Michał już niemal wybiegł z mieszkania, kiedy w pokoju zadzwonił telefon. Zupełnie nie miał ochoty w…

Michał już prawie wybiegał z mieszkania, gdy w pokoju rozległ się dźwięk telefonu. No świetnie Akurat teraz, kiedy chłopaki już czekają pod klatką! Piłka jeszcze nie ostygła od ostatniego kopnięcia, a przed nim widniał najważniejszy mecz sezonu rozgrywany na legendarnym orliku za blokiem. Stanął w drzwiach niczym zawieszony na lince, licząc, że telefon przestanie dzwonić ale gdzie tam, brzęczał uparcie jak zegar-budzik w poniedziałkowy poranek.

No, kto to jeszcze? pomruczał pod nosem z wyraźną irytacją i wrócił do dużego pokoju, nie zdejmując nawet butów.

Podniósł słuchawkę, po czym westchnął, gotów na kolejne instrukcje od mamy czy też standardowe przesłuchanie babci: Czy zjadłeś po szkole? Ręce umyłeś? Spakowałeś tornister na jutro? Czemu dorosłych interesują takie rzeczy tego sam jeszcze nie odkrył.

Halo, warknął do słuchawki bez przekonania.

Halo! Michał? odezwał się w słuchawce nieznany mu głos męski.

Rodziców nie ma w domu, odpowiedział krótko, już sięgając po przycisk do odkładania słuchawki, zakładając, że to kolega taty albo sąsiadka, co przyszła po klucz do piwnicy. Ale głos zastopował go.

Michał! Posłuchaj mnie, proszę, nie odkładaj słuchawki. To jest bardzo ważne, głos zamilkł na chwilę z dramatyczną pauzą. Chyba mi nie uwierzysz, ale musisz mnie wysłuchać. Weź kartkę i długopis, co ci powiem, skrupulatnie sobie zanotuj mam niewiele czasu. Ja to ty, ale z przyszłości. Wiem, brzmi absurdalnie, ale po prostu zrób, o co proszę. Wziąłeś już kartkę?

Michał był dobrze wychowany i to, oraz babcine mądrości w stylu z głupkami się nie dyskutuje uratowały nieznajomca przed natychmiastową odmową. Wysłuchać, wzruszyć ramionami i po swojemu. Zresztą, może to kawał przecież on z chłopakami czasem wkręcili losowego sąsiada tekstem Przelała się panu wanna, proszę wyjść na klatkę albo inną głupotą. Trochę śmiechu zawsze jest. Michał więc postanowił posłuchać, pośmiać się i mieć to z głowy.

No dobra, mam, odpowiedział rzeczowo. To mam w przyszłości swojego Melefonika?

Mele… no, nie o to chodzi! Michał, ja nie żartuję. Jak zrobisz, jak mówię, to nie dość, że będziesz miał iPhonea, to jeszcze całą elektronikę z Media Expert, serio!

Spoko, piszę, powiedział Michał, gapiąc się przez okno i przy okazji dłubiąc w nosie. Chłopaki zaraz pewnie sami zaczną mecz.

Lepiej nie dyskutować, tylko szybciej skończyć ten kabaret. Zwłaszcza, że tamten twierdził, że czasu ma mało.

Potem usłyszał serię dat, niby-wskazówek omijać szerokim łukiem jakąś Agatę z równoległej klasy, nie angażować się w żadne piramidy finansowe typu Amber Gold. Kupić, potem sprzedać dolary, potem znowu kupić, coś tam o Czarnym Czwartku, automatach do gier, kasynach, bitcoinach Brzmiało jak litania słów, których nie zna nawet najlepszy nauczyciel z liceum ekonomicznego.

Wszystko zapisałeś? upewnił się głos.

Wszystko, Michał skinął głową, choć nikt nie mógł tego zobaczyć.

Trzymaj tę kartkę jak mapę do skarbu. Nie zgub i nie pokazuj nikomu, usłyszał jeszcze w słuchawce, po czym rozległy się krótkie sygnały.

Odłożył słuchawkę i pobiegł na boisko. Wieczorem, gdy rodzice wrócili z pracy, przypomniał sobie o tej akcji i opowiedział o wszystkim, jak to jakiś facet podszył się pod niego z przyszłości.

Michał, przecież mówiłam: nie rozmawiaj z obcymi, zareagował tata. Zwłaszcza z takimi, co dolary chcą kupować! Od razu mów, że dzwonisz na policję.

No właśnie, przyznała mama. I co ci po tych dolarach? Jeszcze problemów sobie narobisz.

***

Czas mijał i rozmowa wyleciała Michałowi z głowy. Dziecięce sprawy skutecznie wyparły czarne czwartki i bitcoiny. Szkoła, kopanie piłki, trochę nauki, no typowe dzieciństwo. W ósmej klasie pojawiła się nowa dziewczyna Grażynka z równoległej. Michał od razu stracił dla niej głowę tu list, tam przypadkiem odprowadzenie pod blok i zrobiło się poważniej.

Po wojsku, Michał i Grażyna wzięli ślub. Lata 90. huczały disco polo, a z euforii szczęścia szybko zrobiła się szara rzeczywistość ze przeklętym kredytem hipotecznym i codzienną walką o bułki z biedronki. Chciał żonie kupić modne kozaki, skończyło się na kapciach. Jednopokojowe mieszkanie wyglądało coraz ciaśniej

***

Michał siedział na ławce w parku i popijał Tyskie z plastikowej butelki. Zapalił papierosa i gapił się w przechodniów, zupełnie nie dostrzegając świata. Nie zauważył, kiedy obok przysiadł się starszy pan w okularach z wielką skórzaną teczką.

