Mieszkając z teściową, nie mogę wymagać wiele, ale czy nie mogłaby dać nam większego pokoju?

Mieszkając u teściowej, nie mogę oczekiwać zbyt wiele, ale czy nie mogłaby nam odstąpić większego pokoju?

Jak wiele młodych małżeństw, po ślubie stanęliśmy przed dylematem mieszkaniowym. Najpierw wynajmowaliśmy kawalerkę, ale po pół roku okazało się, że to dla nas zbyt drogie. Postanowiliśmy więc zamieszkać z rodzicami mojego męża.

Mają dwupokojowe mieszkanie: jeden pokój ma dziesięć metrów, drugi – dziewiętnaście. Dostaliśmy ten mniejszy, w którym mój mąż dorastał. Na początku nam to nie przeszkadzało – ważne, że było gdzie spać.

Problem w tym, że połowę szafy w naszym pokoju zajmują ubrania teściowej. Często wpadała po nie albo o świcie, albo późnym wieczorem, co nie należało do przyjemności.

Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, zaczęłam się zastanawiać: w naszym pokoiku ledwo zmieści się łóżeczko, a co dopiero przewijak i inne niezbędne rzeczy.

Poprosiłam męża, żeby porozmawiał z rodzicami o zamianie pokoi, ale był sceptyczny:

– Nie zgodzą się. Powinniśmy być wdzięczni, że w ogóle nas przygarnęli.

Wtedy sama postanowiłam pogadać z teściową. Niestety, nie podzieliła mojego entuzjazmu. Jej główny argument?

– A gdzie będziemy przyjmować gości?

Goście u nich bywają raz na ruski rok, ale dla niej to była święta sprawa. Teść dodał od siebie:

– Muszę wychodzić na balkon zapalić. Nie będę przecież przez wasz pokój się przeciskał.

Żeby definitywnie zamknąć temat, zrobili remont w swoim pokoju i kupili nowe meble, jasno dając do zrozumienia, że zamiana nie wchodzi w grę.

Utknęliśmy w martwym punkcie: ani nas nie stać na wynajem, ani na kredyt. Próbowałam tłumaczyć teściowej, że to tylko na chwilę, dopóki nie uzbieramy na własne M, ale była nieugięta.

Teraz jej zapewnienia, jak to nie mogą się doczekać wnuka, brzmią dla mnie pusto. Gdyby naprawdę im zależało, poszliby nam na rękę i zamienili się pokojami, a nie poprzestawali na gadaniu.