Miłość bez warunków – historia o tym, jak Krysia wybrała kota Barusika zamiast dostatniego życia z O…

Krystyna siedziała przed lustrem i malowała usta tą samą szminką Wiśniowy dżem. Kiedyś Olek powiedział, że idealnie jej pasuje.

W jej wieku człowiek już nie oczekuje cudów. A tu nagle przytrafił się. Na przystanku autobusowym, wyobraź sobie! On ustąpił jej miejsca, ona podziękowała, zagadali się.

Trzy miesiące temu. Wydawało się, że minęła już cała epoka.

Bazylku, no co powiesz? odwróciła się do kota, który leżał na parapecie, bacząc na wróble pod oknem. Ładnie wyglądam?

Kot zamiauczał, tak domowo, z aprobatą.

Bazylek był z nią już pięć lat. Od dnia, gdy pochowała męża. Przyniosła wtedy kociaka do pustego mieszkania i powiedziała: Będziemy razem się smucić. A wyszło razem żyć.

Mądry kot, empatyczny. Kiedy miała doła przychodził i mruczał. Gdy radość wariował z nią po kątach. Rano oczywiście pobudka pacnięciem łapą po policzku, delikatnym jak letni wiatr.

Zadzwonił telefon.

Krystynko, już jadę! głos Olka brzmiał wyjątkowo entuzjastycznie. Dziś wszystko dogadamy do końca!

Dobrze roześmiała się. Czekam.

Dziś miał jej przywieźć klucze do swojego mieszkania. Postanowili zamieszkać razem! W jego dwupokojowym przy morzu. Więcej miejsca, jaśniej, powietrze lepsze.

Krystyna już widziała te sceny: śniadanie na balkonie, widok na Zatokę, Olek czyta gazetę.

Bazyleczku mruknęła do kota przeprowadzamy się! Spodoba ci się. Tam są wielkie okna, więcej ptaków wypatrzysz.

Kot przeciągnął się, zeskoczył z parapetu, otarł o jej nogi.

No jasne, ciebie też zabieram. Jakżeby inaczej?

Dzwonek do drzwi.

Olek stał z bukietem i szerokim uśmiechem. Elegancki, zadbany. Garnitur z tych, co sugerują, że facet nie byle kto przedsiębiorca z aspiracjami.

Moja piękna! pocałował ją w policzek. Gotowa na nowe życie?

Przygotowana w stu procentach! Krystyna rozpromieniona. Chodź, zrobię herbatę.

Usiedli w kuchni. Olek wyciągnął pęk kluczy, położył uroczyście na stole.

Masz. Klucze do naszego gniazdka.

Bazylek pojawił się w progu kuchni. Spojrzał na gościa, podszedł, powąchał.

Znowu ten zwierz skrzywił się Olek. Krystyna, chciałem porozmawiać.

O czym? jej serce lekko zadrżało. Trafił jej się lodowaty ton Olka.

No bo, widzisz mieszkanie nowe, świeżo po remoncie. A koty wiadomo, futro, zapach. I szczerze mam na nie alergię.

Krystyna zamarła z kubkiem w dłoni.

To znaczy?

To znaczy, z kotem nie będę mieszkał. Powiedział to spokojnie, jakby mówił o starej wersalce. Zdecyduj, co z nim zrobisz.

Słowa spadły jak zimny prysznic.

Bazylek siedział przy jej nogach, patrzył żółtymi oczami. Najpierw na nią. Potem na Olka.

Patrzył rozumiejąco.

Olek po chwili wyszedł, klucze zostawił na stole. Krystyna została z niedopitą herbatą, gapiąc się bezradnie na owe przeklęte klucze.

Bazylek wskoczył na jej kolana, mrucząc cicho, kojąco.

I co mam zrobić, Bazyluś? wyszeptała, głaszcząc jego miękką sierść. Co mam zrobić?

W głowie huczały słowa Olka: Zdecyduj sama.

Jak to zdecyduj? Przez pięć lat Bazylek był rodziną, ukojenie, sens. Po śmierci Witka ten kociak uratował ją przed kompletnym szaleństwem.

Pamiętała, jak przyniosła to maleństwo głodne, popiskujące. Karmiła pipetą, leczyła, wyprowadzała na ludzi. A potem poranne śniadania razem, wieczory przy telewizorze. Gdy chorowała nie odstępował. Gdy smutna przynosił swoją ulubioną pluszową mysz:

Masz, zagraj, rozwesel się.

Bazylek uniósł głowę, spojrzał jej głęboko w oczy. Było w tym spojrzeniu coś bardzo, bardzo ludzkiego.

