Miałam 30 lat, kiedy tata odszedł do Nieba. Dziś mam 32 i nasza ostatnia rozmowa wciąż boli, jakby odbyła się wczoraj. Zawsze byłam „trudnym dzieckiem” – zaczynałam wiele rzeczy, ale nigdy ich nie kończyłam.

Miałem trzydzieści lat, gdy tata odszedł do Boga.
Teraz mam trzydzieści dwa i ostatnia rozmowa wciąż boli, jakby odbyła się wczoraj.
Zawsze byłem kłopotliwym dzieckiem zaczynałem coś i nigdy nie kończyłem.
Studiowałem trzy różne kierunki na trzech różnych uniwersytetach.
Pierwszy rzuciłem po drugim semestrze, bo się znudziłem.
Drugi skończyłem w czwartym, bo zacząłem wagarować, wychodzić częściej ze znajomymi, rozpraszać się.
Trzeci kierunek porzuciłem jeszcze przed końcem pierwszego semestru.
Gdy dwie siostry kończyły studia, zdobywały dyplomy, rozpoczynały pracę, ja przeskakiwałem z pomysłu na pomysł, powtarzając, że znajdę swoje miejsce.
Wszyscy w domu to widzieli, ale tata czuł to najbardziej.
Był moim człowiekiem.
Nie tylko ojcem był moim przyjacielem.
Zabierał mnie na bilard, na mecze, na piwo w weekendy, na grill z jego znajomymi.
Gdy siostry miały grafiki, oceny i obowiązki, ze mną było inaczej.
Mawiał: Jesteś facetem, nauczysz się wszystkiego na ulicy. Dorastałem wolny, bez sztywnych zasad i prawdziwego nacisku.
A z czasem obróciło się to przeciwko mnie.
Nie potrafiłem zatrzymać przy sobie nic ani nauki, ani pracy, ani rytmu życia.
Trzy miesiące przed jego odejściem rozmawialiśmy najciężej w życiu.
Siedzieliśmy w ogrodzie.
On palił, a ja patrzyłem w telefon.
Poprosił mnie, żebym go schował.
Powiedział: Synu, nie jestem rozczarowany tobą, jestem rozczarowany sobą.
Źle cię wychowałem.
Rozpuściłem cię.
Oszczędzałem ci trudności, przez co stałeś się słabszy w życiu. Milczałem.
Pieczenie w oczach, ale nie zapłakałem.
Chciałem powiedzieć coś mocnego, dojrzałego, ale nie potrafiłem.
Wydukałem tylko, że się zmienię.
Nie odpowiedział.
Patrzył w ziemię.
Trzy miesiące później, podczas zwyczajnego poranka, wstał, poszedł do łazienki umyć zęby i upadł na podłogę.
To zdarzyło się nagle.
Nie było pożegnania.
Nie było szpitala.
Nie było ostatnich słów.
Straciłem nie tylko ojca.
Straciłem jedynego człowieka, który wierzył, że jeszcze mogę się ogarnąć, nawet gdy miał już dość czekania.
Po pogrzebie zamknąłem się w sobie.
Przestałem wychodzić z domu, pić, marnować czas.
Zapisałem się na nowo na studia tym razem prawo, bo musiałem coś udowodnić.
Wstaję o piątej rano, pracuję dorywczo, uczę się wieczorami.
Są dni, gdy nawet nie mam ochoty na jedzenie, ale brnę dalej.
Każdy egzamin zdaję z myślą o nim.
Każdy zaliczony przedmiot to jakby powiedzieć: Widzisz, potrafię.
Minęły dwa lata.
Idę do przodu.
Nie opuszczam semestrów.
Nie uciekam z wykładów.
Nie szukam wymówek.
Siostry patrzą na mnie inaczej i wspierają mnie.
Mama mówi, że tata byłby dumny.
Nie wiem, czy dumny ale na pewno nie odszedłby z poczuciem, że wszystko się nie udało.
Najtrudniejsze nie jest uczenie się.
Nie jest praca.
Nie jest zmęczenie.
Najtrudniej, że nie mogę do niego zadzwonić i powiedzieć, że zdałem ciężki egzamin, że dobrze sobie radzę, że robię rzeczy inaczej.
On był moim kompanem przygód tym, który nauczył mnie żyć bez strachu, ale też tym, który nieświadomie zostawił mnie bez struktury.
Teraz moja kolej, by ją samemu zbudować.
Czasem, gdy wracam późno z plecakiem pełnym książek, siadam na łóżku i patrzę na zdjęcie nas dwóch na spacerze, z piwem w ręku i uśmiechem.
I zawsze myślę w duchu: Stary, nie zdążyłem ci tego udowodnić, ale nie całkiem się myliłeś co do mnie.
Chcę być najlepszą wersją siebie, dla niego.
Mam nadzieję, że mi się uda.