MIŁOŚĆ NIE ZNA GRANIC

Dziś zapisuję w pamiętniku tę trudną historię. Babcia zawsze mówiła, mrugając porozumiewawczo: „Wiesz, kochanie, nie każda Jadwiga ze Szczecina jest świętą, nie każdy Marek – ze Świnoujścia. Świętych na tym padole mało. Więc nie sądź, zajrzyj lepiej we własne serce. Czy byłaś aż tak przykładną żoną dla swojego Marka?” – wyczułem, że znała odpowiedź.

„Babciu, Marek odszedł do mojej przyjaciółki! Gdzie sprawiedliwość? Mam milczeć?” – wrzałem z bólu.

„Z pewnością nie gnać na jego miejsce pracy i nie skarżyć się szefowi, jaki to z niego kobieciarz. Tylko wstego narobisz. Przerabialiśmy to… Oszukane żony latały do komitetów partyjnych, załzawione, zanoszące się od płaczu. Miłość nie słucha rozkazów ani zakazy jej nie powstrzymają. Nic to nie da, synku. Przebolej. Czas pokaże, co i jak” – babcia była niezwykle spokojna. Wieść o zdradzie Marka i podstępie przyjaciółki zdawała się jej nie ruszać wcale. Jakby zwykłą rzecz usłyszała.

Hm, „przebolej”, łatwo powiedzieć. Przyjaciółka Jadwka – dopiero się pokazała, jaka to gadzina. Swojego męża pochowała, po mojego się wzięła. Nie, nie dostaniesz go!

Dostrzegałem czasy, gdy mój Marek przyglądał się Jadwidze. Pamiętentam naszą wspólną wizytę w saunie. Marek wprost oczu oderwać od niej nie potrafił. Jak ćma do światła leciał. Oczyma obejmował ją i całował, gdy stała owinięta białym ręcznikiem. Jakoś nie przywiązywałem wagi do tych półsłówek.

Jadwiga bez wątpienia była piękna, ciepła, serdeczna. I cóż z tego? Z Markiem przeżyliśmy szesnaście lat, mamy syna Jakuba. Byłem pewien, że nasza rodzina jest mocna i żadne siły zła jej nie skruszą.

Jadwiga i Tomek nie mieli dzieci. Wiem, że Jadwiga bardzo to bardzo przeżywała. O Tomku trudno powiedzieć – milczał w tej kwestii. Myślę, że męsko to znosił. Przyjaźniliśmy się rodzinami. Często razem na łono natury, wspólne wakacje. Weseliliśmy się, jak się dało. Tak, lecz wszystko ma swój czas. Nieszczęście już czaiło się u progu.

„Dawidzie, Tomka zabrała „Pogotowie”. Zawał. Boże, mówiłem przecież: Chodźmy przygarnijmy dziecko z domu dziecka! On tylko milczał i posępniał. Teraz nie wiem, czego się spodziewać. Wyjdzie z tego?” – nieszczęsna Jadwiga płakała rzewliwie.

„Uspokój się, Jadziu. Wszystko będzie dobrze! Zobaczysz. Tomek jest krzepki, silny” – szczerze pocieszałem przyjaciółkę.

„Och, Dawidzie! Jak żyć bez Tomka, nie wiem! On był całym moim światem! Otucha i wsparcie. Co ja teraz, sama jedna?” – łkała Jadwiga.

„Nie grzeb go przedwcześnie, Jadziu. Ogarnij się. Rób makijaż, manicure, do fryzjera… Ubierz uśmiech i marsz do męża w szpitalu! Tomek znowu się w tobie zakocha i zdrowieje szybciej…”

Wtedy wszystko dobrze się potoczyło. Tomka wyleczyli, postawili na nogi. Życie płynęło dalej rytmem.

Wkrótce Tomek i Jadwiga adoptowali trzyletnią Zosię. Rodzina była u szczytu szczęścia.

„Teraz to i umierać nie straszno!” – nagle oświadczył Tomek przy świątecznym stole.

„Co ty? Teraz dopiero żyć, córkę wychowywać” – zdumieliśmy się jego dziwnym słowom.

„Chcę powiedzieć, że nie byłem na darmo. Choć jedną dziecięcą duszę ogrzałem, dałem dom. Na żonę, na Jadzię, liczę. Da sobie radę z córeczką. Pozwalam jej wyjść za mąż, gdyby coś…” – Tomek mówił z niewysłowionym smutkiem w oczach.

„Oj, Tomku, nie wygłupiaj się! Przyjaciele, wznoszę toast za nasze rodzinne szczęście!” – obwieścił mój Marek.

I zapomnieliśmy o tej osobliwej spowiedzi Tomka. Do czasu…

Kostucha, jak mucha końska, zapukała w końcu i do ich drzwi. Tomek nie ustrzegł się. Drugi rozległy zawał nie zostawił nadziei. Śpi już snem wiecznym.

Została Jadwiga z przybraną córeczką. Oplakiwała męża należycie, po czym znów stanęła na nogi. Jadwiga miała wtedy trzydzieści lat. Koleżanka całkowicie zmieniła wizerunek. Z blondynki stała się gorącą brunetką, odnowiła garderobę i częściej niż kiedyś się uśmiechała. Nadal spotykaliśmy się przy wspólnie suto zast
A dziś widziałem ich w parku: Jadwiga i Marek szli trzymając się za ręce, Zosia prowadziła za rączkę małego Jasia, a w moim sercu zostało tylko coś ciepłego dla wszystkich, jak zawsze.