Krystyna przeszła się po kuchni. Sięgnęła po telefon, chciała dzwonić do Niny, ale zniknęło jej natchnienie. Co usłyszy? Pewnie: Krystynko, dla faceta zawsze można kota komuś odstawić.

Ale czy można?

Podeszła do okna. Osiedle pokryte pierwszym śniegiem. Grudzień. Zaraz Nowy Rok. Tak bardzo marzyła, by nie być w ten wieczór samotna.

Dobrze powiedziała wreszcie. Pójdę do weterynarza, może ktoś weźmie. Znajdę mu dobry dom, dobrych ludzi.

Ale nawet wypowiadając te słowa, czuła, że coś w niej wrzeszczy z protestu.

Następnego dnia zajrzała do sąsiadki, cioci Gieni ta zawsze dokarmiała okoliczne koty.

Ciociu Gieniu, nie zna pani kogoś, kto chciałby kota? Porządnego, mądrego?

Bazylka, czy jak? zaskoczyła się sąsiadka. A co się dzieje?

No wiesz, przeprowadzam się. Tam nie można ze zwierzętami.

Ciocia Gienia popatrzyła na nią uważnie:

Krystynka, ty chyba żartujesz? Przecież on jak twój własny. Pamiętam, jakś go odchowywała, maleńkiego.

Okoliczności westchnęła Krystyna.

Jakie okoliczności są ważniejsze od przyjaciela? pokręciła głową starsza pani. Nie wiem, nie znam nikogo i wiedzieć nie chcę. To byłoby zdradzenie kota, Krystyno.

Słowo zdrada zabolało ją w sam środek serca. Szybko pożegnała się i uciekła.

W domu Bazylek czekał jak zawsze. Przywitał ją, otarł się o nogi i zamruczał.

I nagle Krystyna zrozumiała on wszystko czuje. Zwierzęta mają radar na złe dni.

Przepraszam wyszeptała, biorąc go na ręce. Przepraszam.

Wieczorem zadzwonił Olek:

Załatwiłaś sprawę z kotem?

Jeszcze nie. Szukam chętnych.

Krystyna głos stwardniał. Bez sentymentów. Chcesz być ze mną czy nie? Jestem poważnym facetem, potrzebuję zdecydowanej kobiety. Nie takiej, co dla kota rezygnuje ze szczęścia.

Daj mi jeszcze chwilę.

Chwili nam mało. Do Sylwestra chcę cię u siebie.

Po rozmowie długo siedziała w milczeniu. Bazylek leżał obok, łypiąc na nią od czasu do czasu.

Przecież on ma rację mówiła do kota. Jesteś tylko zwierzakiem. Olek to człowiek, facet. Gdzie jeszcze miałabym znaleźć takiego?

Ale te słowa brzmiały nieprawdziwie. Nawet dla samej siebie.

Trzeciego dnia zadzwoniła Nina:

Krystynko, coś ty taka nie w sosie? Co się dzieje?

I Krystyna opowiedziała. Wszystko: o ultimatum, szukaniu nowego domu dla kota, własnych dylematach.

Zaraz, zaraz przerwała jej Nina. On ci powiedział wprost: Wybieraj ja albo kot?

W sumie tak.

A domyślasz się, co będzie potem?

No, co?

Potem powie ci: Nie chodź w spodniach, Nie lubię twojej koleżanki, przestań się z nią widywać. Krystynka, kochana, jeśli facet na dzień dobry zaczyna stawiać warunki

Ale co, jeśli zostanę całkiem sama? niemal krzyknęła Krystyna. Znowu całkiem sama!

A teraz to niby jesteś sama? Bazylek się nie liczy?

Krystyna zamilkła.

Po tej rozmowie usiadła na kanapie. Bazylek natychmiast rozproszył się tuż obok.

No dobra powiedziała do niego. A szczerze: jakbym cię oddała, tęskniłbyś?

Kot zamruczał po swojemu.

A ja? pogłaskała go po głowie. Czy mogłabym być szczęśliwa, wiedząc, że zdradziłam cię dla kogoś, kto kazał mi wybierać?

Bazylek podniósł pyszczek, spojrzał jej w oczy. W tym spojrzeniu było tyle ufności i miłości.

O rany wyszeptała Krystyna. Co ja wyczyniam?

Telefon. Olek.

Krystyna, jutro sobota. Przyjadę po ciebie. Mam nadzieję, że sprawa ze zwierzakiem załatwiona?

Spojrzała na Bazylka. Leżał, zwinięty w ślimaczka, mruczał błogo i spokojnie.

Olek. Muszę jeszcze pomyśleć.

