Miękka poduszka, twarde konsekwencje

Gładko połóż, a krzywo spie
— No, tym razem, mam nadzieję, nie przyjeżdżacie na trzy dni? Żebyste choć chwilę popchnęli? Kasiu! Dlaczego milczysz?
— Pani Zofia, z sercem Ci życzę! Nie choruj, dbaj o siebie! Kiedy z Michałem wszystko dokładnie rozstrzygniemy, natychmiast pani zadzwonimy.
Kasia jak najszybciej rzuciła słuchawkę, jakby śmierdziła.
«A co, świetnie się to jadła, pani teraz taka życzliwa, jakby nowa, bo już szlachetnie urodziny, a ja przez cały ten rozmowę chciałam, żeby się skończyła jak najszybciej, czemu?».

Kasi zupełnie nie chciało się jeździć do teściowej na wakacje, zwłaszcza że wreszcie dogodnie z wolnymi Michałem. Wierzyła, że na świecie istnieje milion lepszych miejsc, gdzie oni z mężem i dziećmi lepiej by się bawili. Obiecała mężowi szepnąć, że może w tym roku wypoczynek spieprzony nie w dachowni Zofii, ale Michał był teraz niekochany. Tak mu się wychował: szanować i kochać starszych, nie porzucać rodziców своим wizytą, to niewłaściwe.

