Michał już prawie wybiegł z mieszkania, gdy nagle w pokoju zadzwonił telefon. Bardzo nie chciał wrac…

Pewnego lata, dawno temu w Warszawie, młody Michał praktycznie już wybiegł z mieszkania, gdy nagle w jego pokoju zadzwonił stary, obrotowy telefon. Miał ogromnie ochotę tego nie słyszeć koledzy już czekali pod blokiem, a on właśnie rzucił piłkę, bo za chwilę miał zacząć się najważniejszy mecz tego lata na boisku za blokiem. Stał więc chwilę niepewnie w progu, z nadzieją, że telefon wreszcie ucichnie, lecz dzwonek tylko się nasilał, uporczywie nękając całe mieszkanie.

Kto tam znowu? mruknął pod nosem z niechęcią i pobiegł do pokoju, nie zdejmując nawet trampek.

Chwycił słuchawkę, gotowy wysłuchać kolejnego zlecenia od mamy czy tradycyjnego przesłuchania ze strony babci: czy był obiad po szkole, czy umyte ręce, czy kapcie założone te sprawy, które dorosłych dziwnie martwią.

Halo odburknął zniechęcony do słuchawki.

Halo! Michał? w eterze rozległ się głos nieznanego mu starszego mężczyzny.

Rodziców nie ma w domu odpowiedział błyskawicznie i zamierzał już odłożyć słuchawkę sądząc, że ktoś dzwoni do taty albo mamy, ale głos zatrzymał go na moment.

Michał, posłuchaj mnie, błagam. Nie odkładaj słuchawki. To bardzo ważne, naprawdę. Wiem, że nie uwierzysz, ale jestem tobą. Tyle że z przyszłości. Wiem, brzmi to jak bajka, ale błagam, zrób, o co proszę. Weź długopis i kartkę, szybko! Mam mało czasu, wszystko Ci powiem. Masz coś do pisania?

Michał był dobrze wychowany, może nawet nieco zbyt poważny jak na swój wiek, więc tylko to powstrzymało go od rzucenia słuchawki jak gorący kartofel. No i jeszcze babcia uczyła, że z głupimi się nie kłóci lepiej wysłuchać i zrobić po swojemu. Dziadek zawsze powtarzał, że Warszawa nie jedno już widziała i pewnie takich żartownisiów też. On sam z kolegami dzwonił czasem pod przypadkowe numery, żartując: „Dzień dobry, jest tam prąd? To lepiej wyłączcie, bo przyjdziemy z niedźwiedziem kąpiel wziąć! albo podobne żarty. Więc Michał postanowił, że lepiej zakończyć ten telefon szybko.

No mam, odpowiedział poważnie a cofając się w czasie będę miał własny magnetofon?

Magne… co? Michał! To wcale nie żart. Jeśli mnie posłuchasz i wszystko dokładnie zapiszesz, doczekasz się i magnetofonu, i innych cudów zapewnił głos z przyszłości.

No dobrze, notuję odpowiedział, rozglądając się przez okno i dłubiąc w nosie; pewnie koledzy już się niecierpliwią i zaraz znikną bez niego.

Szybko więc przyspieszył rozmowę. Tymczasem głos zaczął sypać datami, latami: żeby trzymać się z daleka od jakiejś Jolki z równoległej klasy, nie zbliżać się do oszukańczych piramid finansowych. Kazano kupować, a potem sprzedawać dolary, potem znowu kupować, wspomniał o czarnym wtorku, salonach gier, automatach, bitcoinie, mieszkaniach i szeregu innych nieznanych słów, jakby opowiadał całą encyklopedię dorosłego życia…

Wszystko zapisałeś? spytał tajemniczy głos raz jeszcze.

Tak skłamał bez zająknięcia.

Powierzam ci, traktuj tę kartkę jak mapę skarbów. Nie pokazuj nikomu i nie gub jej padła ostatnia instrukcja, po której w słuchawce zostało już tylko przerywane bzyczenie.

