Miłość czy magia?

Będziesz mieć wielką moc, ale pamiętaj wszystko ma swoją cenę, więc czarownice nie mają szczęścia w miłości mówi babcia Boruta, przekazując Morganie Kowalskiej swoje czary. Morgana zapamiętuje te słowa na całe życie. I rzeczywiście, z mężczyznami nie układa się jej dobrze; kiedy przyciąga jakiś potencjalny partner, po krótkim obrocie wyrzuca go z jej orbity prosto w kosmos. Jeden pije, drugi się wywyższa, kolejny prowokuje ją tak, że chciałaby go zamienić w zwierzę, a jeszcze inny zachowuje się jak zwykły kozak, nie potrzebując magii.

W końcu, zmęczona, rzuca ręką: Nie mam szczęścia w miłości, niech tak będzie! Do diabła z romantyką! I zamiast mężczyzny przygarnia czarnego, bezczelnego kota, nazywając go Puszkiem.

Nagle Puszek przynosi list od starej przyjaciółki z Akademii Mrocznych Sztuk, Elwiry Nowak. Morgana rozwija czarny pergamin, na którym krwistymi literami widać:

Cześć, Morgano! Z dziewczynami ustaliłyśmy, że w piątek trzynastego robimy rodzinny obiad. Sabaty są fajne, ale jesteśmy nie tylko koleżankami po czarach, ale i przyjaciółkami, a nasze rodziny prawie się nie znają. Musimy się spotkać ze swoimi połówkami. Ja i Lelik organizujemy u nas. Lelik jest już pięć lat z nami.

Kto to jest Lelik? myśli Morgana, próbując przypomnieć sobie, co wie o życiu Elwiry. Odpowiedź jest skromna.
Daria przyjdzie z Franciszkiem. Bartosz przywiezie Ernesta. A Marzanna może przyjść z Markiem albo Maksymilianem ona ciągle miesza imiona. Przyjdźcie z ukochanym, a jeśli jesteś sama, nie martw się, będziemy cię uwielbiać.

Nic nie szkodzi?! wykrzykuje Morgana. Uwielbiać, że jestem sama?!

Jak to możliwe, że przyjaciółki obejść mogą starą klątwę czarownic wieczny brak szczęścia w miłości? Elwira ma Lelika, a reszta już ma facetów. Czy Morgana jest najgorsza, czy może najzabawniejsza? Czy jej dar jest tak potężny, że miłość nie może go dotknąć?

Myśli o tym, gdzie te cztery podrywy zdobyły swoich chłopaków, wciągają ją w wir niepokoju. Myśl o zaklęciu miłosnym od razu odpada w Akademii takie czary są uznawane za wulgarne i nieprofesjonalne, niczym leczenie ostroga igłą. Pięciu przyjaciółekczarownic przysięga, że nie użyją zaklęć miłosnych, bo inaczej niech mi będzie wyprany cały kark.

Czas do spotkania jest krótki, a kolejka przystojnych mężczyzn, chętnych do towarzyszenia na czarowniczych pokazach, nie czeka przy drzwiach. Im więcej Morgana rozmyśla o przyjęciu, tym bardziej czuje, że musi iść z kimś. Mogłaby przyjść samotna, udając, że ma więcej mocy niż niektórzy, ale prawdziwy męski bark przy jej boku sprawiłby jej o wiele większą przyjemność, a zdziwienie przyjaciółek byłoby bezcenne.

Trzy dni przed spotkaniem Morgana nerwuje się. Dzień przed zaczyna panikować. Gdy do godziny X zostaje pół dnia, traci zdolność jasnego myślenia, ale zyskuje szybkość działania.

Patrzy po pokoju, wzrok zatrzymuje się na Puszku, który właśnie się wygrzewa.

Nie! mówi do siebie. Potem: Tak!. Wyciska z pamięci starą formułę i wypowiada zaklęcie, zamieniając kota w człowieka.

Człowiek wyskakuje: wysoki, umięśniony i czarny!

Jesteś Afrykaninem? pyta Morgana.

Poproszę o tolerancję. Masz coś przeciwko temu, że jestem czarny? odpowiada kot, oblizując łapę i patrząc z lekceważącym wyrazem, charakterystycznym tylko dla kotów.