***

— Kasiu, ja i tak widzę rodziców raz na rok, daj Bóg. Chcesz, żebyśmy od wizyt do wakacji znikały, a dzieci będzie zapominały o babci i dziadku, gdzie się kryją?
— Mili, ciało jakby nóić inaczej… Ale kiedykolwiek robił się wrażenie, że te wizyty są potrzebne tylko tobie?
— Coś mówisz? — Michał zmarszczył brwi i spojrzał na żonę z niedowierzaniem.
— No to, że Twoi rodzice już się przyzwyczaili, że siedzą daleko od Ciebie, od twojej rodziny, i u siebie się dobrze czują. Nie cierpią od wizyty wnuków, nie roztrwonić im codziennego spokoju. U siebie i bez tego wszystko pięknie.
— Kasiu, co ty za ciekawe myśli!?
— Bo Twoja matka w zapisach ciągle mi żąda tylko jednej rzeczy: załapać zdjęcia córek lub filmiki synka, i gotowe. Nie pyta się, jak się im idzie, czy się uczyć, czy chorują. Wnuki potrzebne tylko, by pokazać ciekawe zdjęcia siostrze lub sąsiadce, żeby pokazać jabłątko. A zabawy za tym nie interesują. Nie wiedzą, co wydrę z naszych problemów.
— W tym nie się zgadzam. Po prostu żyjemy daleko. U nich niema możliwości siedzieć z Nikodem, zawieźć chłopców z szkoły. Gdybyśmy byli bliski, wszystko było jakby po załatwieniu.
— Wiem, Michale… Moja mama też mieszka w innej miejscowości, ale to w żadnym wypadku jej nie straszy, żeby przyleciać w dowolny trudny moment. Ona, jakby Chip i Dziku, zawsze gotowa pomóc. Pomyśl tylko ile razy w tym roku brała urlop lub chorobę, kupiła bilet i macała do nas pod pierwsze możliwe zaproszenie. Z Twojej maty i ojca taką zwinność nie zauważam.
— Tak, Kasiu, że pani co każe – z tyłu. To bym podziękował. I to często powtarzam. Ona zawsze nasza ratunek.
— Tak i nas do niej jedziemy, ona zawsze stara się prowadzić z chłopczuchami jak najwięcej pora. Chodzić, jeździć na rowerze, kąpać się w jeziorze, robić dziesięć rzeczy, grać w kryjówkę czy perseje, piłkę strzelać. Wielu naszych dzieci, i one jej odpowiadają z pamięcią. Tak i się powinno: ciepło, troska, miłość.
— Kasiu, to, czego ty od mnie chcesz? Prosto – ludzie innowsaida. Twoja mama – zakochane. Ona młodzi, energetyczna, zawsze taka piesza. Moi rodzice starsi, innego źródła. Co teraz, ino nie jeździć?
Kasia na chwilę przestała mówić, zaciśnięte usta, jakby sama się powstrzymała, żeby nie wspomnieć. Ale w tym razie podjęła decyzję.
— Mnie tam nie do rattynka, dzieciom też. Niekomfortowo, niewygodnie. Nie wiem, jak to prawidłowo ująć.
— Jak tak? Dlaczego? U rodziców supeł kurniki, dla wszystkich wolne pokoje, czysto, wygodnie. Co jeszcze potrzeba na szczęście?
— Wiem, Michale, jest taka potoczność: „Gładko połóż, a krzywo spie”. I akurat do mnie w trafił. Kiedy jedziemy do teściowej.
— Niespodziewanie. Dlaczego wcześniej milczałaś? Zawsze pomyślałem, że Ci i dzieciom tam dobrze. Wizyta u moich rodziców wydawała się idealnym wyborem. I bystarz plaszczył, i Ci z dziećmi dobrze spędzić czas. Co jest nie tak, Kasiu?
— No wszystko. Od pierwszej chwili, jak my całą rodziną waliśmy do nich, u rodziców cały ich paciorkowy, spokojny świat to ima.
— Nigdy nie zauważyłem. Trzeba tylko, że możesz sobie wszystko wyobrażać. Za wiele z czasem się ciekawie zapobiega.
— Miczu, drogi, ty często tam zajmiesz się pracą domową. Bywając u mamany i tatana na dachowni rzadko masz czas ze mną, z dziećmi. Zawsze starasz się pomóc rodzicom, zadowolić ich. Ja chyba wszystko, co tam naprawdę się dzieje. Wszystkie te złośliwe ujęcia i wzroki ojca. Myślisz, że mi to wszystko przyjemne? My z tobą już dziesięć lat razem, a masz wrażenie, że Zofia Maria nadal nie rozlicza, że ja zostałaś twoją żoną? A może w ogóle jej niewoli, że teraz z wami jest?
— Co tak, Kasiu! — Mąż z ciężkością i chciał, żeby skończyc spektakl.
— Tak. Pójdziemy do teściowych w gości, ale postaraj się bardziej uwaga na to, co się teraz daje w ich domu. Wtedy, myślę, wszystko pokryje się na swoje miejsce, a nie będziesz już grr na mnie i sądzić, że harczę i do czegoś się naciskam.
Na tym się dogadali.

***

Następne dni Kasia gromadziła rzeczy dla całej rodziny, a Michał – i czarny na całej tłoczni. Widocznie słowa żony zabolały.
Dojazd do rodziny Michała trwało jakieś cztery godziny. Kasia jak mogła starały się wprowadzić dobry wypoczynek. śpiewała piosenki, chełpiła się z małymi synami na tylnym siedzeniu. Wiedziała, że Michału niedobrze słuchał wszystkiego, co ona mu odgrywała, ale milczeć dłużej nie mogła.
Zbyt długo już była zawsze dla wszystkich śliczna. Uśmiechała się rodzicom męża, nie odzywała się na ich ciosy, gdy dzieci nieprzyjacielsko. Nie chciało się konfliktu w rodzinie. A tu się okaże, że się nie przełamała. Teściowa, widocznie poczuwszy swoją nieograniczoną władzę, nie przestawiała żadnej możliwości wstrzelić Kasi. Całkiem nic.

Dzieci zbyt głośne — znaczy, że Kasia źle wychowa. Michał za chudy — znaczy, że Kasia źle zabiera. Spódnica zbyt krótka, całkowicie jej do wieku. Ogółem, i przy okazji Zofia Maria zawsze potrafiła znaleźć priorytety w siostrze. Przecież bardzo była zmęczona tym ciągłym obrotem i postanowiła, że teraz wszystko będzie po innowsandze.