O czym tu myśleć?! prychnął. Przez kota rozwiązywać sprawy życiowe? Opanuj się!

Może mógłbyś się przyzwyczaić? Bazylek to wyjątkowo czyste stworzenie.

Przecież powiedziałem: ALERGIA! Poza tym, widzę, że nie jesteś gotowa na poważny związek. Zdecyduj do jutra. Ostatni raz.

Rozłączyła się. W mieszkaniu zaległa cisza. Jedynie Bazylek mruczał.

No i proszę rzuciła. Ostatni raz. Bardzo elegancko.

I nagle ogarnął ją strach. Ale nie przed samotnością. Przed tym, że prawie zdradziła najwierniejszego towarzysza dla kogoś, kto stawia ultimatum.

Sobota była szara i zdecydowanie niefajna. Krystyna wstała wcześnie, bo całą noc się przewracała, a nad ranem przyśnił jej się dziwny sen. Szła długim korytarzem, a na końcu stali Olek i Bazylek miała wybrać, do którego podejść. Obudziła się z ciężkim sercem.

Bazylek, jak co dzień, spał przy jej stopach. Gdy się obudziła, przeciągnął się, ziewnął i wskoczył jej na poduszkę.

Dzień dobry, mój ty skarbie szepnęła, wtulając nos w miękką sierść.

Poszła do kuchni nastawić czajnik. Wsypała Bazylkowi karmę, wymieniła wodę. Wszystko jak zawsze. Tylko ręce jej się trzęsły.

Co ja mam zrobić? rozmawiała z kotem, który beztrosko wcinał śniadanie. No co?

Kot podniósł głowę i spojrzał z taką empatią, że Krystynie aż zrobiło się słabo.

Może on ma rację? Może rzeczywiście boję się nowego? Może jestem za bardzo przywiązana do przeszłości?

Ale znów usłyszała w głowie: nie twoje słowa, ktoś ci je włożył do głowy.

O jedenastej zadzwoniła Nina:

Krystynko, jak tam? Co postanowiłaś?

Nie wiem, Ninka. Serce mówi jedno, rozum drugie.

A serce co mówi?

Krystyna spojrzała na Bazylka, który leniwie mył łapki na parapecie.

Serce mówi, że nie mogę go zostawić.

No i masz odpowiedź! zawołała Nina. Krystyna, otrząśnij się! Facet, który każe wybierać między sobą a lojalnym przyjacielem, to nie facet!

Po tej rozmowie Krystyna usiadła w fotelu. Wzięła Bazylka na kolana.

Wiesz, powiedziała na głos Nina ma rację. Nie jestem sama. Jestem z tobą. I jest mi dobrze. Naprawdę dobrze.

Kot zamruczał, wygodnie się umościł.

A co, jeśli ten Olek nie mój człowiek? Co, jeśli ten mój prawdziwy to taki, który pokocha i mnie, i ciebie?

O drugiej zjawił się Olek. Serce Krystyny waliło jak dzwon.

Stał w drzwiach z małą walizką, mina marsowa, praktyczna.

No, gotowa? Spakowana?

Olek, wejdź. Musimy porozmawiać.

O czym? wszedł, rozejrzał się. Kota nie widzę. Mam nadzieję, że go oddałaś?

W tej chwili Bazylek wyszedł z kuchni. Przysiadł, popatrzył na gościa.

No nie Olek się skrzywił. Krystyna, prosiłem cię przecież!

Już zdecydowałam powiedziała cicho.

I?

I nie zostawię go.

Olek znieruchomiał. Powoli się odwrócił:

Że jak to nie zostawisz?

Tak. Jest moim przyjacielem. Jesteśmy razem pięć lat.

A ja? jego głos zrobił się lodowaty. Ja cię nie obchodzę?

Krystyna spojrzała na niego. I po raz pierwszy zobaczyła nie faceta, którego pokochała, a człowieka, co oczekuje, że wszystko będzie pod jego dyktando. Kogoś, komu jej przywiązania przeszkadzają, bo niepraktyczne.

Jesteś mi bliski, Olek odparła. Ale Bazylek nigdy nie postawił mi warunków.

Co?! zapienił się. Porównujesz mnie do kota?!

Nie porównuję. Po prostu on kocha mnie bez żadnych warunków.

Krystyna zrobił krok w jej stronę rozumiesz, co robisz? Przez zwierzaka niszczysz sobie przyszłość!

Nie niszczę. Wybieram to, co dla mnie ważne.

Bazylek podszedł, otarł się o jej nogi. Krystyna podniosła go na ręce.

