Miłość na wieczność

Miłość do grobu

Alicja wyszła ze sklepu, poprawiła torbę z zakupami i ruszyła w stronę domu. Kupiła niewiele, a jednak torba ciążyła. Przed blokiem przystanęła. „W oknach ciemno. Kasia znowu gdzieś poszła.” Pokręciła głową. „Niech tylko wróci… Odkąd zadaje się z tym… Darkiem, to tylko kłopoty. Opuszcza lekcje, oceny lecą w dół. Nauczyciele skarżą się. A tu matura, studia. Jak tylko wróci, to ja jej pokażę…” — nakręcała się, ciężko wchodząc po schodach do mieszkania.

W domu postawiła torbę na krześle przy kuchennym stole. Spojrzała na kuchenkę. „Prosiłam, żeby ziemniaki obrała albo makaron ugotowała. Uciekła… Co ja mam z nią zrobić? A niech to…”

Zdjęła nerwowo kurtkę, zawiesiła w przedpokoju i wróciła do kuchni. Trzaskała drzwiami lodówki, brzęczała naczyniami — gotowała obiad, wściekła na córkę, obiecując sobie, że tym razem porządnie z nią pogada.

Ale Kasia nie śpieszyła się z powrotem. Już była 22:30, a jej wciąż nie było. Alicja nie mogła usiedzieć w miejscu. Chodziła z kąta w kąt, powtarzając jak mantrę:

— Tylko niech wróci… Tylko niech wróci, to ja jej pokażę, gdzie raki zimują. Wszystko dla niej robię, żeby miała lepiej niż ja, a ona nawet makaronu nie umie ugotować… Myśli, że ja nie chciałam mieć życia? Sama zostałam z dzieckiem na rękach. Niewdzięczna… Moje błędy chce powtórzyć? Niech spróbuje, przekona się, co to znaczy ciężka dola…

Złość i frustracja osiągnęły szczyt. Alicja miała ochotę rozwalić coś, cokolwiek, byle tylko wyrzucić z siebie tę gorycz.

Kiedy w zamku zgrzytnął klucz, ucieszyła się, że córka wróciła, i już chciała jej wybaczyć. Ale gdy zobaczyła jej winowajczą minę i błyszczące od szczęścia oczy, gniew wrócił ze zdwojoną siłą.

— Gdzie ty byłaś?! Wiesz, która godzina? A lekcje? Matura za pasem, a ty się włóczysz gdzie popadnie! — krzyczała, nie zważając na sąsiadów.

— Lekcje zrobiłam… — próbowała się bronić Kasia.

— Zamknij się! Nie odzywaj się tak do matki! Zupełnie rozum straciłaś? Myślałam, że się uczysz, żeby mieć lepsze życie niż ja. A ty moje błędy powtarzasz.

— Żadnych błędów nie powtarzam. Nie krzycz… — burknęła Kasia.

Jej oczy zgasły, na policzkach pojawiły się wypieki.

— O ty… — Alicja ledwo powstrzymała się przed wykrzyknięciem czegoś ostrego.

Rozglądała się bezradnie, szukając czegoś, czym mogłaby wymierzyć sprawiedliwość. Kasia skorzystała z zamieszania i próbowała wślizgnąć się do pokoju, ale Alicja w końcu złapała składany parasol z półki i zamachnęła się na córkę.

— Mamo! — Kasia wciągnęła głowę w ramiona, zasłaniając się rękami.

Na ten krzyk, na tę postawę, ręka Alicji opadła. Parasol z brzękiem upadł na podłogę. Kobieta pochyliła się, jakby cała wściekłość, która ją napędzała, nagle wyparowała.

— Boję się o ciebie, nie wiem, gdzie jesteś, a ty… Co to na twoim palcu? Skąd to masz? — zapytała słabo, nagle czując ogromne zmęczenie.

Oparła się ciężko o taboret w przedpokoju.

Kasia powoli odsłoniła twarz i spojrzała na proste złote pierścioneczko z małym białym kamykiem.

— Darek mi dał. — Spojrzała niepewnie na matkę, jakby burza już minęła.

— Jesteś jeszcze w szkole. On tego nie rozumie? — Alicja wpatrywała się w pierścionek.

— Rozumie. No i co? Za dwa miesiące zdaję maturę i…

— I co, dorosła będziesz? Póki mieszkasz ze mną, szanuj moje zasady. Pomagaj w domu. Myślisz, że jak już dorosła, to możesz robić, co chcesz? Wychodzić po nocy? Może jeszcze rzucić szkołę? A jak zajdziesz w ciążę? — Złość znowu zaczęła narastać.

Wiedziała, że posuwa się za daleko, ale nie potrafiła przestać.

— Mamo, on mnie kocha. Ja też go kocham. — Kasia powiedziała to z desperacją.

— Gdyby cię kochał, dbałby o twoją przyszłość. Skąd się wziął ten chłopak na naszą głowę… — Alicja pokręciła głową, wydając z piersi coś między westchnieniem a jękiem.

Tej nocy przewracała się z boku na bok. Nerwy rozbudzone kłótnią nie dawały o sobie zapomnieć. Martwiła się o córkę, nie mogąc zasnąć. Myślała, jak odzyskać kontrolę nad sytuacją. Jak to się stało, że jej Kasia, mądra i posłuszna dziewczyna, teraz robi takie rzeczy? Nakręcała się tak bardzo, że wyobrażała sobie najgorsze scenariusze. W końcu, zmęczona złymi myślami, zadzwoniła do jedynej przyjaciółki.

— Co się stało? — odezwał się senny głos. — Spojrzałaś na zegarek?

— Przepraszam. Ale musiałam z kimś porozmawiać. Kasia…

— Mówiłam ci, żebyś nie trzęsła się nad nią. Co tym razem zrobiła?

— Ola, związała się z tym chłopakiem, starszym od niej. Lekcje opuszcza, nauczyciele skarżą się. Wstyd… W słuchawce rozległo się przeciągłe ziewnięcie. — Słuchaj, co mam robić? — Alicja zamilkła, potem szybko dodała: — Dał jej pierścionek. Kasia mówi o miłości, a ma dopiero siedemnaście lat. Zniszczy jej życie. Zasnęłaś tam? Dobra, zadzwonię jutro.

Odłożyła telefon. Trochę jej ulżyło, że się wygadała. W końcu zasnęła, choć niespokojnie. Rano świat wydawał się mniej przerażający. Postanowiła działać, póki nie jest za późno. Ale jak?

Podczas porannej toalety, parzenia herbaty, wciąż myślała, jak dotrzeć do córki. Jak wytłumaczyć, że to nie miłość, a głupota. Zajrzała do pokoju Kasi. Dziewczyna spała, wtulona w poduszkę. Serce Alicji ścisnęło się z czułości i strachu. Westchnęła, zamknęła drzwi i poszła się ubrać do pracy.

Wychodząc, zdjęła z wieszaka swoje klucze. Nagle przyszło jej do głowy rozwiązanie. Włożyła je do kieszeni, przeszukała kurtkę Kasi, znalazła jejPo jakimś czasie Kasia zaczęła znów się uśmiechać, a pierścionek od Darka schowała głęboko do szuflady, jakby chciała zamknąć tam całą tamtą historię.