Miłość cicha, lecz prawdziwa Ania wyszła ze starej chałupy z pełnym wiadrem świńskiego żarcia i naburmuszona minęła męża Janka, który już trzeci dzień krzątał się przy studni. Umysł sobie ubzdurał, że musi być rzeźbiona, żeby ładnie wyglądała, jakby nie było nic ważniejszego do roboty! Żona w gospodarstwie, zwierzynę karmi, a on stoi z dłutem w ręku, cały w trocinach, patrzy na nią i się uśmiecha. Co to za mąż od Boga dany? Ani miłego słowa, ani pięścią w stół nie uderzy, tylko cicho swoje robi, czasem podejdzie, spojrzy w oczy i pogładzi ją po grubej, jasnej kłosie – i to cała jego czułość. A chciałoby się, żeby powiedział „gwiazdeczko” czy „łabędziczko”… Zamyśliła się nad swoim kobiecym losem, aż o mało się o starego Burka nie potknęła. Janek od razu podbiegł, złapał żonę, a na psa spojrzał groźnie: – Co się pchasz pod nogi, jeszcze gospodyni pokaleczysz. Burek ze spuszczonym wzrokiem powlókł się do budy. A Ania znów się zdziwiła, jak zwierzaki jej męża rozumieją. Zapytała kiedyś Janka, a on tylko odparł: – Kocham zwierzęta, one się tym samym odwdzięczają. A Ania też marzyła o takiej miłości: żeby na rękach nosił, gorące słówka szeptał do ucha i kwiatki rano kładł na poduszce… Ale Janek oszczędny w czułościach, Ania zaczęła się nawet zastanawiać – czy on ją choć trochę kocha? – Niech będzie pochwalony, sąsiadko – zajrzał przez płot Wacek. – Janek, dalej psocisz? Komu te twoje wzorki potrzebne? – Chcę, żeby moje dzieci na piękno patrząc, dobrymi ludźmi wyrosły. – Najpierw musisz dzieci mieć – zaśmiał się sąsiad, puszczając oczko Ani. Janek spojrzał smutno na żonę, a Ania speszona pobiegła do domu. Do dzieci jej się nie spieszyło, młoda, ładna, jeszcze by dla siebie pożyła, a mąż ani to, ani tamto. A sąsiad – kawał chłopa! Wysoki, postawny, Janek też niczego sobie, ale tamten to ci dopiero! Jak spotka przy płocie, tak powie „Rosiczko, słoneczko jasne”… Dusza aż drży, nogi miękną, ale Ania szybko ucieka, nie daje się namówić. Bo do ślubu przyrzekała być wierną żoną, a rodzice całe życie zgodnie przeżyli i nauczyli ją rodzinę szanować. Ale czemu tak ciągnie, by choćby przez okno spojrzeć na sąsiada? Następnego ranka, gdy Ania wyganiała krowę na pastwisko, spotkała Wacka przy furtce: – Aniu, perełko, czemu uciekasz ode mnie? Boisz się? Nie mogę się napatrzeć, serce z piersi wyskakuje! – Wpadnij do mnie o świcie. Jak twój Jasień na ryby pójdzie, to przyjdź, a okażę ci tyle czułości, że szczęśliwsza nie będziesz. Ania zapłonęła, serce zabiło mocniej, ale nie odpowiedziała Wackowi, tylko szybko przeszła dalej. – Będę czekał – rzucił za nią. Cały dzień myślała o sąsiedzie. Bardzo jej brakowało czułości, a Wacek taki przystojny i patrzył gorącym wzrokiem, ale nie potrafiła się zdecydować. Do świtu jeszcze czas, może… Wieczorem Janek rozgrzał banię. Sąsiada zaprosił do kąpieli. A tamten ucieszony – własnej nie musi palić, drewna oszczędzi. Chłopaki chlapią się w gorącej parze, okładają witką, zadowoleni. Naparzyli się i wyszli do przedsionka odpocząć. Ania już postawiła dla nich dzbanek samogonu i przekąski, ale przypomniała sobie, że w piwniczce są jeszcze małosolne ogórki. Zeszła po nie, nakłada ogórki i zamierza wejść, a przez uchylone drzwi słyszy rozmowę. Przystaje i nasłuchuje. – A coś ty taki nieśmiały, Janek – mówił Wacek szeptem. – Chodź, nie pożałujesz. Tam takie wdówki, że aż oko cieszy, wymizdrzą cię do syta! Nie tak jak twoja Ania, szara myszka. – Nie potrzebne mi żadne wdowy ani piękności – usłyszała cichy, ale pewny głos Janka. – Moja żona nie jest szarą myszką. Jest najpiękniejsza na całym świecie. Nie ma takiego kwiatuszka ani jagódki, jak ona. Jak patrzę na nią, nie widzę słońca, tylko jej oczy… Kocham ją ponad wszystko, ale nie umiem jej powiedzieć, jak bardzo, nie potrafię okazać uczuć. I wiem, że jest jej przykro przez to, czuję to. Boję się ją stracić, nie przeżyłbym bez niej ani chwili. Ania stała, wstrzymując oddech. Łza popłynęła po policzku, ale już z podniesioną głową weszła do przedsionka i powiedziała głośno: – Wacek, idź sobie, powdzięczaj się wdowom, a my z Jankiem mamy ważniejsze sprawy. Nie ma jeszcze komu podziwiać tej rzeźbionej piękności, co mój mąż zrobił. Wybacz mi, kochany, za głupie myśli i ślepotę… Szczęście miałam pod ręką, a nie widziałam. Chodź, za dużo czasu już zmarnowaliśmy… O świcie Janek na ryby nie poszedł.