— Cześć, dacie radę! — matka z progu uśmiechała się i, jakby była bardzo szczęśliwa, ściągać marzeń o długiej wizycie.
— Proszę, proszę. — Zofia Maria przywitała się z rodziną i ruszyli do środka.

Dzieci, jak zawsze, biegały, krużąc się po holu, a Zofia Maria już zaczął się niepokoić obudzeniem.

— Kasiu, że dzieci znowu zaczęły lekać! Skąd tylko w ich głowach tyle energii! Chodź, przynieś im coś ciepłego, przestań taki hałas.
— Zofio, daj im spokój. To dzieci, jeszcze nie umiemy długo i spokojnie siedzieć jak dorosli. Bądź cierpliwa.
— A jak ja sobie przestana szarzyć?! — Zofia Maria wybuchła, ale do skończenia jej córki z mąż nie chciała się ujawnić.

***

W końcu nikt nie wytrzymał i Kasia zakończyła rozmowę.

— Za dużo się tu szumu. To dzieci. Są radosne i im się bawić. Jakbyś wolała, żeby zasiedli jak klienci z filmiku? To będzie trwać dokładnie tydzień, aż będziemy jeździć. A ty, Zofio, wypróbuj z nimi zagrać. Będzie fajnie, choć wtedy wtedy zbudziłeś się z niezręczności.
— Znowu jakieś szaleństwo! Już nie wiem jak to się robi. I überhaupt, Kasiu, jesteś dziwna. Za bardzo się spawisz.
— Pani będzie dobrej woli, ale ja się już spawam, wiedz, z桹wot.

Michał obserwował wszystko, lecz nie wchodził. Myślał tylko o jednym: jak on wcześniej nie zauważył, że jego matka ma wszystko w niesfornych. Nie? To, nie ona, dzieci. Tak długo, jak z milczeniem mąż siedział, wszystko było wytrwałe, ale to już nie był ten raz.

Tymczasem Kasia podniosła się z krzesła, by zabrać sobie z duzego talerza, usunęła łyżkę, zaczęła brać mięso, jak w tej chwili Zofia Maria pokrzykiwa:
— Co ty, kurwo, wyprawiasz! Ta łyżka tylko do zup w tym domu. Ja nigdy nią nie wzięłam mięsa. A ty, co? Że ty taka dowcipna! Kto Cię uczył tego, co trzeba? Jak tylko Michał z Tobą jeszcze żyje, wszystko to?
Zofia Maria była w gniewie, dziś z siostrą mimo, że on miała syna obok, czuła się odpowiedzialna za to, że ona ją może zaklinać.
— Jeśli mi zabranisz, to zaczniemy jadąc i dzieci nie jeść, dopóki nie zgodzisz. Co to za więzienie?
— To zacznie, jak odjadziecie do domu i nic grzebać! Twardzielka!
— Wystarczy! — Michał nie wytrzymał. — Mamano, mam tylko jedno pytanie. Dlaczego każesz nas w gości, jeśli w ten sposób Cię to nudzi? Tak, mam dużą rodzinę. Ale i ja szczerze myślałem, że Cię kochasz i jest Ci miłej. Ale wcale. Od tego ino się nie zabieraj.
Michał wychodził do dzieci, żeby z nimi pograć, bo nei babka ani dziadek nie mają wpływu na małych. Było mu durnie.

Rano, po lekkiej nocy, Zofia Maria zdziwiona, że w domu taka cisza. Przeszła się po pokojach, ale nie wykryła rodziny.
Michał, jak obiecał, w końcu wydał życzenie żony – przewiózł rodzinę na prawdziwe wypoczynek. Tam, gdzie wszystkim będzie dobrze i wygodnie. Kasia siedziała w aucie, objęła synów i uśmiechnęła się.