Miękko na początku, twardo na końcu

Miękko przełoży, a ciężko spać
– Cóż, tym razem, mam nadzieję, nie przyjadę tylko na trzy dni? Przez dłużej nas odwiedzisz? Zuziu! Dlaczego milczysz?
– Ewelina Andrzejewna, jeszcze raz z życzeniem urodzin! Nie choruj, dbaj o siebie! Z Piotkiem i dzieciakami jak wszystko rozstrzygniemy, natychmiast ci zadzwonimy.
Zuzanna szybko odłożyła słuchawkę.
«Och, no cóż, – pomyślała, odstawiając telefon – to się zdarza. Czat była przyjemny, matka pani dziś jest szczególnie miła i życzliwa, a powód, by dzwonić, to jej jubileusz, a jednak od pierwszej chwili do ostatniego słowa cały czas czułam pragnienie, by jak najszybciej zakończyć ten rozmowę».
Zuzanna zupełnie nie chciała jechać w gości do Ewelin do swojego urlopu, którego było tak długo czekać, wreszcie zbiegł się z urlopem męża. Wirowo uwierzyła, że na świecie istnieje milion innych miejsc, gdzie mogłaby z Piotkiem i dziećmi dobrze spędzić czas. Próbowała sponad miar sugestywnie narzucać mężowi, żeby może przynajmniej tym roku wybierając urlop wybierali coś, co by z miejsca nie koncentrowało się na wizyte u Ewelin, ale Piotr był jak z kamienia. Taka była edukacja. Trzeba szanować stojących, radzić się rodzicom, nie przeginać. Nieprzyzwoite to.
* * *
– Zuzio, rok widzimy rodziców, daj Bóg, raz w roku. Chcesz, żebyśmy jeszcze w urlopie przestali je odwiedzać? To dzieci rzeczywiście by zapomnieli, że mają dziadków w innym wsi.
– Kochanie, proszę, jakbyś to powiedział milder… Nie przyszło ci nigdy do głowy, że te wizyty są potrzebne tylko tobie?
– Co masz na myśli? – Piotr zmarszczył brwi i spojrzał na żonę z zaciekawieniem.
– No, że rodzice z przyzwyczajenia żyją w osiadłości, daleko od ciebie, od naszej rodziny, i im jest tak dobrze. Nie cierpią, że nie widzą wnuków, że nie spędzają z nimi czasu. Mam wrażenie, że wszystko im w zaufaniu.
– Zuzio, cóż teraz mówisz? Skąd wprost te myśli?
– Skąd? Bo matka prosi mnie zawsze tylko o jedno – zaprezentować jej zdjęcia dzieci lub filmik maleństwa, i już. Niepyta, jak dzieci mają się, jak się ucza, czy chorują. Potrzeba jej wnuków tylko to, żeby pokazać im w czasie spotkań ich płaskim zdjęciom przyjaciół lub sąsiedki. Wspaniały idealny klimat, nic więcej. Nie interesuje ją, co się za tym kryje. Nie przewidyje problemów czy trudności naszych.
– Tu się z tobą nie zgadzam. Po prostu daleko żyjemy. Rodzice nie mają możliwości pogonić z Nikodem, wieść go do przedszkola czy spotkać starszych chłopców ze szkoły. Gdyby byli bliżej, całość wyglądałoby inaczej.
– Wiesz, Piotrze… Moja mama mieszka w innym wsi, ale to jej nie przeszkadza, że przyjeżdża do nas w każdej trudnej sytuacji. Właśnie, jak Chip i Dzieć, stale gotowa przyjść do pomocy. Przypomnij sobie, ile razy w ostatnim roku brała urlop albo wypadek pracy, kupiła bilet do pociągu i przyjechała w pierwszym uznaniu. A od strony rodziny męża nie zauważyłam tej samej troski.
– Tak jest. Kiedy idziemy do ciebie, oj to zawsze stara się pogonić z chłopcami jak najwięcej czasu. Wychodzi, jadzie w rowerach, kąpie się w rzece, gra w chowanego, goni kulki, bawi się w inne zabawy. Bardzo kocha nasze dzieci, a one zwracają tę miłość. Tak powinno być w rodzinie. Ciepło, dbałość, miłość.