Miłość nie na pokaz

Anielka wyszła ze starej, bielonej chałupy, niosąc pełne wiadro paszy dla świń, i ze złością minęła męża Henia, który już trzeci dzień majstrował przy studni. Zachciało mu się snycerki, żeby studnia była ładniejsza, jakby ciekawszych zajęć nie było! Żona uwija się przy gospodarstwie, karmi zwierzynę, a on stoi z dłutem, cały w trocinach, uśmiecha się do niej łagodnie. Co to za mąż od Boga zesłany? Ani czułego słowa nie powie, nigdy ręką w stół nie walnie, tylko pracuje w ciszy, czasem podejdzie, spojrzy jej w oczy i przesunie ręką po grubym, jasnym warkoczu tyle tej czułości. A tak bardzo by chciała, żeby czasem nazwał ją jutrzenką albo słowiczką

Zamyśliła się nad swoim babskim losem, aż omal nie potknęła się o starego psa Burego. Henio od razu podbiegł, złapał ją za ramię, a na psa spojrzał surowo:

Czemu pod nogi właścicielce leziesz, jeszcze ją połamięsz.

Burek spuścił uszy i schował się do budy. Anielka znowu się zdziwiła, jak zwierzęta rozumieją jej męża. Spytała kiedyś Henię, skąd to u niego, a on tylko odpowiedział:

Lubię zwierzęta, a one odwzajemniają miłość.

Anielka też marzyła o wielkiej miłości żeby na rękach ją noszono, ciepłe słowa do ucha szeptano, kwiatki rano na poduszkę kładziono Ale Henio skąpy był w uczuciach i Anielkę nękały wątpliwości, czy choć odrobinę ją kocha?

Szczęść Boże, sąsiadeczki, zajrzał przez płot Wiesiek. Henio, jeszcze się z tą studnią paprzesz? Komu potrzebne te twoje ornamenty?

Chcę, żeby moje dzieci na piękno patrzyły i mądrze rosły, odrzekł Henio.

Najpierw te dzieci trzeba zrobić, roześmiał się sąsiad, mrugając do Anielki.

