Miłość czy magia?

Będziesz mieć wielką moc, ale pamiętaj wszystko się płaci. Dlatego czarownice nie mają szczęścia w miłości mówi babcia Morwiga, przekazując Morganii Kowalskiej swoją sztukę czarów.
Morgania zapamiętuje te słowa na całe życie. Rzeczywiście, z mężczyznami nie łączy się nic; kiedy przygląda się któremuś potencjalnemu partnerowi, po krótkim krążeniu znika on z jej orbity niczym satelita wyrzucony w otwartą przestrzeń. Jeden pije, drugi się wynosi nad siebie, jeszcze inny doprowadza Morganię do takiej frustracji, że ma ochotę zamienić go w zwierzę, a pewien jest po prostu uparty, bez potrzeby magicznej ingerencji.
W końcu czarownica z rodu przestaje się poddawać i macha ręką: Nie mam szczęścia w miłości, więc niech tak będzie! Do diabła romantyka! Zamiast mężczyzny przyjmuje czarnego, zadziornego kota i nazywa go Puch.

Listzaproszenie od starej przyjaciółki z Akademii Ciemnych Sztuk, Elwiry, zaskakuje ją. Morgania rozwija czarny pergamin przyniesiony przez kruka i czyta krwistoczerwonymi, ozdobnymi literami:

Cześć, Morgania! Uzgodniłyśmy z dziewczynami, że w piątek trzynastego organizujemy rodzinny obiad. Szamaś to miłe, ale nie jesteśmy tylko koleżankami po fachu, jesteśmy też przyjaciółkami, a nasze rodziny prawie się nie znają. Dlatego potrzebujemy, byśmy wszyscy przybyli z drugą połówką. My i Lutek zapraszamy wszystkich do nas. Lutek jest już pięć lat z nami

Kim jest Lutek? myśli Morgania, przypominając sobie, co wie o życiu prywatnym Elwiry. Okazuje się, że nic.

Daria przyjdzie ze swoim Frankiem. Borys przywiezie Ernesta. A Mariola może przyjść z Markiem albo z Maciejem ona ciągle myli imiona. Więc przychodźcie: ty i twój ukochany, a jeśli wciąż jesteś sama, nie szkodzi, my i tak będziemy szczęśliwe.

Nic nie szkodzi?! krzyczy Morgania. Szczęśliwe? Oczywiście, będziecie szczęśliwe, że ja, głupia, jestem sama!
Jak to możliwe, że przyjaciółki obejść potępienie wszystkich czarownic wieczne niepowodzenie w miłości? Elwira ma Lutek, a te trzy już po chłopakach. Czy Morgania jest najgorsza? Czy może najgorsza w tym sensie, że jej dar jest tak potężny, że nie może kochać? Myśli nerwowo, gdzie te cztery zdobyły swoich partnerów, i gdzie ona sama mogłaby ich znaleźć. Nie rozważa przyciągania w ich kręgach przyciąganie jest uznawane za wulgarne i nieprofesjonalne, niczym leczenie oczodołu wiertłem.

Czas do spotkania ucieka, a kolejki przystojnych mężczyzn, gotowych towarzyszyć jej na czarodziejskie pokazy, nie pojawiają się. Im dłużej Morgania rozważa imprezę, tym bardziej przekonuje się, że musi iść z kimś. Mogłaby pojawić się samotnie, udając, że ma większą moc niż niektórzy, ale przyjemniejsze byłoby mieć przy sobie żywe męskie ramiona i zadziwić przyjaciółek.

Trzy dni przed spotkaniem Morgania jest nerwowa. Dzień przed panikuje. Gdy zostaje pół dnia do godziny X, traci zdolność jasnego myślenia, ale zyskuje szybkość działania. Spojrzała na pokój, a jej wzrok zatrzymał się na Puchu, który właśnie się wykańczał.

Nie! mówi sobie cicho.
Potem: Tak!

Wyciąga ze skrytki jedną starą formułę i wypowiada zaklęcie, przemieniając kota w człowieka.

Mężczyzna wychodzi równie wysoko, umięśniony i czarny!

Jesteś Afrykaninem? zdziwiła się czarownica.
Proszę o tolerancję. Masz coś przeciwko temu, że jestem czarny? odpowiada Puch, lekko oblizując rękę i patrząc z pogardą, którą potrafi wyrazić tylko kot.