– Zuzia, no co od mnie chcesz? Można ludzie są inni. Twoja mama jest zawsze mistress. Ona zawszemu młoda, awanturniara, fajny typ. Rodzice mój są starsi, inni. Co ci, teraz, już nie jeździć w ogóle w gości?
Zuzanna na ułamek sekundy milczała, szarpnęła wargi, jakby starała się nie wyjść z rytmu. Ale w końcu boso szarpała się, że nie w tym razie.
– Mi tam szum, dzieciom też. Niewygoda, niewygoda. Nie wiem, jak dokładnie nazwać.
– Jak tak? Dlaczego? U rodziców mają szalone wieśka, gdzie nas wszystkich odkładają do oddzielnych pokoi, tam jest czysto, wygodnie, komfortowo. Co więcej dla szczęścia?
– Wiesz, Piotrze, istnieje taki porządek: „Miękko przełoży, a ciężko spać”. No właśnie, jak najbardziej opisuje moje stan, kiedy przyjeżdżamy do Ewelin.
– Niespodziewanie, oczywiście. Dlaczego wcześniej milczasz? Zawsze wydawało mi się, że i Tobie, i dzieciom tam dobrze. Wizyta u rodziców aż przełoży jako idealne variant. Rodziców moich odwiedzierzesz i Tobie z dziećmi dobrze spędzić czas. Co nie tak, Zuzio?
– Wszystko. Od pierwszej chwili, jak tylko nas wielką rodziną złożymy do ich domu, u rodziców od razu wybuchnie jej idealny, spokojny i spokojny świat, do którego przywyкнули.
– Jakkolwiek nie zauważam. Wierzę, że Zuzia wygaduje. Stajesz się zbyt wymagająca z lat.
– Piotrze, drożniu mój, ty bowiem często zajęty jesteś sprawami, pomocą po domu. Gdy ty przy matce z ojcem na wieśka, bardzo rzadko spędzisz czas z nami, z dziećmi, zawsze starasz się pomóc rodzicom, zawsze. A ja perfekte widzę i słyszę wszystko, co w rzeczywistości w domu dzieje się. Wszystkie jej złośliwe komentarze i zauwagi, nieładny wzrok ojca. Myślisz, że mi to przyjemne? W końcu mamy dziesięć lat małżeństwa, a u mnie odczuwania, że Ewelina Andrzejewna do dziś nie może przyjąć, że właśnie ja zostałaś twoją żoną. A może nawet nie radosna, że teraz masz nas wszystkich.
– Czyżbyś to, Zuzia! – Mąż już zaczynał się uciąża i chował się cierpieć, by jak najszybciej zakończyć ten uciążliwy dialog.
– Bajte tak. Jdziecie do Ewes, tak i być może, ale twardo postanowiłaś być uwaga do tego, co się u nich dzieje. Przy czym, sądząc, wszystko powróci na swoje miejsca. I nie będziesz już się gniewać na mnie i myślał, że zaczynam wybierать nadużycia do twojej mamy.
Zajęli się.
* * *
Kolejne dni Zuzanna porządkowała rzeczy dla całej swojej dużej rodziny, a Piotr, po cholernym umyśle, szedł mroczniejszy niż chmura. Chyba jej słowa dotknęły go.
Czas dojazdu do rodziców Piotra miał trwać około czterech godzin. Zuzanna starała się, co mogła, stworzyć radość wypoczynkową formę. Zajęła się piosenkami, bawiła się z młodszy chłopczykami na tylnym siedzeniu. Pochodziła z zrozumieniem, że Piotrowi było nieswojo słuchać wszystkiego, co mu Zuzanna wygadała, ale dłużej nie mogła milczeć.
Zbyt długo była dla wszystkich dobra, zawsze uśmiechnięta rodzicom męża, nigdy nie odpowiadając na ich cięty kolere w jej kierunku lub niewygodne komentarze wobec dzieci. Nie chciała konfliktu w rodzinie. Tytułowo okazało się, że niepotrzebnie. Ewa, jak tylko poczuła swą bezgraniczną władzę, nie zostawiła żadnej możliwości, by zadziałać Zuzannie. Wszystko jej była niezgodne.