Henio spojrzał smutno na żonę, Anielka zaś, zawstydzona, pospiesznie wróciła do domu. Nie spieszyło jej się jeszcze do dzieci, młoda, ładna, chciałaby trochę dla siebie pożyć. A Henio nijaki, nie to nie tamto Wiesiek za to ho, ho! Wysoki, szeroki w barach, Henio też nie najgorszy, ale Wiesiek to prawdziwy przystojniak! Gdy przy płocie spotkała Wieśka, ten mówił do niej tak czule, aż serce niepokojąco biło: Rosiczko, słoneczko jasne. Dusza drżała, nogi miękły, lecz Anielka uciekała od tych pokus. Przysięgała przy ołtarzu być wierną żoną, a rodzice przez całe życie pokazali, jak rodzinę szanować trzeba.

A jednak coraz częściej chciała wyjrzeć przez okno, by choć na chwilę spotkać się wzrokiem z sąsiadem.

Następnego ranka Anielka wyganiała krowę na pastwisko i spotkała Wieśka przy bramce.

Anielko, gołąbko, czemu mnie omijasz, boisz się? Nie mogę oczu oderwać od twojej urody, zawrót w głowie!

Wpadnij do mnie o świcie. Gdy twój Henio pójdzie na ryby, zajrzyj do mnie. Tak cię obdaruję czułością, jakiej nie zaznałaś szeptał natarczywie.

Anielka spłonęła rumieńcem, serce skoczyło, ale nie odpowiedziała nic, tylko czym prędzej odeszła.

Będę czekał! zawołał za nią.

Myślała o nim cały dzień. Bardzo pragnęła czułości, a przecież Wiesiek taki przystojny, patrzył do niej gorącym wzrokiem. Ale do rana miała czas, może jednak

Wieczorem Henio napalił w bani. Zaprosił nawet Wieśka ten się cieszył, bo swojej nie musiał grzać. Z radością chłostali się brzozowymi witkami, wzdychając do miłego ciepła. Gdy się już wygrzali, wyszli do przedsionka, a Anielka postawiła im na stole karafkę swojskiego bimbru i wiejskie jadło. Przypomniała sobie jeszcze o kiszonych ogóreczkach w piwnicy. Poszła po nie i wracając, usłyszała przez uchylone drzwi rozmowę mężów.

Czemu takiś nieśmiały, Heniek cicho mówił Wiesiek. Chodź na wesołe wdówki, szczęśliwy tam będziesz. Tak cię obsypią uśmiechami, że oczom miło nie to, co twoja Anielka, takie szare myszątko.

Nie, Wiesiek Anielka usłyszała spokojny, lecz stanowczy głos męża. Nie trzeba mi innej, nawet myśleć o tym nie chcę. Moja żona nie jest szara, to najpiękniejsza kobieta pod polskim niebem. Nie znajdziesz piękniejszego kwiatu na łące, słodszej jagódki w lesie. Kiedy patrzę w jej oczy słońca nie widzę, tylko jej spojrzenie i smukłą sylwetkę. Tak mnie ta miłość przepełnia, jak Wisłę wiosenny roztop. Najgorzej, że za mało potrafię o tym mówić Wiem, że żal jej do mnie, czuję to. Boję się ją stracić, nie przeżyłbym nawet dnia bez niej.

Anielka zamarła, serce biło mocniej, łza potoczyła się po policzku. Podniosła głowę, weszła do sieni i powiedziała głośno:

Wiesiek, idź do owych wdówek swoje smutki rozganiać, my z mężem mamy ważniejsze sprawy do załatwienia. Jeszcze nie ma komu na te wzory od Henia patrzeć. Wybacz, mój drogi, za moje głupie myśli, za to, że nie widziałam szczęścia, które w rękach trzymałam. Chodź, za długo traciliśmy czas niepotrzebnie

Rano Henio nie poszedł na ryby.

Miłość nie potrzebuje wielkich gestów ani pokazu innym prawdziwe szczęście ukryte jest w codziennych, prostych uczynkach i cichym wsparciu. Warto czasem lepiej spojrzeć i docenić to, co mamy tuż obok siebie.