Miłość czy magia: Co wybierzesz w obliczu niezwykłych wyborów?

Drogi Dzienniku,

Będziesz posiadać wielką moc, ale pamiętaj wszystko ma swoją cenę. Dlatego nam, czarownicom, nie sprzyja miłość mawiała babcia Alina, przekazując mi swoje zaklęcia. Te słowa utkwiły mi w pamięci na zawsze. I naprawdę, z mężczyznami nie szło mi po drodze; kiedy nawet najbardziej obiecujący kandydaci pojawiali się w moim życiu, po kilku kręgach ich los wystrzeliwał w otwartą przestrzeń, niczym satelita w kosmosie. Jeden pił, drugi się wywyższał, kolejny tak mnie uprzykrzał, że miałam ochotę przemienić go w zwierzę, a jeszcze inny był po prostu jak kamień, bez żadnej magicznej ingerencji.

W końcu, jako potomkini starej linii czarownic, poddałam się i krzyknęłam: Nie w miłości, więc nie w miłości! Do diabła z romansami!. Zamiast mężczyzny przygarnęłam czarnego, bezczelnego kota i nazwałam go Puszek.

Pewnego dnia otrzymałam po gołębiu zaproszenie od starej przyjaciółki z Akademii Czarnej Sztuki Elwiry. Rozwinęłam czarny pergamin, na którym krwistoczerwonymi, wijącymi się literami widniało:

Cześć, Mira! My i nasze przyjaciółki postanowiłyśmy zorganizować rodzinny obiad w piątek trzynastego. Szamański rytuał to jedno, ale jesteśmy też przyjaciółkami, a nasze rodziny ledwo się znają. Musimy się spotkać razem z naszymi drugą połówką. Łukasz i ja zapraszamy wszystkich do naszego domu. Łukasz jest już ze mną pięć lat

Kto to jest Łukasz? pomyślałam, przypominając sobie, co wiem o życiu osobistym Elwiry. Odpowiedź była żałosna.

Diana przyjdzie ze swoim Frankiem. Bratek przywiezie Ernesta. A Marzanna nie pamiętam, czy z Markiem, czy z Maciejem ( zawsze myli imiona). Przyjdźcie więc z ukochaną osobą, a jeśli wciąż jesteś sama nie szkodzi, i tak bardzo się cieszymy na twój widok.

Żadnych problemów?! wybuchnęłam. Bezgranicznie cieszycie się, że ja, głupia, jestem sama!

Jak to możliwe, że przyjaciółki ominęły pradawną klątwę czarownic fatalne szczęście w miłości? Elwira ma Łukasza! A te trzy pozostałe już mają facetów. Czy to ja mam najgorszy los, czy może najlepszy? Zastanawiałam się, gdzie te cztery dziewczyny znalazły swoich chłopaków, i czy ja kiedykolwiek znajdę własnego.

Pomysł na miłosny czar odrzuciłam natychmiast. Zaklinanie serca byłoby tak złe, jak leczenie jęczmienia w oku igłami. Przysięgałyśmy, my pięć czarownic, że nigdy nie użyjemy takiego czaru, bo w zamian tylko Niech moje ciało będzie pokryte pryszczami!

Czas do spotkania zmniejszał się, a kolejka przystojnych mężczyzn gotowych towarzyszyć mi przy czarodziejskich pokazach nie była krótsza. Im dłużej myślałam o przyjęciu, tym mocniej czułam, że muszę iść tam z kimś przy boku nie z dumą samotnej czarodziejki, ale z wyciągniętym ręką mężczyzną, by zaskoczyć przyjaciółki swoją normą.

Trzy dni przed spotkaniem denerwowałam się coraz bardziej. W dniu wczorajszym zaczęła mnie panika, a gdy pozostało już pół dnia do przyjęcia, straciłam zdolność jasnego myślenia, ale zyskałam zdolność szybkiego działania.

Rozejrzałam pokój, a mój wzrok zatrzymał się na Puszku, który w tym momencie starannie się liżeł.

Nie! szepnęłam do siebie.
Potem:
Tak!

Wydobyłam z pamięci starą formułę, wymówiłam zaklęcie i zamieniłam kota w człowieka.

Mężczyzna wyszedł… wysoki, umięśniony i czarny!

Jesteś Afrykaninem? zdziwiłam się.
Proszę, nie bądź tak uprzedzony. Czy coś ci przeszkadza w tym, że jestem czarny? odpowiedział, lekko polizując rękę i patrząc na mnie z taką samą nonszalancją, jaką mają koty.

