Miłość bez fanfar – Ania wyszła z chałupy z pełnym wiadrem pomyj dla świń i ze złością minęła męża Gienka, który już trzeci dzień majstrował przy studni. Zachciało mu się rzeźbić, żeby było ładnie, jakby nie było innych zajęć! Żona krząta się po gospodarstwie, karmi zwierzęta, a on stoi z dłutem w ręku, cały w trocinach, patrzy na nią i się uśmiecha. Co to za mąż od Boga dany? Ani czułego słowa nie powie, ani pięścią w stół nie walnie, tylko po cichu robi swoje, czasem podejdzie, spojrzy jej w oczy i pogładzi po grubej, jasnej warkoczu – cała jego czułość. A tak by się chciało, żeby i „rano gwiazdeczka” i „łabędzica” … Zamyśliła się nad swoim kobiecym losem, aż omal nie potknęła się o starego Burka. Gienek od razu podbiegł, złapał żonę, a na psa spojrzał surowo: – Czemu w nogi właścicielce łazisz, jeszcze ją poturbujesz. Burek ze spuszczoną głową poczłapał do budy. A Ania kolejny raz zdziwiła się, jak zwierzęta rozumieją jej męża. Spytała kiedyś Gienka o to, a on odpowiedział krótko: – Kocham zwierzęta, one mi tym samym odpowiadają. Ania też marzyła o wielkiej miłości, żeby ją na rękach nosił, do ucha szeptał gorące słówka i co rano kwiatki na poduszce… Ale Geńka skąpił czułości, aż Ania zaczęła się obawiać, czy mąż ją choć trochę kocha? – Szczęść Boże, sąsiadeczko – zagląda przez płot Wacek – Geńek, znowu się wygłupiasz? A na co te twoje wzorki komu potrzebne? – Chcę, żeby moje dzieci na piękno patrząc, dobrymi ludźmi wyrosły. – To dzieci najpierw trzeba zrobić – zaśmiał się sąsiad i porozumiewawczo puścił oko do Ani. Geńek spojrzał zasmucony na żonę, a ta, zarumieniona, weszła pośpiesznie do domu. Nie spieszyło jej się z dziećmi, młoda, ładna, dla siebie jeszcze by pożyć chciała, a i Geńek – taki ni pies ni wydra. A sąsiad – co za chłop! Wysoki, barczysty, Geńek też niczego sobie, ale Wacek to prawdziwy przystojniak! A jak spotka przy bramie, to tak ciepło mówi, jak letni deszczyk szepcze: „Rosiczko, jasne słoneczko…” Dusza zamiera, nogi uginają się, ale Ania ucieka, nie daje się namówić. Ślubowała być wierną żoną, rodzice tyle lat razem, szczęśliwi, nauczyli ją rodziny pilnować. A czemu tak chce czasem wyjrzeć przez okno i spojrzeniem spotkać się z sąsiadem? Następnego ranka Ania wyprowadzała krowę na pastwisko i spotkała Wacka przy furtce: – Aniu, gołąbeczko, czemu mnie unikasz? Boisz się mnie? Napatrzeć się na twoje piękno nie mogę, głowa mi się kręci, jak cię zobaczę. Wpadnij do mnie o świcie. Jak twój mąż pójdzie na ryby, przyjdź do mnie. Dam ci tyle czułości, że najszczęśliwsza będziesz. Ania się zarumieniła, serce jej biło mocniej, ale Wackowi nic nie odpowiedziała, tylko przeszła szybko obok. – Będę czekał – rzucił za nią. Myślała o nim Ania cały dzień. Bardzo chciała miłości i czułości, a Wacek taki przystojny, patrzy na nią tak gorąco, ale ciągle nie umiała się zdecydować. Ale do świtu jeszcze było trochę czasu… Wieczorem Geńek napalił w bani. Sąsiada też zaprosił na saunę. Ten ucieszony – u siebie nie musi palić, drewna szkoda. No i chłostali się tam brzozowymi witkami, wzdychając z przyjemności. Naparzeni wyszli odpocząć do przedsionka. Ania już im postawiła karafkę samogonu i przekąski, ale przypomniała sobie, że jeszcze ogóreczki małosolne są w piwniczce. Zeszła na dół, nabrała ogórków i chciała mężczyznom postawić na stół, ale usłyszała rozmowę z uchylonych drzwi i przystanęła zasłuchana. – Coś ty taki niezdecydowany, Geńek – cicho mówił Wacek – chodź, nie pożałujesz. Tam takie wdówki, że aż ci się w głowie zakręci! Piękne jak malowanie! Nie to, co twoja Ania, szara myszka. – Nie, przyjacielu – usłyszała Ania cichy, ale zdecydowany głos męża – nie potrzebuję żadnych piękności, nawet myśleć o tym nie chcę. A moja żona to nie żadna szara myszka, najpiękniejsza z całych naszych okolic. Nie ma ładniejszego kwiatuszka, nie ma słodszej jagódki. Kiedy patrzę na nią, słońca nie widzę – tylko jej oczy i smukłą figurę. Tak kocham, że mnie rozpiera jak wiosną rzeka, tylko nieszczęście, nie umiem jej tego powiedzieć, nie potrafię czułych słów, a ona się przez to gniewa, czuję to. Wiem, że mam winę, boję się ją stracić, dnia bez niej nie wytrzymam, oddechu bez niej nie złapię. Ania stała, zamarła, serce tłukło się w piersi, łza spłynęła po policzku. W końcu podniosła dumnie głowę, weszła do przedsionka i głośno powiedziała: – Idźże sąsiedzie… wdów pocieszać, a my z mężem mamy ważniejsze sprawy. Nie ma jeszcze komu na twoje dzieło patrzeć, Geńku. Wybacz mi, kochany, głupie myśli i ślepotę moją – szczęście miałam w rękach, a nie zauważyłam. Pójdźmy, za dużo czasu straciliśmy… Rano, o świcie, Geńek nie poszedł na ryby.

