Miękko kładzie, twardo śpi

Hej, posłuchaj tylko, co się u nas wydarzyło. „Cicho stąpaj, ale w twardym trzewiku”, takie przysłowie mi od razu przychodzi na myśl.
— No, tym razem mam nadzieję, że nie tylko na trzy dni przyjedziecie? Pobędziecie trochę dłużej? Halinko! Dlaczego milczysz?
— Jolanto Władysławo, raz jeszcze wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! Proszę się szanować i nie chorować! Jak tylko z Władkiem wszystko dogadamy szczegóły, od razu dzwonimy.

Hala śpiesznie odłożyła słuchawkę.
„Brr, ależ sytuacja – pomyślała, odkładając telefon – niby rozmowa przyjemna, teściowa dziś wyjątkowo serdeczna, jak nigdy, i powód radosny – jej jubileusz, a ja z pierwszej do ostatniej sekundy marzyłam tylko, żeby to się jak najszybciej skończyło”.

Hala kompletnie nie miała ochoty jechać do teściowej na wymarzony urlop, który wreszcie pokrył się z wolnym męża. Uważała, że na świecie jest milion innych miejsc, gdzie ona, Władek i chłopcy mogliby świetnie spędzić czas. Próbowała nawet zasugerować mężowi, że może chociaż tego lata warto wybrać coś innego na odpoczynek niż działkę Jolanty Władysławy, ale Władek był nieugięty. Tak został wychowany. Starszych trzeba kochać i szanować. Nie sposób nie uradować rodziców swoim przyjazdem. To nieprzyzwoite.

* * *

— Hal, ja rodziców widzę raz na ruski rok. Chcesz, żebyśmy i na urlopie przestali do nich jeździć? Dzieci całkiem zapomną, że mają jeszcze drugą babcię i dziadka w innym mieście.
— Kochanie, jakby ci to delikatnie powiedzieć… Nigdy ci nie przyszło do głowy, że te przyjazdy są potrzebne tylko tobie?
— O czym ty mówisz? — Władek zmarszczył brwi i spojrzał na żonę zdziwiony.
— Ano o tym, że twoi rodzice już przywykli żyć z dala od ciebie, od twojej rodziny, im tak jest dobrze. Nie cierpią, że nie widzą wnuków, nie spędzają z nimi czasu. Bez tego wszystko im świetnie.
— Hal, co ty wygadujesz? Skąd takie myśli?
— Stąd, że twoja mama w wiadomościach zawsze prosi mnie tylko o jedno – przysłać zdjęcia starszych albo filmik najmłodszego i tyle. Nigdy nie pyta, jak im idzie w szkole, czy nie chorują. Wnuki są jej potrzebne głównie po to, żeby pochwalić się ładnymi fotkami koleżankom albo sąsiadce z klatki. Ładna, idealna kartka, nic więcej. A co za tym stoi – to już nie jej zmartwienie. Nasze problemy i trudności jej kompletnie nie interesują.
— Tu się z tobą nie zgodzę. Po prostu mieszkamy daleko. Nie mają jak podrzucić Stasia do przedszkola czy odebrać starszaków ze szkoły. Gdyby mieszkali blisko, wszystko wyglądałoby inaczej.
— Wiesz, Władek… Moja mama też mieszka w innym mieście, ale jakoś nie przeszkadza jej to przyjechać do nas w każdej trudnej sytuacji. Jak Chip i Dale, zawsze gotowi do akcji. Pamiętasz, ile razy w zeszłym roku brała urlop albo zwolnienie, kupowała bilet na pociąg i pędziła do nas na każde zawołanie? U twoich rodziców jakoś podobnego zapału nie widzę.
— Tak, Hal, teściowa mam złota. Nie zaprzeczam. Jestem Marcie Czesławównie bardzo wdzięczny. Mówiłem jej to nie raz. Zawsze nasza ostatnia deska ratunku.
— I słusznie. Jak my do niej przyjeżdżamy, zawsze stara się spędzić z chłopcami jak najwięcej czasu. Spaceruje, jeździ na rowerach, pluska się w rzece, bawi w chowanego, berek, kopie piłkę. Bardzo ich kocha, a oni odwzajemniają uczucia. Tak właśnie powinno być w rodzinie. Ciepło, troska, miłość.
— Hal, no i czego ode mnie chcesz? Ludzie są różni. Twoja mama to żywe srebro. Wiecznie młoda, energia sama. Moi rodzice starsi, inni, z innej gliny ulepieni. Mam przez to nie jeździć do nich w gości?
Hala na moment zamilkła, zaciąwszy wargi, jakby powstrzymywała przed wybuchem. Postanowiła, że nie tym razem.
— Jest mi tam niedobrze. I dzieciom też. Nieswojo, niewygodnie. Sam nie wiem, jak to ująć.
— Jak to? Dlaczego? Rodzice mają świetną działkę, wszyscy mamy osobne pokoje, czysto, wygodnie, wygoda kompletna. Czego chcieć więcej?
— Wiesz, Władek, jest takie przysłowie: „Cicho stąpaj, ale w twardym trzewiku”. To dokładnie oddaje ten stan, w którym się znajduję u twojej mamy.
— To niespodzianka. Czemu wcześniej milczałaś? Zawsze wydawało mi się, że i tobie, i dzieciom tam dobrze. I urlop u moich rodziców wydawał mi się idealny. I rodziców zobaczę, i wy dobrze czas spędzicie. Co nie tak, Hal?
— Wszystko. Od pierwszej minuty, kiedy tylko walimy naszą wielką gromadą w ich progi, idealny, spokojny, uporządkowany świat twoich rodziców wali się na łeb na szyję.
— Nigdy tego nie widziałem. Chyba coś sobie uroi
A teraz siedziała pewna, że w końcu jadą tam, gdzie prawdziwie odpoczną nad morzem, uśmiechając się do śpiących jeszcze synków.