Miłość

Krzysztof długo siedział, wpatrując się w telefon. Odkładał to już od dawna. W końcu, wziąwszy głęboki oddech, nacisnął przycisk wybierania. Rozległ się jeden sygnał, drugi… „Nie, nie mogę”,— zły na siebie za tchórzostwo, Krzysztof chciał rozłączyć się, gdy nagle w słuchawce rozległ się głos Jurka:

– Hej, staruszku! Gdzie się podziewałeś?

– Cześć. Po prostu miałem mnóstwo spraw…

– Wszystko w porządku? Potrzebujesz pomocy? — od razu zareagował przyjaciel.

– Nie, wszystko dobrze. A u was jak?

– U nas też spoko. Tylko Martusia ostatnio nam rozrabia. Zakochała się, wyobrażasz sobie? Raz płacze, raz tańczy. Raz nie da się z domu wygonić, raz znika do późna. I najważniejsze — milczy jak grób. A ty wciąż nie ożeniłeś się?

Krzysztof przełknął ślinę, jakby miał skoczyć z dziesięciometrowej wieży. Oto i on — zdradliwy temat.

– Nie, ale zamierzam,— odpowiedział nagle ochrypłym głosem.

– Czyżby znalazła się w końcu ta, która podbiła serce wiecznego kawalera? Najwyższy czas, stary, najwyższy czas. Tylko nie zapomnij nas zaprosić na wesele. Będę obrażony, jeśli nas olśnisz.

– Koniecznie. Bez was ani rusz.

– A do nas nie wpadniesz?

Krzysztof na to czekał. Nie było już odwrotu.

– A właściwie… już tu jestem, przyjechałem.

– Jak to?! Dlaczego nic nie mówisz, stary? W hotelu się zatrzymałeś? Gosia będzie wkurzona. Kiedy do nas zajdziesz?

– Hej, zwolnij. Nie nadążam odpowiadać na twoje pytania,— zaśmiał się Krzysztof. — Wpadnę kiedyś.

Przyjechał już dawno, pół roku temu. Ale przyjaciel nie musiał o tym wiedzieć. Kupował mieszkanie, urządzał je, załatwiał pracę, a do tego ojciec chorował. I przede wszystkim — nie chciał się pokazywać za wcześnie przez Martę.

– Żadnego „kiedyś”. Słyszysz? Znam cię. Przyjeżdżaj do nas teraz,— rozentuzjazmował się Jurek.

– Dzisiaj już za późno. Jutro,— obiecał Krzysztof.

– Tylko pamiętaj, czekamy na ciebie jutro. Idę uradować Gosię.

I tak oto pierwszy krok został zrobiony. Ech, gdyby przyjaciel wiedział, jakiego świstaka im z Gosią zgotował, nie cieszyłby się tak bardzo. Marta mogłaby być z nich dumna. A on zachowuje się jak tchórzliwy młodzik, który boi się poznać rodziców swojej dziewczyny. „A Marta to prawdziwa wojowniczka, nic nie powiedziała. Nie do wiary— trzymałem ją jako noworodka na rękach, a teraz chcę się z nią żenić”.

Ale zacznijmy od początku…

***

Poznali się na pierwszym roku studiów — Jurek, Krzysztof i Gosia. Obaj zakochali się w pięknej i inteligentnej dziewczynie. Podobała się wielu, ale nikt nie mógł konkurować z Jurkiem i Krzysztofem. Kłócili się o nią, nikt nie chciał ustąpić. Jeśli Gosia domyślała się uczuć przyjaciół, udawała, że niczego nie zauważa, traktowała obu po równo i nigdy nie wykorzystywała swojej władzy.

Chłopaki wściekali się, sprawa omal nie skończyła się bójką. W końcu umówili się, że jeśli wybierze któregoś z nich, drugi się nie sprzeciwi. Mimo to obaj próbowali zwrócić na siebie jej uwagę. Ale Gosia nikogo nie faworyzowała. Chłopakom nie pozostało nic innego, jak czekać.

Pod koniec trzeciego roku Gosia nagle zaczęła okazywać zainteresowanie Krzysztofowi. Pękał z dumy. Jurek natomiast oszalał z rozpaczy i miłości, ale umowa była umową. Wycofał się tak skutecznie, że przestał nawet chodzić na uczelnię, byle tylko ich nie widywać.

Krzysztof kupił butelkę wódki i poszedł do przyjaciela. Cały wieczór pili i rozmawiali. Pod koniec Krzysztof zrozumiał, że nie kocha Gosi tak mocno, jak Jurek. On naprawdę nie mógł bez niej żyć.

Rozwiązał problem prosto — udawał, że zakochał się w innej dziewczynie. Gosia oczywiście zazdrosna, urządziła mu awanturę, płakała, oskarżała o zdradę. I właśnie na to liczył Krzysztof — znalazła pocieszenie u Jurka.

A on kochał ją tak bezgranicznie, że wkrótce Gosia odwzajemniła jego uczucie. Krzysztof oczywiście zazdrościł, miłość nie minęła od razu, ale rozumiał, że z Jurkiem będzie szczęśliwsza. Nigdy nie żałował swojego wyboru. Ani Jurek, ani Gosia nie domyślali się, jaką rolę odegrał w ich wspólnym szczęściu.

Pobrali się zaraz po studiach. Krzysztof był świadkiem na ich weselu. Dziewięć miesięcy później Gosia urodziła córkę. Przyjaciele razem pojechali do szpitala, by ją powitać. Obaj szczęśliwi, z kwiatami. Położna zawahała się nawet, komu wręczyć zawiniątko przewiązane różową wstążką.

Jurek wysunął się naprzód, wziął córkę na ręce, ale potem podał ją Krzysztofowi.

– Słuchaj, weź ją, boję się, że upuszczę, jestem taki wzruszony,— szepnął.

Krzysztof wziął niemowlę, zajrzał w kocyk i między koronkami ujrzał mały cud— różowe usteczka, nosek jak guziczek i aksamitne policzki. Serce odpowiedziało taką czułością i miłością, że oczy zaszły mu łzami. „Mogła być moją córką”,— pomyślał.

Po kilku dniach Krzysztof niespodziewanie wyjechał. Najpierw do Łodzi, potem na północ. Wracając na urlop, odwiedzał przyjaciół. Marta rosła, stając się kopią matki. Z chuderlawej dziewczynki z warkoczykami zmieniała się w piękną, wysmukłą nastolatkę. Zazdrościł im szczęścia, ale sam nigdy nie znalazł tej jedynej, która by go zdobyła. Były kobiety, ale do ślubu nie doszło.

***

Do Marty zawsze odnosił się szczególnie. Może przez tę chwilę w szpitalu, gdy serce wypełniło się miłością na widok małego cudu. Tym razem, wracając na urlop, zdumiał się, jak dojrzała stała się Marta, jak bardzo przypominała Gosię, w której był niegdyś zakochany. Nie biegła już do niego radośnie, nie całowała w policzek, jak zwykła to robić dawniej. Jej skrępowanie w jego obecności tłumaczył sobie dorastaniem.

Urlop, jak zawsze, skończył się za szybkoPo latach, gdy ich syn trzymał już własne dziecko na rękach, Krzysztof zrozumiał, że miłość nie zna granic czasu ani wieku, a najważniejsze, by zawsze być wiernym swojemu sercu.