Nie mam nic przeciwko… Ale… stop! Co z twoim głosem? wysoki falset Pucha nie pasuje do obrazu alfasamca, jakiego Morgania chciała przedstawić przyjaciółkom.

Puch podniósł brew. Nie pamiętasz tego strasznego dnia? Ah, tak Dla ciebie to nie był straszny dzień. Nie przeszłaś przez zastrzyki, białe ściany, lekarza w bocznej koszuli, budzenie się, uświadomienie…

Przynajmniej nie biegasz po podwórkach, odpowiedziała zmęczona czarownica.

Wszystko dla twojej wygody. Powiedz, czego ode mnie chcesz? Czy testujesz kolejne zaklęcie?

Jedziesz na bal! Nie, nie na bal, a na rodzinny obiad Morgania, nerwowo, tłumaczy. Musimy naprawić twój głos. Powiedzmy, że się przeziębiłeś i straciłeś głos. Będziesz milczeć, a mówić będę ja! Będziesz nazywany Aleks, a twoim zadaniem będzie zrobić wrażenie zakochanego kawalera. Rozumiesz?

Aleks jedynie mruczy i wywyżywa się. Morgania, niepewna, czy Puch zrozumiał, pyta:

Co zrobisz, gdy przyjdziemy?

Nie lubię obcych mieszkań, mruczy kot, bawiąc się wisiącym od sufitu amuletem, przebiegnę do najdalszego pokoju, znajdę łóżko i wślizgnę się pod nie. Będę syczeć na każdego, kto mnie wyciągnie, a w razie potrzeby uderzę łapą

Nie, nie, nie! Żadnych ukryć! Żadnych łap i syków!

Co to? pyta kot pogardliwie, a Morgania czuje, że się z niej śmieje.

Inaczej nic nie zrobię krzyczy, patrząc w oczy Pucha, i zdaje sobie sprawę, że grożenie mu nie pomoże. Zmiękczając ton, mówi: Jeśli zrobisz, co mówię, będę karmiła cię wyłącznie wykwintną wątróbką.

I łososiem.

A twój pysk nie pęknie?

Jeśli nie znajdę toalety, znajdę czyjeś buty.

Dobra, i łosoś.

I podasz mi ziołowy ekstrakt.

Będziesz się wypijać!

To ty się wypijesz po tym, co cię zawstydzę.

Szantażystka!

Intrygantka! Sprzedajesz wykastrowanego kota jako chłopaka.

—

Uwierz im, szepcze Morgania do ucha Aleksowi, stojąc przed drzwiami Elwiry, gotowa nacisnąć dzwonek. Tylko cicho.

Mogę zamruczeć, to zawsze działa.

Spróbuj, a odetnę ci ogon!

Wy, ludzie, maniacy tylko chcecie odciąć nam coś.

Ciii

Morgania krzyżuje palce i naciska dzwonek. Gości wita gospodarczyni ramię w ramię z wysokim blondynem. Na moment Morgania wydaje się, że Puch sykuje, ale odwracając się, widzi go stojącego, niewinnie się uśmiechającego.

Wszystkie dziewczyny już są. Franek Dany, umięśniony brunet, ma piękną, choć bladożółtą twarz i atrakcyjną sylwetkę, ale wywołuje u Morganii dziwne wrażenie, że coś trzeba poprawić. Borys z Ernesta jest jak skała silny, krępny, wolny, z ciężkim wzrokiem. Marek (lub Maciej Mariola miesza imiona) to przeciętny chłopak, patrzy na swoją dziewczynę z kochającym, oddanym wzrokiem, nie odrywając się od niej ani na chwilę.

AleksPuch zachowuje się przyzwoicie. Raz chwycił zwisający pasek sukni Borysa, gdy ta odwróciła się plecami, ale Morgania w porę zabrała mu zabawkę, grożąc brakiem łososia.

Wszystko idzie gładko. Aleks milczy. Przyjaciółki opowiadają o swoich związkach, o tym, jak się poznali, o planach na przyszłość. Morgania desperacko brakuje jej historii o czarnej kochance, ale przynajmniej nie jest najgorsza. Pod koniec wieczoru udaje się nieco uspokoić i rozluźnić.

Wtedy Aleks wstaje od stołu.

Dokąd idziesz? syczy Morgania w jego ucho.

Muszę, odparł równie sycąco.

Pokaż mi buty! Wiesz, gdzie jest pokój?

Oczywiście, uspokój się.

