Miłość, której nie było

Miłość, której nie było

Autobus zatrzymał się na skrzyżowaniu w centrum Wrocławia, gdy Marek ujrzał jej usta. Dziewczyna strzepnęła z rękawa pyłek dmuchawca. Ten delikatny ruch warg, jakby całujących wiatr, uderzył go niczym promień słońca w ciemnym pokoju:

— Zostaniesz moją żoną — wypalił do nieznajomej, nie rozumiejąc, dlaczego w jej piwnych oczach nagle odbiło się całe jego życie.

Ona odwróciła się powoli, a jej wzrok nie był przestraszony, lecz chłodny, jakby oceniała nie człowieka, lecz pęknięte płótno:

— Pan chyba zwariował.

— Będę najlepszym mężem. Zgadzaj się.

Roześmiała się, odsłaniając lekko nierówne zęby:

— A niby dlaczego? Nie znam pana.

— No to się poznajmy. Spotkajmy się jeszcze raz — ukłonił się teatralnie, nie dając jej dojść do słowa. — Marek, inżynier z wielkimi planami. Miło mi.

— Kasia — odpowiedziała, jakby we śnie. — Malarka. Może sławna, a może i nie.

— Idealna para: ścisły umysł i artystyczna dusza — uśmiechnął się. — Będziemy się uzupełniać.

— Nie, dziękuję — odcięła. — Jestem już całością.

— Właśnie za to cię pokochałem — Marek poczuł, jak serce bije mu mocniej. — Czekam jutro o ósmej przy fontannie w parku. Obiecuję niezapomniany wieczór.

Kasi się nie spodobał. Nie zamierzała iść. Ale nazajutrz, chwaląc się przed koleżanką, opowiedziała, jak obcy facet oświadczył się jej, obiecując wieczną miłość.

— I odmówiłaś? — wykrzyknęła przyjaciółka. — Oszalałaś! Trzeba korzystać, gdy ktoś zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Może jest bogaty! Poszłabyś na jego koszt.

— Czeka na mnie dziś — wzruszyła ramionami Kasia. — Chcesz, pójdziemy razem? Sprawdzimy, jak hojny. Sama nie wytrzymam, nudziarz straszny.

— Jasne, idziemy!

Jednym wieczorem się nie skończyło. Marek przylgnął do nich jak rzep. Nie żałował ani złotówek, ani czasu dla dwóch studentek ASP. Wiedział, czego pragną młode artystki: bilety do kina, przytulne kawiarnie, drogie farby, porządne pędzle. Jako inżynier z dziesięcioletnim stażem w firmie technologicznej, mógł sobie na to pozwolić.

Kasia nie kryła obojętności. Mówiła wprost, że spotyka się z nim z nudów, dopóki nie znajdzie prawdziwej miłości. W kimś innym. Robiła mu przysługę.

Marek patrzył na nią jak na kapryśne dziecko i po każdej randce powtarzał:

— Będziesz moją żoną.

Śmiała się w odpowiedzi. Kto by chciał żonę, która zerka na innych? Ale on nie ustępował. Nie adorował — oblegał ją.

Czekał pod szkołą, zabierał na wernisaże, dawał biżuterię, zapamiętywał jej nawyki. Wykrywał jej adoratorów i „usuwał” (jednego „przypadkowo” poturbowano w bramie). Dzwonił do jej matki: „Pani córka zasługuje na lepsze niż te chłopaczyska”.

Kasia wściekała się, krzyczała, że nie jest jego własnością i że żyjemy w XXI wieku. Na złość umawiała się z rówieśnikami. Jeden kolega z roku jej się podobał, ale był goły. Student filologii z bogatej rodziny traktował ją z góry. Muzyk z sąsiedniego bloku kochał namiętnie, lecz po tygodniu biegał już za inną.

Po każdym rozczarowaniu Marek pojawiał się jak duch:

— Mówiłem, oni nie są dla ciebie.

Matka szybko przeszła na jego stronę. Gdy Kasia buntowała się i zrywała kontakt, wzdychała: „Daremnie się upierasz. Małżeństwo to nie namiętność. On cię kocha, a z takim mężczyzną nie zginiesz”.

— Dzisiaj jazz — podsuwał bilety do klubu, gdy szykowała się na randkę z kolejnym wielbicielem.

— On cię nie wart — mówił tydzień później, gdy tamten znikał z jej życia.

Kasia nie pytała, jak to załatwił. Głęboko w duszy wzruszała ją jego obsesja — jak w starej powieści, gdzie bohaterka jest warta walki.

— Wyjdź za mnie — rzucił po raz setny, podając gałązkę kwitnącej bzu, jej ulubionego. — Dostałem działkę, zbudujemy dom, będziesz miała pracownię.

— Nie kocham cię — wyszeptała. — Nie potrafię. Wybacz.

— Jeszcze nie próbowałaś. Stanę się taki, żebyś pokochała.

Nagle poczuła zmęczenie — nie nim, lecz sobą. Tym wiecznym szukaniem kogoś, kto — jak zaczęła podejrzewać w wieku dwudziestu sześciu lat — po prostu nie istnieje. Wszystkie „opcje” rozsypywały się jak piasek. Może matka ma rację i czas się poddać?

— Dobrze — powiedziała. Jego twarz rozbłysła radością, jakby ujrzał światło w tunelu.

Był idealnym mężem. Dawał kwiaty, nigdy nie wyrzucał, stawiał półki, remontował dom według jej szkiców, nosił ją na rękach przed gośćmi. Ale sypialnia stała się obowiązkiem („Chodź, kochanie, tęskniłem”). Dzieci nie wychodziły.

Kasia nie żyła. Znosiła jego miłość. Nie mogła przywyknąć do niespodziewanych pocałunków w kark, gdy kroiła sałatę.

Koleżanki zazdrościły, a jej chciało się krzyczeć: „Zabierzcie go!” Ich małżeństwo było jak scena, gdzie grała rolę szczęśliwej żony.

Nie kłócili się — nie było o co. Raz cisnęła w ścianę figurkę od teściowej. Marek nawet nie mrugnął:

— Nic się nie stało, skleimy.

Zrozumiała: nie puści jej. Kupiła bilet na pociąg, spakowała torbę. Ale Marek przyniósł syjamskiego kociaka, o którym marzyła:

— Jesteś taka smutna… Może on pomoże?

Kasia została.

Bilet znalazł lata później w książce. Wszystko pojął. Przy kolacji spytał:

— Dlaczego wciąż ze mną jesteś? Jeśli chcesz odejść, nie zatrzymuję.

— Bo… — dobierała słowa — samotność jest gorsza.

Marek się uśmiechnął, biorąc to za miłość.

Ale Kasia znała prawdę: przyzwyczaiła się do jego troski i bała się, że on jest jedynym, który potrafi ją kochać.