Przeszkadzam? zapytał grzecznie, już siadając.

Michał wzruszył ramionami, nawet nie spojrzał, tylko upił łyk piwa.

Dzień taki, szaro-bury, zamyślił się staruszek.

Jak całe życie, odparł Michał.

Czy nie dziwi to panu? staruszek obrócił się w jego stronę. Mam wrażenie, że szarość przychodzi z wiekiem. A dzieciństwo? Tam było samo słońce wiosna z kałużami i łódeczkami, lato pachnące sianem, jesień złota, a zima skrzypiąca pod butami. Ani dnia szarego w pamięci.

Dzieci nic nie muszą, zauważył Michał. A dorosłość wszystko barwi na szaro. Kto by pomyślał, że tak wyjdzie

I nagle zaczął opowiadać staruszkowi całą swoją epopeję życiową: jak liczył, że będzie super, a tu Amber Gold, automaty, wszędzie oszustwo. Kredyt za szczęście kredyt na zawsze. Żona zostawiła go z niczym, poleciała z jakimś Andrzejem do Kołobrzegu. A on sam żyje od wypłaty do wypłaty.

Ale mam sposób! ożywił się Michał, zaciągając się fajką. Słyszał pan o kursie Jak zostać milionerem? Gość mówi: inwestuj w krypto! Zwroty po 500% w tydzień! To jest to.

A przepraszam, młody człowieku, wykształcenie pan jakieś ma? Gdzie pan pracuje? zainteresował się starzec.

Pracować? Eee, to dla frajerów. Trzeba wiedzieć, gdzie włożyć pieniądze! Gdyby tak wiedzieć z wyprzedzeniem

Siedzieli chwilę w milczeniu. Michał snuł w myślach tropy do fortuny, staruszek myślał o czymś swoim.

A więc, uważa pan, że jakby znać przyszłość, wszystko by się ułożyło? podjął temat starszy pan.

No jasne! przytaknął Michał.

Ciekawy przypadek, uśmiechnął się starzec. Pozwoli pan, pokażę coś wyjątkowego. Z teczki wyciągnął zabytkowy telefon normalnie z tarczą! Patrzy pan, jest taka teoria: czas nie płynie liniowo ani cyklicznie. Jest jednoczesny.

Słucham? Michał się zdumiał.

A tak, no Chodzi o to, że nie ma ani przyszłości, ani przeszłości wszystko dzieje się jednocześnie. W tej samej chwili jest się dzieckiem i starcem.

Nadal nie kumam, oznajmił szczerze Michał.

To nieważne, pan przekręcił telefon w jego stronę. Tym telefonem można zadzwonić do samego siebie sprzed czterdziestu lat. Taki patent.

Michał już myślał, że dziadek coś dziwnego ćpał, ale z drugiej strony Przecież w necie tyle ludzi opowiada cuda-niewidy i żyje im się świetnie. Może to jest ta tajemnica biznesu?

To dzwonimy! rzucił pełen energii.

Znajdziesz swój stary numer? spytał staruszek. Musisz trafić w moment, kiedy jesteś w domu.

Michał pamiętał idealnie. Czterdzieści lat temu o tej porze właśnie wracał ze szkoły.

Wziął aparat, wykręcił numer. Sekunda ciszy. No dawaj, tata, jeśli nie ściemniasz, wszystko sprawdzimy i poprawimy!

Wtem ktoś odebrał.

Halo odezwał się wyraźnie znudzony, dziecięcy głos w słuchawce.

Halo! Michał? Michał aż się spocił z wrażenia.

Rodziców nie ma, odparł mu głos dziecięcej wersji i Michał wykorzystał okazję.

Michał, nie rozłączaj się! Słuchaj mnie uważnie, to bardzo ważne! Wiem, to brzmi dziwnie, ale ja to ty z przyszłości. Weź kartkę i notuj, nie mamy czasu na tłumaczenia Wziąłeś już?

Wziąłem, spokojnie mruknął dziecięcy Michał. W przyszłości mam swojego Melefonika?

Mele nie, nie! Michał! Na serio ci mówię, jeśli posłuchasz i zanotujesz wszystko, to będziesz miał i iPhonea, i nowego Mercedesa.

No to piszę, rzucił mały Michał z lekką nadzieją.

Doradzał sam sobie z przeszłości, jak usunąć Grażynę z życia, kupować dolary, sprzedać przed czarnym czwartkiem, nie dotykać automatów a jeśli już, to zainwestować w producenta, unikać Amber Gold i wykupić mieszkanie, póki taniocha. A w 2009 to już koniecznie kupić trochę bitcoinów. Całą ekonomiczną wiedzę, jaką zdążył wcisnąć, przekazał sobie z przeszłości, raz po raz upewniając się, czy dzieciak notuje.

Masz wszystko?

Mam! odpowiedział dziecięcy Michał.

To trzymaj ten kawałek kartki jak skarb, nie zgub przypadkiem! rzucił na koniec starszy Michał, ale linia już się rozłączyła.

***

Mały Michał oczywiście nic nie zanotował. Po prostu poczekał, aż dziwny wujek skończy gadać farmazony, odłożył słuchawkę i wybiegł znów na boisko Jeśli to był żart, to słaby. Ale, na wszelki wypadek, powiem rodzicom wieczorem, pomyślał, wpadając radośnie na zalaną słońcem murawę.