Miłość, która nie istniała

Autobus zatrzymał się na skrzyżowaniu w centrum małego miasta pod Warszawą, gdy Bartosz zobaczył jej usta. Dziewczyna strzepywała z rękawa puch dmuchawca. Ten delikatny ruch warg, jakby całujących wiatr, uderzył go jak promień słońca w ciemnym pokoju:

— Zostaniesz moją żoną — wyrzucił z siebie do nieznajomej, nie rozumiejąc, dlaczego w jej piwnych oczach nagle odbiło się całe jego życie.

Ona powoli się odwróciła. Jej wzrok nie był przestraszony, tylko chłodny, jakby oceniała nie człowieka, ale popękane płótno:
— Pan chyba zwariował.

— Będę najlepszym mężem. Zgódź się.

Rozśmiała się, pokazując lekko nierówne zęby:
— Z jakiej racji? Nie znam pana.

— Więc się poznajmy. Spotkajmy się jeszcze raz — z teatralnym ukłonem przerwał jej, nie dając dojść do słowa. — Bartosz, inżynier z wielkimi planami. Miło mi.

— Ola — odpowiedziała, jakby we śnie. — Malarka. Może sławna, a może nie.

— Idealna para: technik i marzycielka — uśmiechnął się. — Będziemy się uzupełniać.

— Nie, dziękuję — odcięła. — Jestem już cała.

— Właśnie za to cię pokochałem — Bartosz poczuł, jak serce bije mu szybciej. — Czekam jutro o ósmej przy fontannie w parku. Obiecuję wieczór, którego nie zapomnisz.

Ola nie polubiła go. Nie zamierzała iść. Ale rano, chwaląc się koleżance, opowiedziała, jak obcy facet zaproponował jej małżeństwo, obiecując wieczną miłość.

— I odmówiłaś? — koleżanka aż podskoczyła. — Żartujesz? Trzeba korzystać, gdy ktoś zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Może jest bogaty! Poszłabyś na jego koszt.

— Czeka na mnie dziś — wzruszyła ramionami Ola. — Chcesz, pójdziemy razem? Zobaczymy, jaki jest hojny. Sama nie wytrzymam, nudziarz straszny.

— No jasne, idziemy!

Jednym wieczorem się nie skończyło. Bartosz przylgnął do nich jak cień. Nie żałował ani złotówek, ani czasu dla dwóch studentek ASP. Wiedział, czego chcą młode dziewczyny: bilety do kina, przytulne kawiarnie, drogie farby, porządne pędzle. Jako inżynier z dziesięcioletnim stażem, pracujący w firmie technologicznej, mógł sobie na to pozwolić.

Ola nie kryła obojętności. Mówiła wprost, że spotyka się z nim z nudów, dopóki nie znajdzie prawdziwej miłości. W kims innym. W skrócie — robiła mu łaskę.

Bartosz patrzył na nią jak na kapryśne dziecko i po każdej randce powtarzał:
— Zostaniesz moją żoną.

Ona śmiała się w odpowiedzi. Kto by chciał żonę, która patrzy na innych? Ale Bartosz nie ustępował. Nie zabiegał — oblegał ją.

Czekał po zajęciach, zabierał na wystawy, dawał biżuterię, zapamiętywał jej nawyki. Wykrywał jej adoratorów i „pozbywał się” ich (jednego „przypadkowo” poturbowano w bramie). Dzwonił do jej matki: „Pani córka zasługuje na więcej niż te chłopaczki”.

Ola wściekała się, krzyczała, że nie jest jego własnością i że żyjemy w XXI wieku. Na złość umawiała się z rówieśnikami. Jeden chłopak z roku jej się podobał, ale był biedny. Student filologii z dobrej rodziny patrzył na nią z góry. Muzyk z sąsiedniego bloku kochał namiętnie, ale po tygodniu już biegał za inną.

Po każdym rozczarowaniu Bartosz pojawiał się jak duch:
— Mówiłem, oni nie są dla ciebie.

Matka szybko przeszła na jego stronę. Gdy Ola się buntowała i zrywała kontakt, wzdychała: „Daremnie się upierasz. Małżeństwo to nie namiętność. On cię kocha, a z takim mężczyzną nie zginiesz”.

— Dzisiaj jazz — podsuwał bilety do klubu, gdy szykowała się na randkę z nowym wielbicielem.

— On cię nie wart — mówił tydzień później, gdy tamten znikał z jej życia.

Ola nie pytała, jak to załatwił. Gdzieś w głębi poruszała ją jego obsesja — jak w starym romansie, gdzie bohaterka jest warta walki.

— Wyjdź za mnie — powiedział po raz setny, podając gałązkę kwitnącej bzu, jej ulubionego. — Dostałem działkę, zbudujemy dom, będziesz miała pracownię.

— Nie kocham cię — westchnęła. — Nie potrafię. Wybacz.

— Jeszcze nie próbowałaś. Stanę się taki, byś pokochała.

Nagle poczuła zmęczenie — nie nim, ale sobą. Tym wiecznym szukaniem kogoś, kto — jak zaczynała podejrzewać po dwudziestu sześciu latach — po prostu nie istnieje. Wszystkie „opcje” rozsypywały się jak piasek. Może matka ma rację i czas się poddać?

— Dobrze — powiedziała. Jego twarz rozbłysła radością, jakby ujrzał światło w tunelu.

Był idealnym mężem. Dawał kwiaty, nigdy nie wyrzucał, stawiał półki, remontował dom według jej szkiców, nosił ją na rękach przed gośćmi. Ale sypialnia stała się obowiązkiem („Chodź do mnie, kochanie, stęskniłem się”). Dzieci nie wychodziły.

Ola nie żyła. Znosiła jego miłość. Nie mogła przywyknąć do nagłych pocałunków w kark, gdy kroiła sałatkę.

Koleżanki zazdrościły, a jej chciało się krzyczeć: „Zabierzcie go!”. Ich małżeństwo było jak scena, gdzie grała rolę szczęśliwej żony.

Nie kłócili się — nie było o co. Pewnego dnia Ola rzuciła o ścianę figurkę od teściowej. Bartosz nawet nie mrugnął:
— Nic się nie stało, skleimy.

Zrozumiała: nigdy jej nie puści. Kupiła bilet na pociąg, spakowała torbę. Ale Bartosz przyniósł kotka syjamskiego, o którym marzyła:
— Jesteś taka smutna… Może on pomoże?

Ola została.

Bilet znalazł lata później w książce. Wszystko pojął. Przy kolacji spytał:
— Dlaczego jeszcze ze mną jesteś? Jeśli chcesz odejść, nie trzymam.

— Bo… — dobierała słowa — samotność jest gorsza.

Bartosz się uśmiechnął, biorąc to za wyznanie.

Ale Ola znała prawdę: przywykła do jego troski i bała się, że on jest jedynym, który potrafi ją kochać.