Nic nie przeszkadza ale chwila! Co z twoim głosem? mój wewnętrzny alarm brzmiał, bo jego wysoki falset nie pasował do męskosilnego wizerunku, który miałam przedstawić przyjaciółkom.

Pamiętasz ten straszny dzień? mruknął. Dla ciebie nie był przerażający. Nie przeszłaś przez wszystkie te zastrzyki, białe ściany, lekarza w białym kitlu, które nazwałaś weterynarzem, przebudzenie

Przynajmniej nie biegasz po podwórkach, westchnęłam.

Wszystko dla twojego wygody. Co chcesz ode mnie? Czy to kolejny test?

Muszę iść na rodzinny obiad! Nie na bal, a na obiad. Twój głos trzeba ukryć. Powiedzmy, że przeziębiłeś się i straciłeś głos. Będziesz milczał, a ja będę mówiła. Będziesz nazywany Aleksander. Twoim zadaniem jest zrobić wrażenie zakochanego kawalera.

Kotek tylko ziewnął i kontynuował liżenie. Niepewnie zapytałam:

Co zrobisz, kiedy przyjdziemy?

Nie lubię obcych mieszkań, odparł, bawiąc się wisiącym amuletem. Przebiegnę do najdalszego pokoju, znajdę wygodne łóżko i ukryję się pod nim. Będę syczeć na każdego, kto mnie wyciągnie, i ewentualnie użyję łapki.

Nie! Nie chcesz się chować! Nie ma syczenia! krzyczałam, ale on tylko wzruszył ramionami.

W końcu obiecałam mu najlepsze wędliny i łososia, pod warunkiem że nie będzie brudził się w toalecie. Zgodził się.

Na progu domu Elwiry czekał już wysoki blondyn. Puszek, przebrany w ludzką skórę, stał obok mnie, nieśmiało uśmiechnięty. Gdy otworzyłam drzwi, przybyły wszystkie dziewczyny. Franek umięśniony brunet o bladym obliczu, Bratek masywny, nieporuszny jak skała, a Marzanna z Markiem (czasem zwanym Maciejem) zwykły chłopak, patrzący na swoją partnerkę z miłością.

Aleksander zachowywał się przyzwoicie, chociaż raz chwycił wiszący pasek sukni Bratek, gdy ta odwróciła się plecami. Szybko go odciągnęłam i zagroziłam brakami łososia.

Spotkanie szło w najlepsze. Aleksander milczał, a przyjaciółki opowiadały o swoich romansach, planach i pierwszych pocałunkach. Ja, rozdarta pomiędzy chęcią opowiedzenia własnej historii a wstydem, słuchałam ich i w końcu poczułam ulgę. Kiedy już pół wieczoru się uspokoiłam, nagle

Aleksander wstał z krzesła.

Dokąd idziesz? warknęłam w jego ucho.
Muszę iść, odpowiedział równie ostro.
Gdzie jest nasza łazienka? pytam, nie mogąc ukryć paniki.
Wiem, spokojnie. odszedł.

Zostałam siedzieć jak na kolcach. Myślałam, czy nie pomylił łazienki z garderobą, a może wpadnie w jakąś pułapkę. Minęła pół godziny, a Aleksander nie wrócił. Dziewczyny zajęte były własnymi sprawami: Diana poprawiała krawat Frankowi, Bratek namawiał Ernesta, by nie miał kamiennej twarzy, a Marzanna słuchała kolejnych wyznań MarkaMacieja.

Elwira zerkała na Leśka, który żuł kość kurczaka, nie zwracając uwagi na chaos.

W końcu podjęłam decyzję i wymknęłam się spod stołu. Gdzie jest to zwierzę?!

Puszek znalazł się w kuchni, na stole!

Zjedź! krzyknęłam szeptem. Zjedź ze stołu! Co tu robisz?!

Tu kiełbasa odparł, mrucząc.
Tam też kiełbasa! Na twoim talerzu!

Po kilku wymianach zdań w końcu spadł na podłogę, przewracając kubki i talerze, i upadł nie na cztery łapy, ale na kość ogonową, jak zwykły człowiek.

W tym momencie weszła Elwira.

Co się stało? Aleksandrze, czujesz się źle?
Tak! zawołał, a ja natychmiast sięgnęłam po lekturę.