Odchodzi, a Morgania siedzi jak na kolcach. Czy nie pomyli toalety z garderobą? Czy nie pomyli, zamiast tego nie zapełni kanalizację? Zestresowanie rośnie, gdy pół godziny mija, a kot nie wraca. Patrzy, co robią inni: Dany poprawia krawat Frankowi, Borys próbuje rozluźnić Ernesta, Mariola słucha kolejnych wyznań MarkaMacieja. Elwira rzuca niezadowolone spojrzenie na Luta, który gryzie kość kurzą.

Morgania uśmiecha się niepewnie i wymyka się od stołu. Gdzie to zwierzę?!

Zwierzak znajduje się w kuchni na stole!

Zejdź! krzyczy szepcząc Morgania. Zejdź ze stołu! Co tu robisz?!

Tu jest kiełbasa, odpowiada Aleks, skrzywiając się i mrucząc.

Tam też jest kiełbasa! W twojej talerzu! Taka sama!

Naprawdę? Ta smakuje lepiej, mruczenie nasila się.

Zejdź natychmiast! Nie kompromituj mnie!

Morgania próbuje zdjąć Aleksa, on opiera się. W końcu spada na podłogę, przewracając kilka filiżanek i talerzy, lądując nie na czterech łapach, lecz na kości ogonowej jak zwykły człowiek.

W tym momencie wchodzi Elwira.

Co się stało? Aleks, ci coś dolega?

Tak! wyrywa się w głowie Morganii. Jest źle! Po prostu się przestraszył!

Zaraz mu pomożemy. Elwira wyciąga z szafki małą fiolkę, nalewa łyżeczkę i podaje leżącemu Aleksowi wraz z szklanką wody, mówiąc: Weź, uspokajacz.

Zanim Morgania zdąży zrozumieć, co Elwira podaje, Aleks odpycha wodę, połyka całą zawartość i opróżnia fiolkę.

Nie może walczyć z walerianą! przyznaje się późno Morgania.

Można! ryczy z rozbawionym głosem kot, wstając na nogi. Teraz mogę wszystko!

I biegnie po domu, trąbiąc jedną z upadających z stołu butelek piwa.

Co z nim? pyta Elwira.

Alergia alergia na walerianę mamrocze Morgania, podążając za rozszalałym pupilem.

Goni go po sypialni, skacze po oparciu kanapy, wiesza się na zasłonie, rwie firankę i spada, toczy się po dywanie. Gdy próbuje go złapać, AleksPuch podskakuje z figlarnym błyskiem w oczach i rusza w stronę spiżarni.

Krrrró! rozlega się z tamtego kąta.

Wszyscy gromadzą się wokół, a kot w ludzkiej postaci próbuje zapakować się w karton po mikrofalówce, który pęka i nie chce przyjąć jego czarnego ciała.

To mój kot! zachichotała Dany.

Morgania nie ma nic do roboty, poza gestem kapitana Picarda klaskaniem w twarz.

To naprawdę alergia? zmrużyła oczy Elwira.

Dajcie spokój ryczy Aleks, nie przerywając. Jestem kotem!

Cholera! Morgania szuka zaklęcia, które pozwoliłoby mu zniknąć w ziemię.

Co mogłaś zrobić?! wykrzyknęła Dany.

Kastratowany kot dodał w szyderczym tonie Aleks, rozpadnięty w pękniętym kartonie.

Morgania wkurzona Borys wypowiada, a cisza wypełnia pokój, po czym przerywa ją śmiech Dany.

Ups zbladła również Dany.

Co to? pyta Elwira drżącym głosem.

Morgania nie odrywa wzroku od podłogi, obserwując wciąż drgające ciało i mrugającą głowę.

Frank ożywiłam go wymamrotała Dany. Wiecie, zombifikacja nigdy nie jest pewna Głowa jest na jednym ciele, a tułów po prostu na tym ciele była głowa po wypadku Nie za bardzo się przyklejam.

Wy obie w tonie surowej nauczycielki zaczęła Elwira zdradziłyście naszą przyjaźń! Nasze zaufanie! Jak mogłyście? Jesteśmy z Akademii i nigdy nie oszukujemy. Po prostu zniszczyłyście najczystsze

Ernest jest golemem wyszeptała Borys.

jasny Co?!W końcu wszyscy zrozumieli, że najpotężniejsza magia to przyjaźń, która przetrwa każdą klątwę.