Miłość nie na pokaz

Ania wyszła ze starego, drewnianego domu niosąc pełne wiadro paszy dla świń i z niezadowoleniem minęła męża, Genka, który już trzeci dzień z rzędu dłubał przy studni. Zamarzyło mu się, żeby była rzeźbiona żeby było ładnie, jakby nie było innych zajęć w gospodarstwie! Ona biega po obejściu, zwierzęta karmi, a on stoi z dłutem w ręku, cały w trocinach, patrzy na nią i uśmiecha się pod nosem. Co za mąż, myślała. Ani ciepłego słowa nie powie, ani pięścią w stół nie walnie, po prostu cicho robi swoje, czasem tylko podejdzie, spojrzy w oczy i pogładzi jej grubego, jasnego warkocza i to cała jego czułość. A ona tak bardzo pragnęłaby, żeby szepnął jej czasem świtezianko albo gołąbeczko

Zamyśliła się nad swoim losem, przez co o mały włos nie potknęła się o starego Burka. I wtedy Genek natychmiast podskoczył, chwycił żonę, a na psa spojrzał surowym wzrokiem:
Burku, a co ty się tu pod nogami pałętasz? Jeszcze panią zrobisz krzywdę!
Burek zwiesił uszy i poczłapał do budy. Ania kolejny raz była zaskoczona, jak dobrze zwierzęta rozumieją Genka. Zapytała go kiedyś skąd to się bierze, a on tylko odparł:
Bo ja zwierzęta kocham, to one odwdzięczają się tym samym.

Ania też marzyła o miłości żeby ją na rękach nosił, do ucha szeptał gorące słowa, żeby codziennie rano znajdowała na poduszce kwiatek Ale Genek był skąpy w okazywaniu uczuć, więc coraz częściej zadawała sobie pytanie: czy on ją w ogóle choć trochę kocha?

Szczęść Boże, sąsiadko! zajrzał przez płot Wacek. Genek, jeszcze się z tą studnią męczysz? Komu te twoje fikuśne wzorki potrzebne?
Chcę, żeby dzieci dorastały patrząc na piękno, to staną się porządnymi ludźmi.
Tylko najpierw trzeba te dzieci zrobić roześmiał się sąsiad, puszczając do Ani oko.