Dzieci zbyt gadziny – znaczy, Zuzanna źle wychowuje. Piotr zbyt zły – znaczy, Zuzanna źle karmi. Spódniczka u siebie zbyt krótka, zupełnie nie w jej wieku. Ogólnie i bez podstawy, Ewelina Andrzejewna zawsze mogła coś znaleźć, by trącić Zuzannę. Zuzanna już była dosyć zmęczone tyhanem złożonego stryja i postanowiła, że tym razem będzie inaczej.
– No, witajcie, moi skrórzy! – Mama od drzwi uśmiechała się i wydawała się bardzo zadowolona z widoku dawno oczekiwanych gościa, – idźcie, idźcie, już się roztopiłam, by was zobaczyć.
Piotr uprzejmie spojrzał na żonę, aż jakby powiedział, czemu mi narzekała? Popatrz, jak matka iskrenio raduje się naszym przybyciem.
– Synku, wszystkie wasze rzeczy zakładaj natychmiast do góry do waszego pokoju. Czego to wam zamieszkiwać.
Piotr posłusznie bez ceregiłki zaczął nosić wielką liczbę waliz na drugi piętro.
– I czemu przyniesiście tyle rzeczy zawsze? Nie wiesz, jak zbierać, Zuzio. Zbyt wiele zbędnych rzeczy przy wszechstronnych toba. Wymagałabyś mężczyznę. On i tak pracuje bez wolnego weekendu, by was wyżywić, widać, że znowu strasznie chudnie.
– Ewelina Andrzejewna, no co takie słowa! – Zuzanna specjalnie głośno odpowiedziała stryjówce, by Piotr usłyszał ton rozmowy.
Ewelina Andrzejewna aż drgnęła. W każdych innych okolicznościach żona ciszyła by się, a dziś przypadkiem zaczęła odwlekać, tak perfidnie.
– Piotr dobrze je, zbilansowanie, nie martw się. A chudy to w twego ojca. Spójrz na Wiktora, czy sam nie widzisz, jak są podobni? Czy sam dobrze karmisz męża? A rzeczy u nas nie są zbyt liczne. Nas przecież pięcioro w rodzinie, nie zapomnij. Dzieci są tu, na wieśka, cały czas w ziemi, pachają. Można ich nie poprawnie dobrać z brudnym. Tak więc, trzeba przynosić im dużo zmiennej garderoby. Tuż wina jest moja.
Ewelina Andrzejewna wzdrygnęła się na Zuzannie i stała jak wstrząśnięta. Piotr, w tymczasie, już zszedł na dół i miał słyszeć każde słowo. Milczał, ale mu aż kłócili się bąble. Wdali się dopiero w drzwiach, a oto już matka miała narzeczenia.
– No, idźcie do stołu. Chyba głodni jesteście z podróży, – trochę odzyskawszy równowagę, Ewelina Andrzejewna uświadomiła sobie, że musi coś z nim zrobić.
W tym samym momencie do domu wbiegł stojący na polu dziadek.
– A, dobra. Witajcie, dzieciaki. Cóż, już nadbędziale? Co rozbiliście? Albo chorągwie? Albo jeszcze nie zdążyliście? Ba babka wczoraj pół dnia schowki ukrywała od was pod daleko. Wstydzi się za swoje dobra.
Chłopczyki, którzy w tym czasie daleko bawili się w ogrodzie, chwilę zamilczeli.
– Moi dzieciaki nie rozbiły niczych rzeczy do ciebie. Proszę, nie wymyśldaj, – odciął się Piotr.
Dziadek zaszytył twarz i milczał, kierując się do stołu.
– Wiktor, siądź prosto. Adam, przy stole tak się nie wiesza. Nikodem, jedz cicho, proszę, – Ewelina Andrzejewna była cały czas zadowolona, co robi, co robi komentarze wobec wnuków.
W końcu, nie wytrzymując, Zuzanna mówić:
– No, przestań ich nęcić. To dzieci. Jeszcze nie potrafią długo zgubić się lub jadać cicho jak dorosle. Bardziej uhodzenia, Ewelino Andrzejewno.
Stryjówka zapłonęła, jej policzki zaczęły pulsować, ale nie odpowiedziała żonie w obecności syna.
