Mężczyzna z Tajemnicą

Wujek Michał był zabawny. Niezdarny jak niedźwiadek. Niski, pulchny, z kręconymi włosami. Małe oczy, niebieskie i przejrzyste jak landrynki. Okulary. I tę dziecięcą twarz – radosną, naiwną.

Kacper bał się mężczyzn. Wzdrygał się na ich głosy, śmiech. Gdy na ulicy ktoś wyciągał do niego rękę, jak do dorosłego (choć miał zaledwie sześć lat), natychmiast chował się za mamę.

— Zosia! Co to za obrońca z ciebie taki strachliwy! — śmiali się dorośli.

Ale Kacper nie był tchórzem. Kiedy starsi chłopcy zabrali piłkę sąsiadce Lilce, stanął przed nią i powiedział twardo:

— Nie ruszajcie jej! To dziewczyna. Ze mną macie teraz do czynienia!

I odeszli.

— No proszę, maluch się odważył! — tylko tyle rzucili.

Lilka wzięła go później za rękę i powiedziała: „Chodź, będziemy przyjaciółmi!”.

A gdy kot wdrapał się na drzewo, Kacper sam po niego poleciał. Na szczęście mama zobaczyła przez okno, wybiegła i zawołała sąsiadów. Zdjęli i chłopca, i kociaka. Zabrali kotkę do domu, nazwali Mruczysławą.

W przedszkolu Kacper też był najodważniejszy, najbardziej zaradny. Stawiano go za przykład. Ale mężczyzn się bał.

To zaczęło się, gdy miał dwa lata. Kiedy tato tak strasznie krzyczał i wygrażał mamie. Był wysoki, przystojny – czarne włosy, ciemne oczy, silny. Gdy szedł ulicą, oglądano się za nim. Szymon był ideałem… ale tylko z wyglądu. Kacper nie pamiętał, żeby tato choć raz wziął go na ręce, przytulił, pocieszył.

— Przestań beczeć! Nie jesteś babą. Chłopaki nie płaczą! Nie rób z siebie mięczaka. Będziesz spał sam w ciemności, żadnych bajek na dobranoc. I wynoś pluszaka z łóżka, nie dziewczynka jesteś! Zepsułeś statek? To więcej zabawek nie dostaniesz, niezdaro. Wynoś się. Idź się pobaw. Nie zawracaj głowy. Zamknij się. — takie słowa słyszał od najukochańszej osoby.

Później dowiedział się, że był niechcianym dzieckiem. Że tato nie chciał żenić się z mamą, ale rodzice nalegali.

— On cię kocha, Kacperku. Może z czasem zrozumie. Po prostu jest taki, jaki jest — głaskała go mama.

Ale czas mijał, a stosunek się nie zmieniał.

— Trzeba było czekać, aż sam będę chciał dziecko! Proponowałem ci, humanistko jedna. No i urodziło się coś takiego, ten zalękniony mazgaj — wrzeszczał tata.

Nie podobało mu się wszystko w Kacprze. I chłopiec się przyzwyczaił. Tata często nie było w domu. Aż w końcu odszedł. Powiedział, że będzie pomagać pieniędzmi, ale dziecka widzieć nie chce. „Nie takiego chciałem. Może kiedyś…”

Mama Kacpra była ładna – długie, miodowe włosy, duże oczy. Dla niego wyglądała jak syrena. Ciężko pracowała.

Aż pewnego dnia przyprowadziła do domu wujka Michała. Jej szefa z pracy. Zaoferował, że ją podwiezie, bo szła z ciężkimi torbami.

— Witaj, maluszku. Jestem wujek Michał. Wpadłem do was na chwilę. Jeśli nie ta pora, to pójdę. Mam tu… ciastka dla ciebie. I samolocik. Stary, dziadek mi go dał. Twoja mama mówiła, że lubisz technikę. I jeszcze pluszowego króliczka. Patrz, jaki puchaty, śmieszny, jak prawdziwy.

Miał miły, cichy głos. Przystanął niepewnie w progu. Kacper stał w milczeniu. Znów się bał.

— Nic nie szkodzi, Zosiu. Pójdę już. Chłopczyk pewnie chce być z tobą — wujek Michał położył paczki i niezdarnie ruszył do drzwi.

Kiwał się przy tym jak niedźwiadek. Kacper mimowolnie się uśmiechnął. I rzucił mu się na szyję.

— Niech pan nie idzie!

Wujek Michał wziął go na ręce. Pachniał wodą kolońską, bułeczkami i domem.

— Ależ ty śliczny chłopczyk jesteś! Oj, jaki piękny! Jak dorośniesz, wszystkie dziewczyny za tobą! Zosiu, on jest prześliczny! Takich to ja dawno nie widziałem! — zachwycał się.

Od tamtej pory często ich odwiedzał. Potrafił w garniturze usiąść na podłodze i bawić się z Kacprem. Czytał mu książki. Gdy mama była zmęczona, sam gotował. Umiał wszystko – zupy, kotlety, a jego pierogi były wyśmienite. Tata Kacpra nigdy nie stał przy kuchni. Nawet herbaty sobie nie nalał. Mówił, że to nie męska robota.

— A dlaczego pan gotuje? — nieśmiało spytał Kacper.

— Bo lubię, Kacperku. Z dużej rodziny jestem, najstarszy. Rodzice zawsze zajęci, trzeba było nakarmić resztę. A poza wszystkim, to takie ciekawe! Zrobić coś z miłością, nakarmić swoich. Mama się zmęczyła, niech odpocznie.

— Ale pan też pracował. Też się zmęczył.

— Ale ja twardy jestem, nic mi nie będzie. Latem pojedziemy na moją działkę, tam ładnie. Żabka w studni mieszka. Pokażę ci. Ryby poławiamy. Zbierzemy mamie stokrotki! — wujek Michał przytulił chłopca.

Kacper wpił się w niego rączkami. Najbardziej na świecie chciał, żeby wujek Michał został na zawsze.

Pewnego dnia spotkali na ulicy tatę. Przypadkiem. Był z jakąś kobietą, ledwo stał na nogach.

— A to kto? Znalazłaś sobie zamiennika, Zocha? Szybko! Lepszego nie było, tylko to straszydło? — roześmiał się tata.

Za nim śmiała się jego towarzyszka.

Wujek Michał milczał.

— Tato, to wujek Michał. Nie wyzywaj go! — powiedział Kacper.

— Co?! Powtórz, smarkaczu! Głos ci się załamał, czy co? Jaki wujek Michał?! — tata złapał wujka za klapy marynarki.

— Nie rób tego, tato! Proszę! — krzyknął Kacper, uczepiając się jego nogi.

Po tym zdarzeniu babcia i dziadek ze strony taty częściej zabierali Kacpra w gości. Ganili mamę. Wyzywali wujka Michała. Mówili, że ojciec jest tylko jeden, a wujek to nikogo.

Kacper próbował z nim o tym rozmawiać.

— Mają rację, synku. To twój tata, trzeba go szanować. Wybacz mi, że tak… wtrąciłem się w wasze życie. MoWujek Michał odszedł cicho pewnej wiosennej nocy, ale światło latarni, którą razem zrobili, wciąż płonie w oknie Kacpra, bo miłość nigdy nie umiera tak naprawdę.