Męska Braterstwo

**Męska przyjaźń**

Krzysztof zatrzymał swoje *Audi* przed centrum handlowym. Nie miał ochoty wychodzić z ciepłego wnętrza auta. Wczoraj padał mokry śnieg, który zamienił się w deszcz, a w nocy mróz skuł wszystko lodową skorupą. Wiatr hulał między blokami, a przechodnie ślizgali się po nierównym chodniku.

Jutro urodziny mamy, a on, jak zwykle, zostawił zakup prezentu na ostatnią chwilę. W dużym sklepie na pewno coś znajdzie.

Wysiadł i pierwszy podmuch wiatru rozwiał poły jego kurtki, a koniec szalika powiewał za plecami. Przytrzymując ubranie, zamknął auto i ruszył w stronę wejścia, lecz nagle poślizgnął się i o mało nie upadł. Lodu jeszcze nie posypano piaskiem ani solą, a na jego eleganckich butach nie było porządnej podeszwy.

W końcu dotarł do drzwi, wszedł do środka i odetchnął z ulgą. Już kierował się w stronę stoiska z apaszkami, gdy przypomniał sobie, że matce podarował szal rok temu.

— Krzysiu, hej! — usłyszał nagle radosny okrzyk przy witrynie jubilera.

Obok niego stał Heniek, jego dawny najlepszy przyjaciel, a jak się okazało, jedyny.

— Myślałem, że to ty! Ile czasu minęło? Wyglądasz świetnie, modnie się ubierasz.

— Cześć. Dopiero wróciłem — odparł Krzysztof, trochę zawstydzony.

— Akurat myślałem o tobie. Może skoczymy na kawę? — zaproponował Heniek.

— Właśnie jestem po prezent — odparł Krzysztof.

— Chwila, przecież Barbarze Stanisławównie niedługo urodziny, tak?

— Pamiętasz?! — ożywił się Krzysztof. — Jutro. Znowu zwlekałem, aż do ostatniej chwili…

— No dobra, wybieraj, nie będę przeszkadzał. Ja już załatwiłem sprawunki — Heniek pokazał torby w dłoniach. — Ale spotkajmy się w tym tygodniu, dobrze? Masz, weź moją wizytówkę. Nie zadzwonisz, to cię wywącham! — zaśmiał się i podał Krzysiowi kartkę.

Przeglądając kolczyki dla mamy, Krzysztof ciągle wracał myślami do tej niespodziewanej rozmowy. Wyrzucał sobie, że zachował się dziwnie, jakby nie cieszył się ze spotkania. A przecież tak! Po prostu był zaskoczony.

W końcu wybrał kolczyki i sięgnął po portfel, by zapłacić. Ku swojemu zdziwieniu, obok karty znalazł wizytówkę Heńka. *Zastępca dyrektora w firmie budowlanej „Nowy Dom”*.

— O, przepraszam — zauważył, że kasjerka czeka cierpliwie. — Spotkałem dawnego kolegę, wieki się nie widzieliśmy.

Zapłacił i ruszył do domu, myśląc o przyjacielu…

****

Znaleźli się obok siebie na pierwszej szkolnej akademii, obaj z niemal identycznymi bukietami mieczyków. Ich twarze wyrażały tę samą mieszankę podekscytowania i lęku. Gdy weszli do budynku, niepewnie złapali się za ręce. W klasie usiedli w tej samej ławce.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Bywało, że się kłócili — jak to między chłopakami — ale szybko godzili się z powrotem. Heniek zawsze pierwszy wyciągał dłoń na znak zgody.

Nawet gdy po maturze wybrali różne uczelnie, nie sprzeczali się. Wiedzieli, że ich drogi muszą się rozdzielić, ale nikt nie zabroni im utrzymywać kontaktu. To zależało tylko od nich.

Heniek poszedł na politechnikę, a Krzysiek — na anglistykę. Nie widywali się już codziennie, ale w weekendy zawsze mieli dla siebie czas.

Na politechnice dziewczyn było jak na lekarstwo. Na anglistyce zaś — same piękności. Krzysiowi podobała się jedna — drobna, żywiołowa Weronika. Nigdy nie wydawała się smutna — w jej oczach zawsze skrzyły się iskry zabawy. Lekka, z długimi kręconymi włosami, przykuwała wzrok.

Długo nie mógł się zdobyć, by do niej zagadać. Pewnego dnia podszedł i poprosił o pomoc z tłumaczeniem.

— Mógłeś po prostu powiedzieć, że chcesz się ze mną umówić — roześmiała się.

— Chcę… Chcę cię odprowadzić po zajęciach. Można? — wydukał.

— Można — odparła, obdarzając go uśmiechem.

Szli wiosennym Krakowem, a Krzysiek czuł, że jego serce wyskoczy z piersi. Nie było we wszechświecie szczęśliwszego człowieka. Po powrocie do domu analizował każde jej spojrzenie, choć nie pamiętał słów. Ledwo doczekał się poranka, by zobaczyć ją ponownie.

Odprowadzał ją niemal codziennie. Chłodny kwiecień ustąpił letniemu majowi, ale on wciąż nie miał odwagi pocałować Weroniki. Wkrótce miały zacząć się sesja, a potem dziewczyna wyjeżdżała z rodzicami nad morze, a następnie do babci w innym mieście. Na samą myśl ogarniał go strach.

Ostatnią szansą był *jego* dzień urodzin — ostatnia niedziela maja. Zaprosił ją do siebie, chciał przedstawić rodzicom i wyznać miłość.

Przyjęła zaproszenie bez ceregieli. Uradowany, poprosił, by przyszła z koleżanką, którą często widywał w korytarzu.

— Z Olą?

— Tak. Ja też zaproszę Heńka — mój przyjaciel od podstawówki. Uczy się na politechnice, tam dziewczyn jak na lekarstwo.

— Dobrze. A jeśli mu się nie spodoba? — spytała.

— Ważne, żeby się nie nudził.

Rankiem mama krzątała się w kuchni. Krzysiek próbował pomagać, ale tylko przeszkadzał. Co chwilę pytał, którą koszulę założyć, czy w krawacie, czy bez.

— Zanieś talerze na stół — poprosiła matka. — Nie denerwuj się, skoro ty ją lubisz, to i ja polubię.

— Jesteś najlepsza — pocałował ją w policzek.

Wkrótce przyszedł Heniek, co nieco go uspokoiło. Ale gdy dziewczyny nie pojawiły się o umówionej porze, zaczął nerwowo spoglądać na zegarek.

— A jeśli передумала i nie przyjdzie?

— Dziewczyny zawsze się spóźniają. Przyzwyczaj się — mruknął ojciec.

Wtedy zadzwonił dzwonek, a Krzysiek pobiegł otworzyć. Matka tylko pokiwała głową.

— Taka miłość do niczego dobrego nie prowadzi.

Po chwili wrócił w towarzystwie dwóch dziewczyn. Mama i Heniek od razu zwrócili uwagę na wysoką blondynkę o klasycznych rysach twarzy. Takie Heniek widywał tylko w filmach.Gdy wiele lat później Krzysiek trzymał na kolanach syna Heńka, zrozumiał, że prawdziwa przyjaźń przetrwa nawet największe burze, jeśli tylko obie strony w nią wierzą.