Nic nie mam A co z twoim głosem? kontynuuje Morgana, bo wysoki falset nie pasuje do jej wyobrażenia alfasamca.

Kot uniesie brew. Nie pamiętasz tego strasznego dnia? Dla ciebie to nie był koszmar, bo nie przeżyłaś wszystkiego: igły, białe ściany, lekarza w białym kitlu, przebudzenia, uświadomienia

Teraz nie biegasz po podwórkach, mruga Morgana.

Wszystko dla twojej wygody. Powiedz, co chcesz? Czy testujesz nowe zaklęcie?

Jedziesz na bal! Czy raczej na rodzinny obiad Muszę coś zrobić z twoim głosem. Powiedzmy, że się przeziębiłeś i straciłeś głos. Będziesz milczał, a ja będę mówiła. Będziesz nazywany Aleksandrem. Twoim zadaniem będzie zrobić wrażenie zakochanego kawalera.

Aleksander tylko przewraca nosem, liza się dalej. Morgana, niepewna, czy kot zrozumiał, dopytuje:

Co zrobisz, kiedy przyjdziemy?

Nie lubię cudzych pokojów, mówi, bawiąc się zwisającym amuletem, przebiegnę do najdalszego pokoju, znajdę łóżko i wpadnę pod nie. Będę syczeć na każdego, kto spróbuje mnie wyciągnąć, a w razie potrzeby użyję łapki

Nie, nie, nie! Żadnych chowań, żadnych szyszek! krzyczy Morgana, ale kot patrzy z pogardą, jakby się nad nią śmiał.

Inaczej ja! wykrzykuje, ale po spotkaniu wzrok spotyka się z Puszkiem. Zrozumiała, że grożenie nie pomoże. Zmiękczyła ton: Jeśli spełnisz mój plan, będę karmiła cię wyselekcjonowaną wątróbką i łososiem.

A czy nie pęknie ci nos? drwi kot.

A jeśli nie znajdę toalety, znajdę czyjeś buty? odpowiada Morgana.

Dobrze, łosoś i wątróbka.

I podasz mi walerianę.

Zamierzam cię popić! ryczy kot, po czym podskakuje, niosąc jedną z butelek piwa.

Co z nim? pyta Elwira.

Alergia na walerianę, szepcze Morgana, biegnąc za rozrzuconym kotem.

Goni go po sypialni, przez kanapę, zasłony, aż kot skacze na sufit, przerywa żaluzję i spada na dywan. W końcu wpada do szafy, a z niej rozbrzmiewa okrzyk: KOREŃCZYK!!.

Cała paczka gromadzi się przy szafie; kot w ludzkiej skórze próbuje się wcisnąć do kartonowego pudełka po mikrofalówce, które pęka pod jego ciężarem.

To jak mój kotek! chichocze Daria.

Morgana jedynie przyciska dłoń do czoła, jak kapitan Picard, i mówi: To naprawdę alergia?

Rzuć to, ja jestem kotem! broni się Aleksander, nie przerywając zabawy.

Ty szantażysta! wykrzykuje Morgana.

Zamień się w kocury! dodaje Elwira, a w tle słychać śmiech Dziewczyny.

Wreszcie, przy drzwiach Elwiry, Morgana szepcze: Zrób wrażenie, ale milcz.

Mogę mruczeć, to zawsze działa, odpowiada Aleks, mrugając.

Spróbuj, a obetnę ci ogon! grozi Morgana.

Wy, ludzie, maniacy, chcecie nam żywym zwierzętom coś odciąć, powiada kot.

Ciii szepcze Morgana, krzyżując palce.

Dzwonek dzwoni, a gospodarza wita wysoki blondyn. Morgana chwilowo widzi, że Aleks zaczyna syczeć, ale gdy odwraca się, stoi z niewinnym uśmiechem.

Wszyscy już siedzą przy stole. Daria przychodzi ze swoim Franciskiem umięśnionym brunetem o bladej cerze i imponującej sylwetce, ale coś w nim niepokoi Morgana. Bartosz przyprowadza Ernesta grubego, powolnego, o kamiennym spojrzeniu. Marzanna przyciąga Marka albo Maksa zwykłego faceta, który patrzy na swoją dziewczynę z oddaniem, nie odrywając oczu.

