Miłość czy magia?

– Będziesz mieć wielką moc, ale pamiętaj, że za wszystko trzeba zapłacić. Dlatego czarownice nie mają szczęścia w miłości mawiała babcia Zofia, przekazując Morganie Krawczyk swój czarnoksięski dorobek.
Morgana zapamiętała to na całe życie. I rzeczywiście, z facetami nie szło jej najlepiej choć czasem pojawił się ktoś obiecujący, po krótkim orbitowaniu znikał z jej świata niczym meteoryt w kosmosie. Jeden był pijany, inny wyniosły, trzeci tak bardzo ją rozgrzał, że chciała go przemienić w zwierzę, a czwarty po prostu był kłopotliwym kozim szelmusem bez żadnej magii.

W końcu czarownica z pokolenia po pokoleniu poddała się, machnęła ręką i powiedziała: Nie mam szczęścia w miłości, nie mam szczęścia! Do chuja z romansami!. Zamiast faceta przygarnęła sobie czarnego, bezczelnego kota i nazwała go Puch.

List od starej przyjaciółki z Akademii Ciemnych Sztuk, Elwiry, zaskoczył ją. Morgana rozwinęła czarny pergamin przywieziony przez kruka i przeczytała krwistoczerwonymi, falistymi literami:

Cześć, Morgano! Uzgodniłyśmy z dziewczynami, że w piątek trzynastego robimy rodzinny obiad. Sabaty fajne, ale nie jesteśmy tylko koleżankami po czarach, to też przyjaciółki, a nasze rodziny prawie się nie znają. Musimy więc zebrać się z naszymi drugą połówką. Łukasz i ja zapraszamy wszystkich do naszego mieszkania w Warszawie. Łukasz i ja jesteśmy razem od pięciu lat.

Kto to Łukasz? pomyślała Morgana, próbując przypomnieć sobie, co wie o życiu Elwiry. Okazało się, że bardzo mało.

Diana przyjedzie z Franiem. Bartosz przywiedzie Ernesta. A Marzanna nie pamięta, czy z Markiem, czy z Maksem ( ciągle miesza imiona). Także przyjdźcie: Ty i twój ukochany. A jeśli wciąż jesteś sama, nic nie szkodzi, my i tak będziemy Cię kochać.

Nic nie szkodzi? wykrzyknęła Morgana. Bez końca szczęśliwe? Oczywiście, że będziecie szczęśliwe, że jestem, jakąś głupią, sama!.

Co to za czary? Jakim cudem Elwira, Łukasz i reszta obejrzeli klątwę wszystkich czarownic wieczną niepowodzenie w miłości? Czy Morgana jest gorsza od wszystkich, czy może lepsza? Czy jej dar jest tak potężny, że miłość po prostu nie działa? Myślała, skąd te cztery dziewczyny wzięły sobie facetów, których można było pokazać przyjacielom, i gdzie sama miałaby takiego znaleźć?

Myśl o zaklęciu miłosnym odrzuciła natychmiast. Zainteresowanie zaklęciami miłosnymi u absolwentek prestiżowej Akademii było uważane za podły i nieprofesjonalny zabieg, jakby lekarz leczył opuchliznę wycinając dziurki w powiece. Pięć przyjaciółekczarodziejek przysiągło sobie, że żadnych zaklęć miłosnych, pod żadnym pozorem, bo niech mi twarz będzie pełna pryszczy, jakby!.

Czas do spotkania się kurczył, a kolejki przystojnych mężczyzn chcących towarzyszyć jej na czarnej gali nie było widać przy drzwiach. Im więcej Morgana myślała o imprezie, tym bardziej dochodziła do wniosku, że musi iść z kimś. Mogłaby przyjść dumna w samotności, udając, że jej moc jest większa niż u innych, a problemy w miłości to po prostu opłata za nadmiar mocy. Ale przyjemniej byłoby mieć żywe męskie wsparcie, a zdziwienie twarzy przyjaciółek, które chciały się wykazać, byłoby bezcenne.

