Miałam 30 lat, gdy tata odszedł do Boga. Dziś mam 32 i nasza ostatnia rozmowa wciąż boli, jakby była wczoraj. Zawsze byłam „kłopotliwym dzieckiem” – zaczynałam wiele rzeczy, ale nigdy ich nie kończyłam.

Miałem 30 lat, kiedy tata odszedł do Boga.
Dziś mam 32 i nasza ostatnia rozmowa boli mnie tak, jakby wydarzyła się wczoraj.
Zawsze byłem tym problemowym dzieckiem zaczynałem różne rzeczy i nigdy ich nie kończyłem.
Studiowałem trzy różne kierunki na trzech różnych uczelniach.
Pierwszy rzuciłem na drugim semestrze, bo zwyczajnie mi się znudziło.
Drugi przerwałem w czwartym, bo zacząłem olewać zajęcia, wychodzić częściej na miasto i tracić dyscyplinę.
Trzeci rzuciłem nawet zanim pierwszy semestr dobiegł końca.
Gdy dwie moje siostry kończyły studia, zdobywały dyplomy, zaczynały pracę, ja wciąż przeskakiwałem z pomysłu na pomysł, z planu na plan, powtarzając wszystkim dookoła, że jeszcze znajdę swoją drogę.
Wszyscy w domu to widzieli, ale najbardziej odczuwał to mój tata.
Był dla mnie kimś szczególnym.
Nie tylko ojcem był moim kumplem.
Zabierał mnie na bilard, na mecze, na piwo w weekendy, na grille z kolegami.
Gdy moje siostry miały rozpisane plany, oceny, obowiązki, ze mną było inaczej.
Mówił: Jesteś facetem, nauczysz się życia na ulicy. Dorastałem wolny, bez jasnych zasad, bez prawdziwego nacisku.
I z biegiem lat się to na mnie zemściło.
Nie potrafiłem niczego zachować ani nauki, ani pracy, ani rytmu życia.
Trzy miesiące przed jego odejściem mieliśmy najcięższą rozmowę w moim życiu.
Siedzieliśmy w ogrodzie.
On palił papierosa, ja gapiłem się w telefon.
Poprosił, żebym go odłożył.
Powiedział mi: Synu, nie jestem tobą rozczarowany.
Jestem rozczarowany sobą.
Źle cię wychowałem.
Rozpuściłem cię.
Oszczędzałem ci trudności.
Przez to stałeś się słaby wobec życia. Milczałem.
Oczy mnie piekły, ale nie uroniłem łzy.
Chciałem powiedzieć coś mądrego, coś dorosłego, ale nic nie potrafiłem wydusić.
Tylko obiecałem mu, że się zmienię.
Nie odpowiedział.
Patrzył w ziemię.
Niecałe trzy miesiące później, któregoś zwykłego poranka, wstał, poszedł do łazienki umyć zęby i upadł na podłogę.
To było nagłe.
Nie było pożegnania.
Nie było szpitala.
Nie było ostatnich słów.
Straciłem nie tylko ojca.
Straciłem jedyną osobę, która wierzyła, że jeszcze się pozbieram, nawet gdy już był zmęczony czekaniem.
Po pogrzebie ogarnęła mnie cicha wściekłość na samego siebie.
Przestałem wychodzić.
Przestałem pić.
Przestałem marnować czas.
Zapisałem się znów na studia tym razem prawo, bo chciałem coś udowodnić.
Wstaję o piątej rano, pracuję dorywczo, a wieczorami się uczę.
Są dni, gdy nawet nie mam ochoty jeść, ale idę dalej.
Każdy zdany egzamin to myśl o nim.
Każdy zaliczony przedmiot to jakby powiedzieć mu: Widzisz, potrafię.
Minęły dwa lata.
Idę do przodu.
Nie opuszczam semestrów.
Nie uciekam z wykładów.
Nie szukam wymówek.
Moje siostry patrzą na mnie już inaczej i wspierają mnie.
Mama mówi, że tata byłby dumny.
Nie wiem, czy byłby dumny ale przynajmniej nie odszedłby z myślą, że wszystko było porażką.
Najtrudniejsze nie jest nauka.
Nie jest praca.
Nie jest zmęczenie.
Najtrudniejsze jest to, że nie mogę zadzwonić do niego i powiedzieć, że zdałem ważny egzamin, że dobrze sobie radzę, że robię wszystko inaczej.
On był moim partnerem od przygód tym, który nauczył mnie żyć bez strachu, ale też tym, który nieświadomie zostawił mnie bez struktury.
Teraz muszę ją zbudować sam.
Czasem, gdy wracam późno z plecakiem pełnym książek, siadam na łóżku i patrzę na zdjęcie nas obu podczas spaceru, z piwem w dłoni i uśmiechami.
I zawsze mówię sobie w myślach: Stary, nie zdążyłem ci tego udowodnić na czas, ale nie całkiem się pomyliłeś co do mnie.
Chcę być najlepszą wersją siebie właśnie dla niego.
Mam nadzieję, że mi się uda.