Michał odłożył słuchawkę na widełki i wybiegł na podwórko. Wieczorem, gdy rodzice wrócili, przypomniał sobie rozmowę i opowiedział im o dziwnym telefonie od nieznajomego, który podawał się za Michała z przyszłości.

Nigdy nie rozmawiaj z nieznajomymi przez telefon! zgromił tata. Zwłaszcza jak ktoś ci każe dolary kupować albo wciska jakieś piramidy finansowe. W razie czego mów, że zadzwonisz po milicję i koniec rozmowy.

Prawda dorzuciła mama. Po co ci te dolary? I co byś z nimi zrobił?

***

Czas płynął, dziecięce troski szybko wypchnęły z głowy czarne wtorki i bitcoiny. Lata szkoły mijały wypełnione zabawą i nauką. W ósmej klasie do ich szkoły przeniosła się dziewczyna, która od razu zawróciła Michałowi w głowie. Choć chodziła do równoległej klasy, nie przeszkadzało mu to w zawieraniu coraz bliższej znajomości. Nieduże liściki i wspólne powroty do domu szybko zamieniły się w przyjaźń.

Po służbie wojskowej Michał i Jolanta pobrali się. Przyszedł czas szalonych lat dziewięćdziesiątych początkowy zachwyt nowym, kolorowym światem ustąpił rozczarowaniu i szarej, codziennej trosce. W jednym miesiącu dało się ledwo utrzymać, w drugim znowu coś się waliło. Chciało się kupić żonie modne kozaki, a starczało ledwie na domowe kapcie. Jednopokojowe mieszkanie na kredyt coraz bardziej ciążyło swoim mrokiem i comiesięczną ratą…

***

Któregoś listopadowego popołudnia, już po czterdziestce, Michał usiadł na ławce w łazienkowskim parku i wyjął z reklamówki butelkę piwa. Zapalił papierosa, patrząc bez celu na przechodniów. Nie zauważył nawet, jak obok niego przysiadł starszy pan z okularami i dużą, skórzaną teczką.

Mogę się przysiąść? zapytał kulturalnie mężczyzna i już zajmował miejsce na ławce.

Michał zerknął na niego kątem oka, wzruszył ramionami i upił łyk piwa.

Szaro dzisiaj, rzucił starszy pan nawet nie patrząc na rozmówcę.

Całe życie takie odpowiedział krótko Michał.

A czy to nie dziwne podjął nieznajomy że z wiekiem przychodzą szare dni? A przecież gdy tak wspominam dzieciństwo, wszystko jawi się jasno wiosną ścieżki wypełniają się strumieniami i okręcikami z kory, latem pachnie trawa i czuć chłód rzeki, jesienią kolory zachwycają, a zimą biel skrzypi pod butami. Ani jednego szarego dnia w pamięci.

Bo dzieci nie mają zmartwień, przytomnie odrzekł Michał. To te problemy farbują życie na szaro. Kto by, będąc dzieckiem, pomyślał, że to wszystko tak się potoczy?

I tak, sam nie wiedząc jak, Michał opowiedział nieznajomemu w okularach o wszystkich swoich życiowych rozczarowaniach i serii nieszczęść, jakie go spotkały o nieudanych inwestycjach, o hazardzie, o tym jak reklamy obiecywały szczęście, a kończyło się tylko długiem. Wyznał, jak żona odeszła z innym, jak dorywczo zarabia na życie, ledwie wiążąc koniec z końcem.

Ale pojawiła się pewna szansa Michał się lekko uśmiechnął. Słyszałem ostatnio na spotkaniu, że wystarczy zainwestować w krypto. 500% tygodniowo, podobno pewniak. Do tej pory wszystko robiłem źle.

A pan, czym się zajmuje, z wykształcenia? dopytywał starzec.

