Miasteczko nad morzem

Miasto nad morzem

Wieczór opadł na nadmorskie miasteczko. Jesień jeszcze nie dała się mocno we znaki, tylko turystów ubyło. Włodzimierz należał do tych, którzy nie znosili plażowego zgiełku i upałów. Dlatego na wyjazd nad morze wybrał właśnie październik. Jeszcze ciepło, można się kąpać, a noce już chłodne i rześkie. Miał też drugi powód, by tu przyjechać.

Szedł powoli, wpatrując się w nazwy ulic na domach. Myślał, że gdy tu dotrze, wszystko nagle przypomni sobie, lecz nic nie rozpoznawał. Przystanął przed potrzebnym mu domem, wyjął z kieszeni kartkę i sprawdził adres. Wszystko się zgadzało. Tylko że zamiast parterowego domku stał tu teraz dwupiętrowy domek z ostrym dachem. Przez żelazne pręty ogrodzenia widział zadbany ogród z drzewami obsypanymi owocami — jabłkami, śliwkami i gruszkami.

Włodzimierz zdjął z ramienia sportową torbę, postawił ją przy nogach, wyciągnął z kieszeni chusteczkę i otarł spoconą twarz. W głębi ogrodu kobieta zdejmowała pranie ze sznurka. Widział ją tylko z tyłu. *„Czyżby jej matka wciąż żyła?”* — pomyślał. Kobieta tymczasem podniosła z ziemi miskę z bielizną i zamierzała odejść. Włodzimierz nabrał powietrza i zawołał głośno:

— Gospodyni! Wynajmuje pani pokój?

Kobieta odwróciła głowę, spojrzała na niego i podeszła do furtki. Gdy znalazła się blisko, zrozumiał, że się pomylił. Była mniej więcej w jego wieku.

— Chce pan wynająć pokój? — spytała, mrużąc oczy i wpatrując się w jego twarz.

— Tak. Znajomi odpoczywali u pani latem, polecili się zgłosić — skłamał.

— A czemu tak późno? Sezon już się kończy.

— Dla mnie to idealny czas. Nie znoszę upałów. — Włodzimierz się uśmiechnął. — Więc wynajmie mi pani pokój?

— Nawet wszystkie. Puste stoją — odparła kobieta, postawiła miskę na ziemi i otworzyła furtkę. — Proszę wejść i iść prosto do domu, drzwi otwarte.

Włodzimierz podniósł torbę i przeszedł obok niej.

— Proszę wejść — powtórzyła, gdy zatrzymał się niepewnie przed progiem.

Wszedł do przestronnego przedpokoju, który jednocześnie służył za salon. Czysto, jasno, wystrój schludny i przytulny — niewiele przypominał to, co pamiętał.

— Pana pokój jest na piętrze, proszę za mną, pokażę — powiedziała kobieta.

Schody ledwo skrzypiały pod jego ciężarem. Dawniej nie było tu piętra. Czy na pewno trafił we właściwe miejsce?

— Drzwi w prawo. — Gospodyni wskazała. — Na jak długo pan przyjechał? Choć, co za różnica. Łazienka za sąsiednimi drzwiami, wspólna dla trzech pokoi. Ale teraz będzie pan sam, więc cała do pana dyspozycji.

Włodzimierz wszedł do niewielkiego, przytulnego pokoju. Przez okno widać było morze, nad którym płonął purpurowy zachód słońca.

— Jak w bajce — wyrwało mu się, nie mogąc powstrzymać zachwytu.

— Czy znajomi uprzedzili pana o opłatach? Po sezonie ceny niższe. Za wyżywienie osobno.

— Wszystko mi odpowiada. — Włodzimierz spojrzał na nią i uśmiechnął się. — A jak mam się do pani zwracać?

— Danuta. A pana?

— W… Włodzimierz — przedstawił się, lekko się jąkając.

*„Danuta. Czyżby to ta sama Danuta? Jakże się zmieniła. A czego się spodziewałem? Że po czterdziestu latach pozostanie tą samą młodziutką dziewczyną? Czas zmienił wszystko. Wygląda na to, że mnie nie poznała.”* — myślał, patrząc na nią.

— A pan już kiedyś do nas przyjeżdżał? — spytała Danuta, jakby odczytała jego myśli. — Tak na mnie patrzy, że pomyślałam…

— Nie sądzę. W tym domu na pewno wcześniej nie byłem. — Znów szybko rozejrzał się po pokoju.

— Zje pan kolację? — zapytała Danuta.

— Jeśli to nie kłopot… — Włodzimierz próbował dostrzec w niej dawne rysy.

— Żaden. Za dwadzieścia minut proszę zejść na dół. — I wyszła.

Włodzimierz ciężko opadł na krawędź łóżka. Było w sam raz miękkie i nie zaskrzypiało. Wtedy, czterdzieści lat temu, mieszkał na dole, w ciasnym pokoiku. Piętra jeszcze nie było.

*„Nie poznała mnie. Nic dziwnego — minęło czterdzieści lat. Pewnie dawno o mnie zapomniała. Spoważniała, przytyła. Gdybym spotkał ją na ulicy, też bym nie poznał. Ach, Danuta, ileż wody upłynęło…”*

***

Przyjechał tu z dwójką przyjaciół do nadmorskiego miasteczka. Miała jechać z nimi jego Joanna, ale tuż przed wyjazdem się pokłócili. Przypadkiem zobaczył ją z innym, starszym mężczyzną, urządził scenę zazdrości, a Joanna oświadczyła, że z nim nigdzie nie pojedzie. Włodzimierz przeżywał to strasznie, sam chciał zrezygnować z wyjazdu. Jaki odpoczynek, gdy ukochana go zdradziła i świat się zawalił?

Ale kolega namówił go, by wyjechał z miasta, ochłonął i zaleczył złamane serce. Mieszkali we trójkę, w jednym pokoju — on, przyjaciel i jego dziewczyna, Iza. W sezonie trudno o wolne miejsca. Włodzimierz czuł się niezręcznie. Wychodził na długie spacery nad morze, by zostawić ich samych. Nawet na plaży trzymał się z dala.

Tak spotkał Danutę. Ona też pływała z dala od zatłoczonej plaży. I to wyśmienicie. Poznali się, Włodzimierz spytał, gdzie mieszka.

— Jestem stąd, przyjechałam na wakacje do mamy. Muszę już iść, obiecałam pomóc w ogrodzie. — Danuta narzuciła sukienkę na mokry kostium.

— Mogę panią odprowadzić? Tylko niech pani nie odchodzi bez mnie. — Włodzimierz rzucił się po swoje rzeczy.

W drodze spytał, czy jej mama wynajmuje pokoje.

— Oczywiście. Tu prawie wszyscy wynajmują. Zimą trzeba z czegoś żyć. A pan nie ma gdzie się zatrzymać?

— Mam. Mieszkam z kolegą i jego dziewczyną, a to niewygodne dla wszystkich.

— Jeśli chce pan, może się do nas przenieść, rozmówię się z mamą — zaproponowała Danuta.

Włodzimierz od raWłodzimierz przycisnął dłoń do piersi, czując, jak serce wypełnia mu się ciepłem nadziei, że może tym razem uda się naprawić to, co zmarnował tak wiele lat temu.