Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, że pieniądze mają „niską energię”. Przez prawie dwa lata nasz …

Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, że pieniądze to niska energia. Jesteśmy w związku prawie dwa lata i do niedawna wszystko wyglądało zupełnie normalnie. Miał pracę, dokładał się do rachunków, miał uporządkowany tryb życia. Pewnego dnia wrócił do domu i oświadczył, że doznał duchowego przebudzenia i że jego dotychczasowa praca nie jest już zgodna z jego życiowym powołaniem. Już w kolejnym tygodniu złożył wypowiedzenie.

Na początku go wspierałam. Powiedział mi, że potrzebuje czasu, by odnaleźć siebie, że jest zmęczony systemem i chce teraz żyć w zgodzie ze świadomością. Ja dalej chodziłam do pracy jak zwykle wstawałam wcześnie, wychodziłam w pośpiechu, wracałam zmęczona. On zostawał w domu: medytował, oglądał filmiki o rozwoju osobistym i palił kadzidła. Utrzymywał, że się leczy duchowo.

Po dwóch tygodniach nadal nie dorzucił się nawet do czynszu. Kiedy go o to spytałam, odpowiedział żebym się nie martwiła Wszechświat zawsze zadba. Tym wszechświatem okazałam się ja. Sama zaczęłam płacić za jedzenie, rachunki, bilety na tramwaj za wszystko. On jadł, korzystał z mieszkania, internetu, wody, prądu, ale powtarzał, że nie wierzy w rachunki, bo to życie w strachu.

Pewnego dnia wróciłam z pracy kompletnie wykończona i zastałam go leżącego na kanapie, zasłuchanego w jakieś audiobooki o obfitości. Powiedziałam, że musimy porozmawiać o pieniądzach. On odparł, że jestem na częstotliwości braku, że mój stres przyciąga złe wibracje i powinnam puścić kontrolę. Zdenerwowałam się. Odpowiedziałam, że to nie kontrola, tylko odpowiedzialność. On spojrzał na mnie ze współczuciem i stwierdził, że jeszcze się nie obudziłam.

Obiecał, że niebawem zacznie zarabiać wiedzą, że będzie prowadził konsultacje, sesje, coś w tym stylu. Mijały dni, a nic się nie zmieniało. Jedyne, co się działo, to że zaczął wytykać mi wszystko: mój sposób mówienia, myślenia, reakcje. Gdy narzekałam, że jestem zmęczona, komentował, że mam niską wibrację. Gdy wracałam w złym humorze, twierdził, że jestem emocjonalnie zablokowana.

Był jeden moment, który szczególnie mi utkwił. Wróciłam z siatkami z Biedronki, postawiłam je na stole i poprosiłam, by mi pomógł je rozpakować. Powiedział, że jest w głębokiej medytacji i nie może przerwać swojej energii. Milczałam. Kiedy sama rozkładałam zakupy, pomyślałam, że nie mam partnera, tylko dorosłego, który zrezygnował z odpowiedzialności za swoje życie.

Ostatnio poprosiłam go, żeby poszukał jakiejkolwiek pracy. Odpowiedział, że nie zamierza znowu się podporządkowywać czemuś, co go wyniszcza, tylko po to, by płacić rachunki. Że powinnam go rozumieć i wspierać jak świadoma partnerka. Odparłam, że wspierać to jedno, a utrzymywać kogoś, kto nie robi nic, to coś zupełnie innego. Obraził się. Powiedział, że nie wierzę w niego.

Dziś nadal pracuję, płacę za wszystko i zastanawiam się, kiedy z bycia dziewczyną przeistoczyłam się w sponsorkę duchowego wolontariatu we własnym domu. Nie wiem, czy jestem jego partnerką, czy mecenasem duchowego rozwoju. Wiem tylko, że jestem zmęczona, i że bez względu na to, ile zapalę kadzideł, rachunki same się nie opłacą.

Co powinnam zrobić?