Trzy dni przed spotkaniem Morgana zaczęła się denerwować. Dzień przed imprezą wpadła w panikę, a gdy do godziny X zostało pół dnia, straciła zdolność myślenia jasno, ale zyskała szybkość działania.

Weszła do pokoju, spojrzała na Pucha, który właśnie liże swoje futro.

Nie! powiedziała sobie.
Tak! pomyślała później.

Wyciągnęła z pamięci starożytne zaklęcie i wypowiedziała słowa. Kot zamienił się w człowieka.

Wyszedł wysoki, umięśniony i czarny!

Jesteś Afrykaninem? zdziwiła się czarownica.

Poproszę o tolerancję. Coś ci przeszkadza w tym, że jestem czarny? odparł Puch, lekko oblizując rękę i patrząc z góry, jakby wiedział, że jest kotem.

Nic nie mam ale chwila! Co z twoim głosem? wysoki falset głosu Pucha nie pasował do obrazu alfasamca, którego Morgana chciała przedstawić przyjaciółkom.

Co? podniosł brwi Puch. Nie pamiętasz tamtego strasznego dnia? Och, tak Dla ciebie ten dzień nie był straszny. Nie przeżyłaś tego: igieł, białych ścian, lekarza w białym kitlu, którego nazywałaś weterynarzem. Przebudzenia, uświadomienia

Przynajmniej nie biegasz po podwórkach, westchnęła czarownica.

Wszystko dla twojej wygody. Powiedz, czego ode mnie potrzebujesz? Czy testujesz kolejne zaklęcie?

Jedziesz na bal! Nie, nie bal, a rodzinny obiad Mam problem z twoim głosem. Powiedzmy, że przeziębiłeś się i straciłeś głos. Będziesz milczeć, a ja będę mówić. Nazwę cię Aleks. Twoim zadaniem będzie zrobić wrażenie zakochanego kawalera. Rozumiesz?

Puch tylko zamruczał i liżył się dalej. Morgana, niepewna, czy kot naprawdę wszystko zrozumiał, dopytała:

Co zrobisz, kiedy przyjdziemy?

Nie lubię obcych mieszkań, kot się pobawił wisiącym z sufitu amuletem, przebiegnę do najdalszego pokoju, znajdę łóżko i wślizgnę się pod nie. Będę syczeć na każdego, kto mnie wyciągnie, a jak trzeba, użyję łapki

Nie, nie, nie! Żadnych chowań! Żadnych łap i syczeń!

Co to? spytał z pogardą kot.

Inaczej zaczęła podnosić głos, ale potem spojrzała w oczy Pucha i zrozumiała, że grożenie nic nie da. Zmiękczyła ton:

Jeśli zrobisz to, czego chcę, będę cię karmiła wyłącznie wybraną wątróbką.

I łososiem.

A twarz się nie popęka?

A jeśli nie znajdę toalety, znajdę ci czyjeś buty.

Dobrze, i łososiem.

I podam ci walerianę.

Pofaję się! ryczał kot. Po tym upokorzeniu będziesz słuchać.

To ty się pofajesz, po tym, co ci zrobię.

Szantażyzujesz! westchnęła Morgana. Wystawiasz mnie za kogoś innego!

Zmieniam cię w kątem, bo jestem zaklęty!

Pamiętaj, że to ty mnie zakląłeś.

Nie, nie! krzyknęła Morgana, ale potem spojrzała na Aleksego i zrozumiała, że nie ma sensu go straszyć.

Obłóż ich, szepnęła Morgana w ucho PuchowiAleksowi, gdy stały przed drzwiami Elwiry, gotowe zadzwonić. Tylko milcząc.

Mogę mruczeć, to zawsze działa.

Spróbuj, a odetnę ci ogon!

Wy, ludzie, maniacy chcecie nam coś odciąć.

Sss

Morgana skrzyżowała palce na szczęście i nacisnęła dzwonek. Gospodyni przywitała ich razem z wysokim, szczupłym blondynem. Na moment wydawało się, że Puch zaczyna syczeć, ale po obróceniu się zobaczyła, że stoi, uśmiechnięty i niewinny.