Powiedz mi jedno sapnął Olek, w głosie słychać było metal. Daję ci szansę. Jestem człowiekiem sukcesu, możesz mieć dobre życie. A ty przez jakiegoś kota!

To nie jest jakiś kot, przerwała mu to Bazylek. Mój Bazylek.

I co takiego w nim niezwykłego?! wybuchł.

I nagle Krystyna poczuła spokój. Zupełny spokój.

Wiesz co, Olek? wyrzekła już bez emocji w nim nie ma niczego niezwykłego. Poza jednym nigdy nie kazał mi wybierać.

Olek stał, wybałuszył oczy.

Walczyły w nim złość, zdziwienie i jakieś resztki nadziei.

Tego chcesz? Wybierasz kota?

Postał minutę. Obrócił się na pięcie.

Ty to jednak głupia jesteś, Krystyna. Tracisz szansę. Takiego jak ja już nie znajdziesz.

Być może przyznała. Ale i takiego jak on przytuliła Bazylka też nie.

Olek walnął drzwiami.

Krystyna została sama. W mieszkaniu była idealna cisza.

Przeszła do kuchni, usiadła przy stole. Bazylek jak zawsze zwinął się jej na kolanach.

No i co, Bazyluś? mruknęła do kota. Znowu sami.

Kot spojrzał jej w oczy i potarł się pyszczkiem o dłoń.

I wtedy naprawdę poczuła ulgę. Taką prawdziwą, głęboką ulgę. Jakby z ramion zleciał garb.

Wiesz co, Bazyluś? uśmiechnęła się. My chyba podjęliśmy najlepszą możliwą decyzję.

Następne dni upłynęły spokojniej niż się spodziewała. Wreszcie ulga, pierwszy raz od tygodni.

Marzec. Za oknem słoneczna plucha, pierwsze dziury w śniegu, wróble zabierają się za koncert. Krystyna podlewała fiołki na parapecie przez zimę dorobiła się całej dżungli.

Bazylku, popatrz, jakie piękne! pokazała kotu nowo rozkwitły kwiatek.

Bazylek powąchał doniczkę, zamiauczał z aprobatą.

Minęły trzy miesiące. Początki były trudne nie z powodu samotności, raczej przez myśli: A może to był ostatni dzwonek?.

Ale jakoś się ułożyło. Dom ożył.

Krystyna znów zaczęła uczyć wzięła pod skrzydła dwie osoby. Małą Marysię i nastolatka Arka. W mieszkaniu pojawiła się muzyka. I nie tylko muzyka śmiech, rozmowy, życie.

Pani Krystyno, a co to za kotek? spytała Marysia, pierwszy raz ujrzawszy Bazylka.

To Bazylek. Mój przyjaciel.

Mogę pogłaskać?

Oczywiście.

Kot pozwolił się pogłaskać. Ba nawet zamruczał, bo dziewczynka przypadła mu do gustu.

A niedawno wydarzyło się coś ciekawego. Krystyna spotkała na klatce sąsiada z piątego piętra Michała Włodzimierza, nauczyciela na emeryturze, wdowca. Pogadali.

Ma pani bardzo ładnego kota zauważył, widząc Bazylka w oknie.

Dziękuję. Lubi pan zwierzęta?

Bardzo. Miałem kiedyś owczarka Dziunia się nazywała. Dwa lata temu odeszła starość nie radość. Coraz częściej myślę, żeby znowu przygarnąć jakiegoś zwierzaka, bo tak jakoś pusto…

Gadali godzinę, potem jeszcze kolejną. Michał Włodzimierz okazał się człowiekiem mądrym, oczytanym, pogodnym, a najważniejsze dobrym.

A pański kot toleruje gości? zagadnął pewnego razu.

Bazylek? On doskonale rozpoznaje charaktery. Dobrym ludziom pozwala się zbliżyć.

Michał Włodzimierz się zaśmiał:

Mam nadzieję, że przejdę test.

Przeszedł! Za pierwszym podejściem.

Teraz Krystyna patrzyła, jak Bazylek wygrzewa się na słońcu, i uśmiechała się sama do siebie. Jakoś to się wszystko ułożyło. Nie tak, jak planowała ale dobrze.

Zaparzyła herbatę, usiadła w fotelu. Kot natychmiast zajął jej kolana.

Dziękuję ci szepnęła, głaszcząc sierść. Bo dzięki tobie zrozumiałam: prawdziwa miłość nie oczekuje zdrady.

Bazylek zamruczał w odpowiedzi, cieplutko, domowo.

A Krystyna przestała bać się samotności. Bo wreszcie pojęła z tymi, którzy kochają cię po prostu za to, że jesteś, nigdy nie jesteś sam.