Elwira wyciągnęła z szafki małą fiolkę, nalała łyżkę i podała goście. Aleksander wciągnął całą zawartość, po czym…

Nie wolno podawać mu waleriany! zawołałam w ostatniej chwili.
Można! zadziałał głosem, który nie przynależył do kota. Teraz mogę wszystko!

Wpadł w szał, biegł po domu, przewracając butelkę piwa. Elwira zdziwiła się:

Co to za reakcja?
Alergia na walerianę wymamrotałam, podążając za rozszalałym stworzeniem.

Wpadł do sypialni, podskoczył na kanapę, wylądował na zasłonie, zerwał firankę i wpadł na dywan. Gdy próbowałam go złapać, podskoczył z błyskiem w oczach i pobiegł w stronę spiżarni.

Korobo!!! rozległ się jego okrzyk z kartonu pochodzącego z kuchni.

Wszyscy się roześmiali, a Diana zaśmiała się: Jak mój kot!. Ja jedynie wykonałam słynny gest Kapitana Picarda wpadłam w twarz własną ręką.

To naprawdę alergia? spytała nieufna Elwira.
Nie, ja jestem kot! odparł, nie przestając się bawić.
Cholera! pomyślałam, przywołując zaklęcie na zniknięcie w podziemie.

Diana wściekła się:

Jak mogłaś?! wykrzyknęła.
Kastratowany kot dodał złośliwie, rozwalając karton.

Mira wtrąciła Bratek ze złością, a cisza ogarnęła pokój, aż przerwał ją głośny śmiech Franka, który tak się rozbawił, że jego twarz zbladła aż niebieska.

Ups i Diana pognębiona.

Elwira drżącym głosem zapytała:

Co się stało?

Diana, wpatrzona w nagie ciało, które nadal leżało jakby nic się nie stało, wymamrotała:

Ożywiłam Franka jak to w zombie, nigdy nie wiadomo Głowa jest na jednym ciele, a tu reszta Po wypadku

Elwira, w tonie surowej nauczycielki, przemówiła:

Zdradziłyście przyjaźń! Nasze zaufanie! Jak mogłyście? Jesteśmy z Akademii razem i nigdy nie oszukiwałyśmy się nawzajem. Roztrzaskaliście czystą prawdę

Bratek szepnął:

Ernest jest golemem
Co? ciemne oczy Elwiry otworzyły się szerzej. Ty też, Bratek?!

Marzanna podniosła głos:

Muszę przyznać Marek czyli Maciej

Wszyscy zwrócili się do niej, czekając dalszej opowieści.

Właśnie go zauroczyłam.

Wszyscy wykrzyknęli Ach!.

Tak, złamałam przysięgę! Co miałam zrobić? Myślałam, że wszystkie macie szczęście w miłości. Ty, Elwiro, opowiadałaś o swoim Łukaszu. Było mi naprawdę przykro!

Mira skinęła głową.

Niepowodzeni! pstryknęła Elwira, odwracając się. Chodźmy, Łukaszu.

Łukasz, stojąc, ryczał na tupiącego w kartonie Afrykanina.

Łukasz! krzyknęła właścicielka domu.

Ryk wzmocnił się.

Zrozumiałam, że ludzka postać Puszka nie pasuje już do naszego przyjęcia, i półgłosem wypowiedziałam zaklęcie przywracające prawdziwą formę. Aleksander zamienił się ponownie w czarnego, puszystego kota. Magia jednak objęła też Łukasza, który zwęził się, jego twarz się rozciągnęła, a na nagich partiach ciała wyrosła sierść. Na koniec mały, rudawy chihuahua wył na kota.

Biedny Łukasz! rozbawiona wykrzyknęła Marzanna, a wszyscy wybuchli śmiechem, oprócz Elwiry, która mocno się zarumieniła.

Po godzinie pożegnaliśmy nieudane zalotników, ruszyliśmy do najbliższego baru, gdzie przy piwie spotkaliśmy pięciu magów absolwentów Akademii Czarnej Sztuki. Jak tradycja, każdego piątkowego trzynastego wspominamy nasze pechowe losy na miłości.

Tego wieczoru, zapisując te wydarzenia, uświadomiłam sobie, że magia nie zawsze ratuje serce, ale przynajmniej daje przyjaciół, którzy potrafią zamienić nawet najbardziej absurdalne chwile w opowieść wartą opowiedzenia.

Do jutra, Mira Kowalska.