Wszyscy już siedzieli przy stole. Franek Diny wypoczęty brunet, miał blady, choć piękny wygląd i dobrą sylwetkę, ale na Morganie wywoływał dziwne wrażenie, jakby coś było nie tak. Bartosz przyprowadził Ernesta masywnego, korzennego, powolnego, z ciężkim spojrzeniem. Marzanna przywitała się z Markiem (albo Maksem nie mogła się zdecydować), zwykłym, niewyróżniającym się chłopakiem, patrzącym na swoją partnerkę z miłością.

AleksPuch zachowywał się przyzwoicie. Chyba raz chwycił zwisający pasek Barta przy plecach, ale Morgana zdążyła go złapać i odebrać zabawka, grożąc mu brakiem łososia.

Impreza szła gładko. Aleks milczał. Dziewczyny opowiadały o swoich związkach, jak się poznały, plany na przyszłość. Morgana walczyła z nudą, próbuje wymyślić romantyczną historię, jakby czarny facet wpadł na jej brzeg, ale cieszyła się, że nie jest najgorsza. W drugiej połowie wieczoru trochę się rozluźniła, aż nagle

Aleks wstał od stołu.

Gdzie idziesz? wściekle syknęła Morgana w jego ucho.

Muszę, odpowiedział równie wściekle.

Pokaż mi, gdzie są buty! Znasz tę pokoj?

Oczywiście, uspokój się.

Odszedł, a Morgana siedziała jak na kolczatkach. Myślała, czy nie pomyli toalety z garderobą, co by się stało, gdyby coś wpadło do kanalizacji Po pół godziny kot jeszcze nie wrócił. Patrzyła, co robią inni: Diana poprawia krawat Frania, Bartosz namawia Ernesta, by nie miał kamiennej twarzy, a Marzanna słucha kolejnych wyznań MarkaMakska. Elwira rzucała zrzędliwy wzrok na Leśka, który podgryzał kość z kurczaka.

Morgana wymamrotała i podeszła do stołu. Gdzie ten zwierzak?

Zwierzaka znalazła w kuchni na stole.

Zejdź stąd! krzyknęła szeptem. Zejdź ze stołu! Co tu robisz?

Tu jest kiełbasa, mruknął Aleks, drapiąc się po łapce.

Tam też jest kiełbasa! Na twoim talerzu! Tak samo!

Naprawdę? Ta lepsza, mruczał coraz głośniej.

Zejdź natychmiast! Nie kompromituj mnie!

Morgana zaczęła wyciągać Pucha, który opierał się. W końcu przewrócił się na podłogę, przewracając kilka talerzy i kubków, i wylądował nie na czterech łapach, jak kot, ale na kośćcu, jak człowiek.

Wtedy weszła Elwira.

Co się stało? Aleks, czujesz się źle?

Tak! podskoczyła Morgana, łapiąc podpowiedź. Jest mu przykro! Przegrzał się

Zaraz, zaraz, pomożemy. Elwira wyciągnęła z szafki małą buteleczkę, nalała łyżkę i podała leżącemu Aleksowi razem z szklanką wody.

Zanim Morgana zdążyła zrozumieć, co Elwira podaje, Aleks odrzucił wodę, połknął całą buteleczkę i opróżnił ją.

Nie wolno mu waleriany! zawołała w ostatniej chwili.

Można! krzyknął kot, podskakując. Teraz mogę wszystko!

I pobiegł po domu, trąbiąc jedną z upuszczonych z stołu puszek piwa.

Co z nim? zdziwiła się Elwira.

Alergia AW końcu wszyscy, rozbawieni i zmęczeni, spojrzeli na PuchaAleksa, który leżąc na podłodze, mrucząc, przyznał, że jedyną prawdziwą magią jest przyjaźń, i razem wypili po piwie, śmiejąc się do późnych godzin nocnych.