Genek rzucił na żonę smutne spojrzenie, a Ania, zarumieniona, szybko uciekła do domu. Nie spieszyło się jej jeszcze do dzieci, młoda, ładna, dla siebie chciałaby trochę jeszcze pożyć. A i mąż… taki bezbarwny. Za to sąsiad aż miło popatrzeć! Wysoki, barczysty, Genek oczywiście też niczego sobie, ale Wacek to już prawdziwy chłop! Jak ją na drodze spotka, to przemówi czułym głosem jak wiosenny deszczyk: Rosiczko, słoneczko jasne… Dusza aż drga, nogi miękną, ale ucieka od niego Ania, nie daje się namówić. Przecież ślubowała wierność, a rodzice tyle lat razem przeżyli, zawsze jej mówili, jak ważna jest rodzina.

Tylko dlaczego aż tak bardzo ciągnie ją, żeby znowu wyjrzeć przez okno i spotkać się wzrokiem z sąsiadem?

Następnego ranka Ania wyprowadzała krowę na pastwisko i przy furtce natknęła się na Wacka.
Aniu, gołąbko, czemu mnie tak unikasz? Boisz się czy co? Nie mogę się napatrzeć na twoją urodę, aż mi w głowie wiruje.
Przyjdź do mnie nad ranem. Jak twój Genio na ryby pójdzie, wstąp do mnie, ja już cię czułością obsypię, szczęśliwą cię zrobię.

Cała się Ania zaczerwieniła, policzki zaróżowione, serce podskoczyło, lecz nic nie odpowiedziała, tylko szybko odeszła.
Poczekam na ciebie powiedział za nią.

Cały dzień myślała o nim Ania. Tęskniła za miłością i czułością, a Wacek był przecież taki przystojny, patrzył tak gorącym wzrokiem. Ale nie mogła się przełamać. Do świtu jeszcze czas, może…

Wieczorem Genek napalił w łaźni. Sąsiada zaprosił do sauny. Wacek z chęcią przyjął zaproszenie własnej ogrzewać nie trzeba, drewna szkoda. Siedzieli więc tam, smagali się brzozowymi witkami i rozkoszowali się ciepłem. Po kąpieli usiedli w przedsionku odpocząć. Ania przyniosła im karafkę swojskiej nalewki i coś do zagryzienia, ale przypomniała sobie jeszcze o kiszonych ogórkach w piwnicy. Zejście po nie zajęło chwilę, a gdy wracała, wychodząc na schody, usłyszała głosy przez uchylone drzwi i przystanęła, zaciekawiona.

No co ty taki niezdecydowany, Genek mówił cicho Wacek. Chodź ze mną, nie pożałujesz. Tam są takie wdówki, tak cię obłaskawią, a i piękne, że aż miło popatrzeć! Nie to, co twoja Ania, taka sobie szara myszka.
Daj spokój, Wacek usłyszała cichy, ale stanowczy głos Genka. Nie potrzeba mi żadnych piękności, nawet myśleć o tym nie chcę. Moja żona nie jest szarą myszką, ona dla mnie najpiękniejsza na świecie. Nie ma takiego kwiatka, nie ma takiej jagódki, która byłaby dla mnie cenniejsza. Patrzę na nią, nie widzę słońca, tylko jej oczy i ten smukły stan. Tak miłość mnie przepełnia aż po brzegi, aż się boję, że nie umiem powiedzieć jej tego po ludzku, że ona tak bardzo na mnie się o to złości. Czuję, że się obraża. Ale nie umiałbym bez niej żyć, ani dnia, ani chwili. Bez niej nie byłoby powietrza.

Ania stała jak wmurowana, serce waliło jej jak oszalałe, a po policzku spłynęła łza. Po chwili uniosła głowę, weszła do przedsionka i głośno powiedziała:
Idźże, sąsiedzie, do tych twoich wdówek, a my z Genkiem mamy ważniejsze sprawy. Jeszcze nikt nie patrzył na nasze piękno wyrzeźbione przez Genka. Wybacz mi, kochany mężu, te głupie myśli i ślepotę. Szczęście miałam w ręku, a go nie widziałam. Chodźmy, szkoda czasu…

Rano, o świcie, Genek już nie wyszedł na ryby.

Ten dzień na zawsze zostanie mi w pamięci, bo zrozumiałem, że prawdziwa miłość nie krzyczy, nie wymaga, nie błyszczy na pokaz, tylko cicho trwa obok wystarczy nauczyć się ją dostrzegać i pielęgnować.