Pracować? To nie dla mnie! odparł beztrosko Michał. Pieniądze trzeba zarabiać sprytem. Tylko gdyby się tak dało wiedzieć wcześniej, w co inwestować żyje się wtedy jak król.

Przez kilka chwil siedzieli w ciszy. Michał wyobrażał sobie cudowne zyski z bitcoina, gdy starszy pan znowu się odezwał:

Czyli wierzy pan, że znając przeszłość, udałoby się wszystko naprawić i być szczęśliwym?

Oczywiście, kto by nie chciał!

To ciekawe… powiedział tajemniczo pan z teczką. Proszę pozwolić, że użyję na panu mojego wynalazku. Otworzył torbę i wyjął stary, czarny telefon z tarczą. Rozumie pan, czas nie płynie liniowo ani cyklicznie, całość istnieje naraz.

Nie pojmuję szczerze wyznał Michał.

To nic, mężczyzna zdjął okulary i potarł czoło. Nie ma przeszłości ani przyszłości wszystko dzieje się teraz. Za pomocą tego telefonu można zadzwonić do siebie sprzed lat. Tyle że dokładnie czterdzieści lat wstecz.

Michał pomyślał, że to kompletne szaleństwo, ale pomyślał też, że przecież internet pełen jest ludzi, którzy mówią jeszcze dziwniejsze rzeczy i na tym zarabiają.

Dobrze, spróbujmy! powiedział nagle z entuzjazmem.

Znasz na pamięć numer domowy? Tylko musisz być wtedy w domu, żeby odebrać.

Michał przypomniał sobie numer z dzieciństwa i stwierdził, że czterdzieści lat temu musiał być w domu tuż po szkole. Ostrożnie podniósł słuchawkę, gotów wykręcić siedem cyfr.

Ostrzegam, czasu będzie mało uprzedził pan w okularach energia wystarcza na dosłownie chwilę.

Dam radę Michał wykręcił numer.

Po kilku sygnałach już miał się zniechęcić, lecz nagle w słuchawce rozległ się znajomy, dziecięcy głos:

Halo naburmuszony dzieciak mruknął do słuchawki.

Halo, Michałek? aż się ręce spociły ze zdenerwowania.

Rodziców nie ma w domu odpowiedział głos z przeszłości, a Michał pospieszył, by zdążyć wszystko wyjaśnić:

Michałek, proszę, nie odkładaj słuchawki. To bardzo ważne, jestem tobą tylko starszym. Wiem, trudno uwierzyć, ale zapisz wszystko, co ci powiem. To dla twojej przyszłości. Masz kartkę i długopis?

Mam padło w końcu.

A w przyszłości będę miał własne radio tranzystorowe? tamten spytał.

To nie żart! zirytował się Michał, pamiętając, że rozmawia z samym sobą, tylko dużo młodszym. Jeśli mnie posłuchasz, będziesz miał wszystko, czego zapragniesz.

Szybko wyłożył mu, co i jak: kiedy kupić dolary, kiedy sprzedać, omijać piramidy, nie ładować się w automaty, inwestować w mieszkania, potem w 2009 roku część oszczędności zamienić na bitcoina.

Michałek, pamiętaj: żadnej Jolki! Inwestuj ostrożnie, a wszystko ci się uda! dodał na koniec. Starszy pan pokazywał już, że energia się kończy.

Wszystko zapisałeś? upewnił się Michał.

Wszystko odpowiedział dziecięcy głos.

Pilnuj tej kartki jak największego skarbu. Nie pokaż nikomu, nie zgub! zdążył jeszcze dodać Michał, zanim połączenie się urwało.

***

Oczywiście Michałek nic nie notował. Po prostu odczekał, aż „dziwak” skończy bajdurzyć i odłożył słuchawkę. Chwilę potem wybiegł na zalane słońcem boisko, myśląc tylko o meczu. „Może wieczorem opowiem rodzicom, dla świętego spokoju” pomyślał, biegnąc do przyjaciół.