chwyciła podaną dłoń i z mozołem podniosła się na nogi.

— Dziękuję — szepnęła. — Kolano chyba mocno stłuczone.

— Najpierw zbierzemy zakupy, potem zobaczymy — Krystyna w milczeniu zaczęła podnosić rozsypane produkty. — Ma pani w domu jodynę?

— Chyba tak.

— Niech pani dobrze przemyje, jeśli skóra uszkodzona. I przyłoży coś zimnego, żeby opuchlizna nie była duża.

Zebrali wszystko do toreb, a Krystyna pomogła sąsiadce dotrzeć do windy.

— Jeszcze raz dziękuję — powtórzyła Halina, naciskając przycisk. — Nie wiem, co bym bez pani zrobiła.

Krystyna tylko skinęła głową i odwróciła się. Ale przez cały wieczór myślała o tym zajściu. Nie dawało jej spokoju spojrzenie Haliny — wdzięczne, a jednocześnie zaskoczone. Jakby kobieta nie spodziewała się od niej pomocy.

— A czego się spodziewała? — rozważała Krystyna, zaparzając herbatę. — Że przejdę obojętnie? Za jakiego człowieka mnie uważa?

Następnego ranka usłyszała, jak Halina z trudem schodzi po schodach. Windy znów nie działały, a sklep był potrzebny. Krystyna wyjrzała do przedpokoju.

— Jak noga? — zapytała.

— Boli, ale przeżyję. Dziękuję za wczoraj.

— E tam — Krystyna zawahała się. — Słuchaj, a pani dokąd idzie? Jeśli do sklepu, to ja mogę… I tak miałam iść.

Halina zmieszała się.

— Naprawdę nie ma pani nic przeciwko? Byłabym wdzięczna. Oto lista — podała kartkę. — I pieniądze.

— Jakie pieniądze? Da się radę — Krystyna wzięła listę. — Mleko, chleb, śmietana. Rozumiem. Coś jeszcze?

— Nie, dziękuję. Wystarczy.

Gdy Krystyna wróciła z zakupami, Halina powitała ją ciastem.

— To dla pani. Wczoraj upiekłam, akurat wystygło. Z kapustą.

— Nie trzeba — automatycznie zaczęłaI tak z dnia na dzień ich sąsiedzka niechęć zamieniła się w ciepłą przyjaźń, która przetrwała jeszcze wiele lat, ucząc ich obie, że czasem największe uczucia rodzą się z najmniej spodziewanych spotkań.