Dzieci, w końcu, zjadły i poszły grać. Naturalnie, brzęczenie i nieprzyjemność dochodzili stamtąd, gdzie grały. Zwykły rozmowę ludzi trudno było prowadzić.
– Zuzio! – w końcu wytrzymała babcia. – Jesteś już cicho, zakończ ten bunt. Jak długo to będzie trwać? Przecież nie mogę już być w tym postojących. Nie wytrzymasz to.
– To dzieci. Bawią się, ich radość. No i są głośne. A jak wy sobie to wyobrażacie? Jak wy sobie wyobrażacie trzech chłopców? Siedzących spokojnie w fotelu z książką? Tylko filmie mogą być. To będzie trwać dokładnie tydzień. Aż do momentu, aż nie wrócimy do domu. A ty, Ewelino Andrzejewno, spróbuj bawić się z nimi. To zabawne i świetne. Spróbuj.
– Jeszcze czego wymyśliłaś! Już nawet nie pamiętam, jak się to robi. I ogólnie, Zuzio, dziś jesteś dziwna. Twoje zachowanie bardzo WYRGBOJONE.
– Wierz mi, zachowuję się bardzo zewnętrznie – złośliwie uśmiechnęła się Zuzanna.
Piotr obserwował wszystko z boku, nie wtrącając się. Myślał tylko o jednym: jak wcześniej nie zauważył, że matka zawsze wszystkim były niezadowolona, że wszystko jej są niezadowolone – ani Zuzanna, ani dzieci. Wydaje się, że dopóki jego żona milczyła i chowała kąty, wszystko było mniej więcej toleracyjne. Ale nie w tym razie.
W tym momencie Zuzanna wstała ze stołu, by znowu podłożyć sobie gorącego z dużego talerza, wzięła łyżkę, zaczęła już brać mięso, kiedy nagle Ewelina Andrzejewna krzyczy:
– Co ty robisz! Ta łyżka tylko dla zup. Nigdy z nią u mnie nie nakładam mięsa. Co z ciebie tak gol na kucharkę! Kto tylko cię uczył prowadzić gospodarstwo? Jak tylko Piotr z tobą do dziś żyje i wszystko to cierpi! – stryjówka wreszcie wybiła się z granic, dziś żona wypchnęła ją z matchingu. Starała się nie zwracać uwagi, że syn tu siedzi i wszystko usłyszał, była aż tak zła, że nie tłumiła emocji. – Ile razy ci mówiłam, byś nie dotykała mojej naczynia w domu, ja sama wszystko zrobię, tylko jak znamy się! Nie bierz się do mojego gospodarstwa! Tobie tu nic do powiedzenia!
– Co teraz, czym nie jeść, dzieci nie karmić, dopóki ci nie pozwolisz? Co to za więzienie?
– Wtedy, gdy odjedziesz do domu – tam możesz robić swoje, a ja tu wszystko psul wiótry nie pozwolę! Kejzyk!
– No! Dość! Stój! – Piotr w końcu nie wytrzymał i zakończył ten koszmar. – Mama, mam do ciebie tylko jedno pytanie. Dla czego każde cięzyjesz nas po telefonie, jeśli ci bardzo trudno z nami przebywać? Tak, ja mam dużą rodzinę. Ale szczerze wierzyłem, że cię nas kochasz i jesteś rada, że nas widzisz. A w rzeczywistości all to jest zupełnie inaczej. W takim razie już więcej was nie przeszkadzimy.
Piotr wyszedł od stołu i poszedł do swoich synów, za grał z nimi. Bo ani babcia, ani dziadek nie wykazywali对孩子 niczym zainteresowania. Miał bardzo dumne i złośliwe uczucia. Ale Zuzanna była zupełnie prawda we wszystkim.
Rankiem, dobrze się wyspała, Ewelina Andrzejewna zdziwiła się, że w domu taka cisza. Przeszedłszy przez dom, nie odnalazła syna, żony ani wnuków.
Piotr w końcu zdecydował się spełnić życzenia żony i zawiózł całą rodzinę w prawdziwy wypoczynek. Tam, gdzie wszystkim było dobrze i wygodnie. Zuzanna siedziała w samochodzie, objęła wszystkie maleństwa i uśmiechnęła się.