Aleks zachowuje się przyzwoicie. Chwila sięga po zwisający pasek Breta, ale Morgana szybko zabiera mu zabawkę, grożąc brakiem łososia. Wszystko idzie gładko, a przyjaciółki opowiadają o swoich związkach, planach i przygodach. Morgana walczy z nudą, próbując wymyślić romantyczną historię o czarnym kawalercie, ale w końcu uspokaja się i cieszy, że nie jest najgorsza.

Nagle Aleks wstaje z krzesła.

Dokąd? syczy Morgana w jego ucho.

Muszę. odpowiada on równie ostro.

Zobaczmy, co z butami! Wiesz, gdzie jest pokój?

Oczywiście, uspokój się.

Odchodzi, a Morgana siedzi nerwowo, obawiając się, że pomyli toaletę z garderobą. W czasie jego nieobecności Daria poprawia krawat Franciszka, Bartosz namawia Ernesta, by nie miał kamiennej twarzy, a Marzanna słucha kolejnych wyznań Marka/Maksa. Elwira patrzy na Lelika, który gryzie kość z kurczaka.

Morgana wyrzuca wymówkę: Gdzie jest to zwierzę?! i podąża za zapachem. Znajduje kota na stole kuchennym.

Zejdź! krzyczy, próbując go zgarnąć.

Tu jest kiełbasa, mruczy Aleks, drapiąc się.

I w twojej misce!

Tak? Moja jest lepsza, ryczy, podnosząc się.

Morgana wyciąga go, a on upada, przewracając kubki i talerze, lądując na kości, nie na czterech łapach, a na pośladku, jak zwykły człowiek.

W tym momencie wchodzi Elwira.

Co się stało? Aleks, ci dobrze?

Tak! wykrzykuje Morgana, podnosząc go z podłogi.

Elwira podaje mu łyżeczkę z płynnym lekiem, a Morgana w panice myśli, że to waleriana. Kot wypija całą zawartość, wlewa ją do szklanki i wypija jeszcze więcej.

Nie powinno mu się podawać waleriany woła Morgana.

Może! ryczy Aleks, wstając i krzycząc, że wszystko mu wolno.

Zaczyna biegać po domu, trzymając jedną z butelek piwa.

Co z nim? dopytuje Elwira.

Alergia na walerianę, szepcze Morgana, wkrótce pościgając go po sypialni, po zasłonach i po szafie.

Kot wpada do pudła po mikrofalówce, które pęka pod jego ciałem.

To mój kot! chichocze Daria.

Morgana przyciska dłoń do czoła i mówi: To naprawdę alergia?

Jestem kotem! powtarza Aleks, nie przerywając zabawy.

Ty szantażysta! wykrzykuje Daria.

Kastrowany kot, dodaje złośliwie Aleks, rozkładając się w kruszonym kartonie.

Morgano mówi Bartosz ze złością, a cisza zapada na chwilę, po czym przerywa ją śmiech Dziewczyny.

Franciszek nagle traci twarz, robi się mu bladą. Jego głowa odchyla się coraz bardziej, aż w końcu

Ups, mówi Daria, również bladniejąc.

Co to? pyta Elwira drżącym głosem.

Morgana obserwuje, jak ciało Darii wciąż stoi, a jej głowa mruga na podłodze.

Franciska ożywiłam, szepcze Daria, z zombie nigdy nie wiadomo, co się stanie. Głowa jest osobna od tułowia

Elwira, w roli surowej nauczycielki, mówi: Zdradziłyście naszą przyjaźń! Jak mogłyście? Jesteśmy z Akademii i nigdy nie oszukiwałyśmy!

Ernest to golem, mruczy Bartosz cicho.

Co?! krzyczy Elwira, czarne oczy szaleją.

Leliko! krzyczy Marzanna. Ja też muszę wyznać, że Marek czyli Maks to ja go przyciągnęłam.

Z głośnym Ach! rozbrzmiewa pokój.

Tak, złamałam przysięgę. Co innego miałam zrobić? Myślałam, że u was wszystko w porządku. Elwiro, opowiadałaś o Lelikowym życiu. To było bardzo bolesne!

No właśnie, złapaliśmy się za to, kiwaWreszcie wszystkie czary zostały odsądzone, a Morgana, z Puszkiem przy boku, podniosła kieliszek i wypowiedziała przysięgę, że nigdy więcej nie pozwoli, by magia przysłoniła prawdziwą przyjaźń.