Miłość

Mirosław długo wpatrywał się w telefon. Zwlekał, jak zwykle. W końcu, wziąwszy głęboki oddech, nacisnął zieloną słuchawkę. Pierwsze, drugie dudnienie… „Nie, nie dam rady” – zaklął w duchu na własne tchórzostwo i już miał się rozłączyć, gdy w słuchawce rozległ się wesoły głos Wojtka:

– No hej, stary dziadu! Gdzie się podziewałeś?

– Cześć. A tak, sprawy, obowiązki…

– Wszystko gra? Pomóc ci w czymś? – od razu zareagował przyjaciel.

– Nie, spoko. U was jak leci?

– U nas też git. Tylko ta nasza Jagódka ostatnio dziwna – zakochana, wyobrażasz? Raz płacze, raz tańczy. Raz się nie da z domu wygonić, raz znika do nocy. I najgorsze – milczy jak zaklęta. A ty co, wciąż nieżonaty?

Mirosław przełknął ślinę, jakby stał na trampolinie przed skokiem na główkę. No i po ptakach – śliski temat.

– Nie… ale się zbieram – wydukał nagle ochrypłym głosem.

– Serio znalazła się ta jedyna, co poderwała wiecznego kawalera? No w końcu, stary, dawno pora. Tylko się nie waż nie zaprosić mnie na wesele, bo się obrazę.

– Jakżeby inaczej. Bez was ani rusz.

– A do nas nie wpadniesz?

Mirosław tego się bał. Drogi powrotnej już nie ma.

– A właściwie… to już jestem, od jakiegoś czasu.

– Co?! To czego się mruczysz, stary debilu? W hotelu siedzisz? Zosia będzie wkurzona. Kiedy do nas?

– Ej, zwolnij trochę, nie nadążam z odpowiedziami – zaśmiał się Mirosław. – Wpadnę, obiecuję.

Przyjechał już pół roku temu. Ale Wojtkowi nie musiał o tym mówić. Kupował mieszkanie, meblował, załatwiał robotę, a do tego ojciec chorował. A najważniejsze – przez Jagodę specjalnie się nie odzywał.

– Żadnych „wpadnę”. Słyszysz? Znam cię. Przyjeżdżaj teraz – Wojtek aż podskakiwał przez telefon.

– Dzisiaj już późno. Jutro – obiecał Mirosław.

– No to czekamy. Pójdę Zosię uradować.

I tak oto pierwszy krok został zrobiony. Ech, gdyby Wojtek wiedział, jakiego świra im z Zosią szykuje, pewnie by tak nie podskakiwał. Jagoda mogła być z niego dumna. A on? Zachowywał się jak nastoletni mięczak, który boi się poznać rodziców dziewczyny. „A Jagoda dzielna, nawet im się nie wygadała. Nie do uwierzenia – trzymałem ją jako malutką w szpitalu, a teraz sam chcę się z nią żenić”.

Ale od początku…

***

Znali się od pierwszego roku studiów – Wojtek, Mirosław i Zosia. Obaj zakochali się w tej samej – pięknej i bystrej dziewczynie. Wielu jej pragnęło, ale nikt nie mógł konkurować z tą dwójką. Kłócili się przez nią, żaden nie chciał ustąpić. Jeśli Zosia domyślała się ich uczuć, to świetnie to ukrywała, traktując obu tak samo, bez faworyzowania. I, trzeba jej oddać sprawiedliwość, nie wykorzystywała swojej pozycji.

Chłopaki oszaleli, niemal doszło do bójki. W końcu umówili się, że jeśli wybierze któregoś (albo kogoś innego), drugi się nie wtrąci. Ale i tak każdy ciągnął Zosię w swoją stronę. Ona zaś trzymała dystans. Nie pozostawało nic innego, jak czekać.

A pod koniec trzeciego roku Zosia nagle zaczęła okazywać Mirosławowi wyraźną sympatię. Ten nadymał się z dumy. Wojtek zaś wariował z zazdrości i miłości, ale słowo się rzekło. Wycofał się tak bardzo, że przestał nawet chodzić na uczelnię, byle ich nie widzieć.

Mirosław kupił flaszkę i poszedł do kolegi. Cały wieczór pili i gadali. Pod koniec Mirosław zrozumiał, że nie kocha Zosi tak, jak Wojtek. Tamten naprawdę nie wyobrażał sobie bez niej życia.

Rozwiązanie przyszło samo – udawał, że poderwał inną. Zosia, oczywiście, wpadła w szał, urządziła awanturę, płakała, zarzucała mu zdradę. I tak, jak przewidział, znalazła pocieszenie u Wojtka.

A ten kochał ją tak oddanie, że wkrótce Zosia odwzajemniła to uczucie. Mirosław trochę zazdrościł, miłość nie minęła od razu, ale wiedział, że z Wojtkiem będzie szczęśliwsza. Nigdy nie żałował tej decyzji. Ani Wojtek, ani Zosia nie domyślali się, jaką rolę odegrał w ich związku.

Wzięli ślub zaraz po dyplomach. Mirosław był ich świadkiem. Dziewięć miesięcy później Zosia urodziła córeczkę. Przyjechali razem do szpitala – obaj szczęśliwi, z kwiatami. Położna nawet się zawahała, komu wręczyć różowy zawiniak, ale Wojtek wysunął się pierwszy, wziął córkę na ręce… i natychmiast podał Mirosławowi.

– Weź, stary, bo chyba upuszczę, taki jestem nakręcony – szepnął.

Mirosław wziął. Wśród koronek ujrzał mały cud – różowe usteczka, nosek jak guziczek i aksamitne policzki. Serce zabiło mocniej, aż łza się zakręciła w oku. „Mogła być moja” – pomyślał.

Kilka dni później Mirosław niespodziewanie wyjechał. Najpierw do Krakowa, potem na północ. Na wakacje wpadał do przyjaciół. Jagoda rosła, będąc żywym portretem matki. Z chuderlawej dziewczynki z warkoczykami zmieniała się w zgrabną, piękną dziewczynę. Zazdrościł im ich szczęścia. A sam nie mógł znaleźć tej jedynej, która by go porwała. Były kobiety, ale do ślubu nie doszło.

***

Dla Jagody zawsze miał słabość. Może przez tamtą chwilę w szpitalu, gdy serce zabiło mocniej na widok małego cudu. Gdy teraz przyjechał na urlop, zdumiał się, jak dorosła już jest, jak przypomina Zosię sprzed lat. Nie biegła jak dawniej, by rzucić mu się na szyję. Była speszona w jego obecności – no cóż, dorastanie.

Wakacje minęły za szybko. Rodzice się starzeli, chorowali, więc Mirosław poważnie rozważał powrót do rodzinnego miasta. Pożegnali się w domu, bo wyjeżdżał wcześnie rano pociągiem do Warszawy, skąd miał samolot do Gdańska.

W pociągu o tej porze było pusto. Mirosław wygodnie usadowił się przy oknie i przymknął oczy, licząc na drzemkę. Pociąg ruszył. Ktoś usiadł naprzeciwko. Poczuł czyGdy otworzył oczy, zobaczył przed sobą Jagodę — uśmiechniętą, pewną siebie i gotową na wszystko, co przyniesie im los — i wtedy zrozumiał, że nie ma już odwrotu, że ta miłość była od samego początku pisana w gwiazdach.