Miasteczko nad brzegiem morza

Miasteczko nad morzem

Wieczór opadł na nadmorskie miasteczko. Jesień jeszcze nie dała się we znaki, choć turystów wyraźnie ubyło. Wojciech należał do tych, którzy unikali plażowego zgiełku i upałów. Dlatego wybrał się nad morze właśnie w październiku. Wciąż ciepło, można się kąpać, a noce chłodne i orzeźwiające. Miał jeszcze jeden powód, by tu przyjechać.

Szedł powoli, wpatrując się w tabliczki z nazwami ulic. Myślał, że gdy tylko tu dotrze, wszystko sobie przypomni – ale nic nie było znajome. Przystanął przed potrzebnym mu domem, wyjął z kieszeni kartkę i sprawdził adres. Wszystko się zgadzało. Tyle że zamiast parterowego domku stał tu teraz dwupiętrowy domek ze spiczastym dachem. Przez żelazne pręty ogrodzenia widział zadbany ogród pełen drzew obsypanych owocami: jabłkami, śliwkami i gruszkami.

Wojciech ściągnął z ramienia sportową torbę, postawił ją przy nodze, wyjął chusteczkę i otarł spocone czoło. W głębi ogrodu kobieta zdejmowała pranie z linki. Widział ją tylko z tyłu. *”Czyżby jej matka jeszcze żyła?”* – przemknęło mu przez głowę. Kobieta podniosła miskę z bielizną i miała już odejść. Wojciech nabrał powietrza w płuca i zawołał głośno:

– Gospodyni! Wynajmuje pani pokoje?

Kobieta odwróciła głowę, spojrzała na niego i podeszła do furtki. Gdy znalazł się blisko, zrozumiał, że się pomylił. Była mniej więcej w jego wieku.

– Chce pan wynająć pokój? – zapytała, mrużąc oczy i wpatrując się w jego twarz.

– Tak. Znajomi wypoczywali tu latem, polecili panią – skłamał.

– Trochę późno pan przyjechał. Sezon już prawie skończony.

– Dla mnie idealnie. Nie znoszę upałów. – Wojciech się uśmiechnął. – Więc wynajmie mi pani pokój?

– A i wszystkie, jeśli pan chce. Pusto – odparła, opuszczając miskę na ziemię i otwierając furtkę. – Proszę wejść i iść prosto do domu, drzwi otwarte.

Wojciech podniósł torbę i przeszedł obok niej.

– Proszę wejść – powtórzyła, gdy zatrzymał się niepewnie przed drzwiami.

Wszedł do przestronnego przedpokoju, który pełnił także rolę salonu. Było tu czysto, jasno, meble porządne i przytulne – zupełnie inaczej niż pamiętał.

– Pana pokój jest na piętrze, proszę za mną, pokażę – poinformowała kobieta.

Schody lekko skrzypiały pod jego ciężarem. Wcześniej nie było tam piętra. *”Czy na pewno trafiłem?”*

– Drzwi w prawo – wskazała gospodyni. – Na długo pan przyjechał? Choć, cóż za różnica. Łazienka za sąsiednimi drzwiami. Jedna na trzy pokoje. Ale teraz będzie pan mieszkał sam, więc tylko dla pana.

Wojciech wszedł do niewielkiego, przytulnego pokoju. Za oknem widać było morze, nad którym płonął malinowy zachód słońca.

– Jak w bajce – powiedział, nie kryjąc zachwytu.

– Czy pańscy znajomi uprzedzili pana o opłatach? Poza sezonem taniej. Za posiłki osobno.

– Wszystko mi odpowiada. – Wojciech odwrócił się do kobiety i uśmiechnął. – A jak mam się do pani zwracać?

– Mów mi Kasia. A pana?

– W… Wojciech – przedstawił się, lekko się jąkając.

*”Kasia. Czyżby to była ta sama Kasia? Jakże się zmieniła. Czego się spodziewałem? Że po czterdziestu latach będzie tą samą młodziutką dziewczyną? Czas zmienił wszystko. Najwyraźniej mnie nie rozpoznała.”*

– A wcześniej nie był pan u nas? – zapytała Kasia, jakby odgadując jego myśli. – Tak pan patrzy, że pomyślałam…

– Nie sądzę. W tym domu na pewno nie byłem. – Rzucił okiem po pokoju.

– Zje pan kolację? – spytała.

– Jeśli to nie kłopot… – Wojciech próbował dostrzec w niej dawne rysy.

– Żaden. Zejdzie pan za dwadzieścia minut. – Wyszła z pokoju.

Wojciech ciężko usiadł na łóżku. Było w sam raz miękkie i nie zaskrzypiało. Czterdzieści lat temu mieszkał na dole, w ciasnym pokoiku. Piętra jeszcze nie było.

*”Nie poznała mnie. Nic dziwnego – minęło tyle lat. Pewnie dawno o mnie zapomniała. Przytyła, postarzała się. Gdybym spotkał ją na ulicy, nigdy bym jej nie poznał. Ach, Kasia, ile wody upłynęło…”*

***

Przyjechał tu kiedyś z dwójką przyjaciół do małego miasteczka nad Bałtykiem. Miała z nimi jechać też jego Małgosia. Ale tuż przed wyjazdem się pokłócili. Przypadkiem zobaczył ją z innym, starszym mężczyzną, urządził scenę zazdrości, a Małgosia oświadczyła, że nigdzie z nim nie pojedzie. Wojciech przeżywał to strasznie, sam też chciał zrezygnować z wyjazdu. Jaki to wypoczynek, gdy ukochana zdradziła i świat się zawalił?

Ale kolega namówił go, by wyjechał z miasta, ochłonął i zaleczył złamane serce. Mieszkali wszyscy razem, w jednym pokoju z kolegą i jego dziewczyną, Ewą. W sezonie trudno o wolne kwatery. Wojciech czuł się nieswojo. Wychodził późno na molo, by kolega z Ewą mogli pobyć sami. Nawet na plaży trzymał się z dala.

Tak poznał Kasię. Ona też pływała z dala od tłumu. I pływała świetnie. Zagadali się. Wojciech spytał, gdzie mieszka.

– Jestem stąd, przyjechałam na wakacje do mamy. Muszę już iść, obiecałam pomóc w ogrodzie. – Kasia narzuciła sukienkę na mokry kostium.

– Mogę cię odprowadzić? Tylko nie znikaj. – Wojciech rzucił się po swoje rzeczy.

Po drodze spytał, czy jej mama wynajmuje pokoje.

– Oczywiście. Prawie wszyscy tu wynajmują. Zimą trzeba z czegoś żyć. A ty nie masz gdzie mieszkać?

– Mieszkam z kolegą i jego dziewczyną, a to niewygodne dla nas wszystkich.

– Jeśli chcesz, możesz się do nas przeprowadzić, porozmawiam z mamą – zaproponowała Kasia.

Wojciech natychmiast się zgodził, nawet nie oglądając pokoju. Okazał się malutki, ale droższy. Kolega z Ewą protestowali, namawiali, by został.

– TamWojciech nigdy nie wrócił do nadmorskiego miasteczka, ale czasem, gdy wiał wiatr od morza, zamykał oczy i znów widział malinowy zachód słońca nad wodą, a w sercu czuł ciepło tamtych dni.