Miłość Niewyczerpana: Historia Pawła, który poślubił Allę z wielkiego uczucia, lecz z czasem jego se…

NIEWYCZERPANA MIŁOŚĆ

Paweł kiedyś poślubił Marię z głębokiej i wzajemnej miłości. Jednak z biegiem lat uczucie, które początkowo wylało się niczym strumień w życie Pawła, zaczęło stopniowo wyciekać z jego rodziny. Nawet narodziny córki nie zatrzymały tego procesu wręcz przeciwnie, miłość Pawła zaczęła się rozpraszać jeszcze bardziej. Paweł coraz częściej angażował się w przelotne romanse, krótkotrwałe zauroczenia, regularnie się zakochiwał…

Nie zamierzał ani nawet nie potrafił należeć tylko do swojej żony. Kobiety podbijał urokiem osobistym, pewnością siebie, a może jeszcze czymś innym, co trudno było nazwać
Paweł obdarowywał swoją niewyczerpaną miłością wszystkich: szczupłe i pulchne, jasnowłose i ciemnowłose, radosne i zamyślone, mężatki i te, które jeszcze szukały szczęścia. Kobiety odwzajemniały mu uczucia.

Żona, Maria, zdawała się nie zauważać niczego podejrzanego. Przynajmniej nie było z jej strony wyrzutów czy scen zazdrości. Paweł również nie odsuwał Marii od siebie nadal poświęcał jej uwagę jako swojej żonie.

Aż pewnego dnia, ten rwący nurt nieskrępowanej miłości powstrzymała pewna Joanna. Oczarowała Pawła zarówno urodą, jak i inteligencją! Z Joanną i tylko z nią (nie licząc żony) Paweł spędzał każdą wolną chwilę. Joanna miała męża, z którym co jakiś czas się rozstawała. Dla niej Paweł był oddechem wolności i całym światem. Ich związek trwał trzy lata.

W tym czasie córka Pawła, Zuzanna, ukończyła liceum i wyjechała do Stanów Zjednoczonych w ramach programu wymiany studenckiej. Nigdy nie wróciła do rodzinnej Polski. Wyszła za mąż za Amerykanina w Los Angeles. Urodziła troje dzieci, miała mnóstwo obowiązków. Poprosiła rodziców o pomoc. Jej mąż, William, miał tylko ojca (Michael). Matka już nie żyła.

Paweł z Marią polecieli do córki. Przez dwa lata opiekowali się wnukami. Wkrótce jednak Paweł zapragnął wrócić do Polski. Maria była zdziwiona. Po co? Bez słowa wyjaśnienia Paweł spakował się i wyjechał. Gdy tylko postawił stopę na ojczystej ziemi, od razu pobiegł do Joanny.

No weź, przygarnij mnie! Nie mogę bez ciebie żyć! Powiedz tylko słowo, a zostanę! Oczarowałaś mnie, Joasiu!

Pawle, czy ty zapomniałeś, że mam męża? Cieszę się, że cię widzę, ale to wszystko…

Nie był przygotowany na odmowę ukochanej kobiety. Przeżywszy porażkę, wrócił do rodziny w Los Angeles. Tam czekała go niespodzianka przygotowana przez żonę.

Pawle, zdecydowaliśmy z Michaelem, że chcemy być razem. Nie mam wobec ciebie żadnych pretensji. Od tego momentu możesz iść własną drogą. Wychowamy wnuki bez twojej pomocy. Zresztą, czego mógłbyś ich nauczyć? ironizowała Maria.

Wiedziałaś o mnie wszystko? spytał podejrzliwie Paweł.

A jak myślisz? Zawsze znajdzie się ktoś życzliwy… zaśmiała się z satysfakcją Maria.

Paweł wrócił samotnie do swojego domu w Warszawie. I jeszcze raz poszedł do Joanny.

Joasiu, nie zmieniłaś zdania? Może byśmy byli razem? zapytał z nadzieją.

Nie! Ty będziesz podróżować po Amerykach, a ja mam zmieniać zdanie? Przecież to ty odszedłeś! Zgadnij, kto wyciągnął mnie z depresji? Podpowiem: mój mąż! Pawle, to koniec Joanna nie ustępowała.

Odrzucony jako mąż i kochanek, Paweł wrócił do pustego domu. Przez trzy dni nie wychodził nawet na podwórko.

Aż któregoś dnia ktoś zapukał do drzwi. Na progu stała młoda kobieta.

Dzień dobry, panie Pawle! Poznaje mnie pan? Jestem przyjaciółką pańskiej córki. Co słychać u Zuzi? uśmiechnęła się nieśmiało.

W porządku. Ty jesteś Marylka? Tak, pamiętam… odpowiedział chłodno Paweł, ziewając.

Panie Pawle, czy ma pan… sól? Jest pan moim sąsiadem podjęła odważniej kobieta.

Paweł spojrzał na przyjaciółkę córki. Była sympatyczna i urocza.

Wejdź, Marylko. Zrobimy sobie herbatę zaproponował Paweł.

Ach, panie Pawle! Zakochałam się w panu, gdy byłam nastolatką. Był pan dla mnie ideałem! Oczywiście wyszłam za mąż, bo był pan zawsze zajęty… Ale jestem uparta i doczekałam się!

Paweł miał wtedy 56 lat, Marylka 33.

Młode małżeństwo spodziewało się dziecka…

Życie Pawła pokazało, że pogoń za uczuciem nie daje trwałego szczęścia, jeśli nie potrafi się być wiernym ani sobie, ani innym. Warto zrozumieć, że prawdziwe spełnienie przynosi dopiero decyzja, by pokochać nie tylko siebie, ale i drugiego człowieka bezwarunkowo i z oddaniem.