Miłość, która wprowadza w błąd.

Pewna kobieta kochała się w mężczyźnie. Czuła do niego wielkie uczucie, wydawał jej się niezwykle atrakcyjny. Była przekonana, że to miłość.

Ale bardzo się martwiła. On nie odwzajemniał jej uczuć, choć robiła wszystko, by zwrócić na siebie uwagę: mówiła zalotnym głosem, rzucała kuszące spojrzenia, szukała pretekstów do rozmowy, rozpięła nawet górny guzik bluzki… Wszystko, jak należy. Efekt? Żaden.

Co gorsza, mężczyzna zaczął okazywać zainteresowanie innej koleżance z pracy. Zwyczajnej, starszej od siebie kobiecie. Rozmawiał z nią godzinami, przynosił kawę z automatu, odprowadzał ciepłym wzrokiem… A w końcu zaczął ją nawet odwozić do domu swoim samochodem. Ta kobieta nawet nie umiała prowadzić!

Jak to możliwe? Przecież zakochana kobieta była młodsza i wyraźnie ładniejsza. A jednak – nie wzbudziła w nim uczucia.

Odpowiedź była prosta: ta zakochanica nic o nim nie wiedziała i nie chciała wiedzieć. Owszem, znała najważniejsze fakty – że jest wolny, zarabia dobrze, nosi drogie garnitury i jeździ ekskluzywnym autem. I to wszystko. Nic więcej jej nie interesowało.

Interesował ją sam mężczyzna – przystojny, magnetyczny, w którego ramionach tak chciała się znaleźć! Chciała związać się z nim na zawsze, wyjść za niego za mąż.

A o czym on wciąż gada z tą nieatrakcyjną kobietą? Piszą do siebie, rozmawiają przez telefon, siedzą w samochodzie i godzinami się nie ruszają – tylko gadają. Toż to nie miłość, tylko puste rozmowy!

Ale właśnie miłość to rozmowy. To prawdziwe zrozumienie drugiej osoby. Takie rozmowy, w których z półsłowa wiesz, co ktoś bliski chce powiedzieć. Śmiejesz się z żartu, zanim zostanie dopowiedziany – bo już go złapałeś! Mówisz jednym językiem i nigdy nie masz dość. Bo ten człowiek jest dla ciebie interesujący. Cały. Zawsze. Od pierwszego krzyku do ostatniego westchnienia.

Bo ważne jest, czy już zjadł. Jak ojciec po leczeniu? Boli jeszcze kręgosłup? Pamiętasz ten stary film o Sindbadzie Żeglarzu, gdzie plastelinowy potwór gonił dzielnego żeglarza? Pamiętasz? Weź kurtkę, dziś będzie zimno. Grałeś w dwa ognie na koloniach?

A u Maughama jest takie zdanie… Patrz, liście pożółkły jak stare listy i zdjęcia. Moja fiołkowa begonia zakwitła – latami nic, a teraz ożyła. Ty w podstawówce miałeś dyżur przy kwiatkach, pamiętasz? I zakwitł ci kaktus – cieszyłeś się jak dziecko.

Daj, sprawdzę czoło, czy nie gorące? Chyba masz temperaturę. Załóż czapkę, wieje.

I przytulę cię. Bo dla ciebie żyję i oddycham. Jesteś mój, a ja twoja.

Dla obcych to tylko bełkot bez znaczenia. Gadanina. Dziecinne paplanie. Ale nie – to język miłości, zrozumiały tylko dla tych, którzy kochają naprawdę. To głębokie zainteresowanie drugim człowiekiem, jego życiem, jego światem.

Zakochana kobieta interesowała się tylko sobą. I swoim uczuciem, które nazywała „miłością”. Ale to był tylko apetyt – pragnienie posiadania pożądanego obiektu. Chęć zaspokojenia głodu i pragnienia. „Będzie moje”.

Ale nic nigdy nie będzie twoje, jeśli tego nie zrozumiesz. Muzyka, której nie czujesz, nie stanie się twoja. Wiersz, którego nie pojmujesz, nie będzie twój. I drugi człowiek nie będzie twój, jeśli go nie rozumiesz. I nie chcesz zrozumieć. Jesteś pochłonięty tylko pragnieniem zdobycia go…

Żadne sztuczki nie wywołają miłości. Możesz obudzić tylko podobny apetyt u drugiego egoisty. A potem ludzie się rozstają – bo co właściwie mają ze sobą robić? To obca osoba. Nie łączy ich nic.

Możesz kochać łabędzia. Podziwiać go, opiekować się nim, karmić, chronić przed zimnem i drapieżnikami. Ale możesz też „pokochać” łabędzia… i przyrządzić go wyśmienicie. Zrobić pasztet, jak Henryk VIII. Zjeść. Poczuć sytość i lekkie rozczarowanie. Gdzie teraz jest ten łabędź?

Tak samo z miłością. Niektórzy nie rozumieją ani innych, ani istoty prawdziwego uczucia. Wciąż rozpinają guziki, mówią zalotnie, rzucają pełne nadziei spojrzenia. Czasem udaje im się złapać „łabędzia”. Ale nie ma w tym szczęścia ani sensu – tylko chwilowe zaspokojenie.

I trudno im wytłumaczyć, czym jest prawdziwa miłość. Oni tego nie pojmą…