Melodia Wspomnień

**KAŚKA**

Marek wybiegł z klatki schodowej i szybkim krokiem ruszył w stronę sklepu. Śpieszył się, by zdążyć przed zamknięciem – kolacja bez chleba nie wchodziła w grę. Przy wejściu stała drobna dziewczynka, może czteroletnia, przytulająca do siebie małego pieska.

— Proszę pani, może pani kupić mojemu pieskowi chlebka? — poprosiła cicho, patrząc błagalnie na kobietę wchodzącą do środka.

— Dziewczynko, gdzie twoja mama? Dlaczego tak późno jesteś sama na ulicy? Idź do domu! — odparła ostro kobieta i zniknęła w sklepie.

Marek, który obserwował tę scenę, zatrzymał się. Spojrzenie dziecka było pełne smutku i rozpaczy. Mężczyzna od razu zrozumiał, że nie chodzi tu o pieska… W przeciwieństwie do tej kobiety, domyślił się, że dziewczynka jest głodna i prosi tak naprawdę o jedzenie dla siebie.

— Twój piesek je chleb? — uśmiechnął się, podchodząc bliżej.

— Tak — odparła szybko malutka. — Zwykle woli parówki i cukierki. Ale jak jest głodny, to zjada chlebek.

— Rozumiem — powiedział cicho Marek. — Poczekajcie chwilę, zaraz wrócę…

W sklepie wziął chleb, dorzucił do koszyka mleko, jogurt, ciastka, cukierki i zwykłą kiełbasę. Stojąc w kolejce, mimowolnie przypomniał sobie własne dzieciństwo. Jego matka lubiła wypić, a ojca nigdy nawet nie poznał. Pamiętał głodne noce, gdy matka po wypłacie sprzątaczki przepijała wszystko w ciągu tygodnia. Czasem wieczorami obchodził podwórka. W ciemności świecił latarką w piaskownicach, szukając porzuconych ciastek… Pamiętał swój wzrok wtedy — bezradny, głodny. Ta dziewczynka przed sklepem miała dokładnie takie same oczy…

Gdy wyszedł, podszedł do dziecka. Chciał wręczyć jej torbę z zakupami, ale zrozumiał, że sama jej nie doniesie – w rękach trzymała drżącego pieska.

— Kupiłem twojemu pieskowi trochę jedzenia. Daleko mieszkasz? — zapytał.

— Nie. Tam, w tym bloku — wskazała na pięciopiętrowiec za jezdnią.

— Chodź, pomogę ci zanieść.

Dziewczynka od razu ożyła. Wesoło podskakiwała przed nim, nucąc pod nosem melodię, którą Marek gdzieś już słyszał.

— Jak masz na imię? — spytał.

— Kaśka — przedstawiła się. — A to mój przyjaciel, Pikuś.

Wskazała na pieska. Po drodze opowiedziała, że mieszka z mamą i babcią, a Pikusia znalazła niedawno na ulicy i zabrała do domu. Marek jeszcze miał nadzieję, że się myli. Może Kaśka ma normalną matkę, tylko żyją biednie?

— Tutaj mieszkam — wskazała na okno na drugim piętrze, z którego ryczała muzyka. — Nie pójdę do domu. Pobawię się przy klatce. Daj nam jedzenie, to zjemy z Pikusiem.

— A babcia jest w domu? — spytał Marek. Na dworze było już po dziesiątej, a dziecko nie powinno być o tej porze samo.

— Jest. Dostała emeryturę, teraz piją w kuchni — zmarszczyła brwi Kaśka.

Marek stał w bezradnej ciszy. Wokół nie było żywej duszy. Nie chciał zostawiać dziewczynki samej, więc nalegał:

— Zamknijcie się z Pikusiem w pokoju, zjedzcie i idźcie spać. To niebezpieczna pora. Nie chcesz, żeby ktoś ukradł twojego pieska, prawda?

Kaśka przytaknęła i mocniej przycisnęła Pikusia. Marek odprowadził ją do drzwi, upewnił się, że weszła do mieszkania, i szybko poszedł do domu. Miał zły nastrój. Myślał, że teraz inne czasy, że służby społeczne działają lepiej. Ale się mylił. Wszystko zostało po staremu…

Żona najpierw go ochrzaniła, że tak długo nie wracał. Kolacja wystygła, a ona wypatrywała go przez okno, bojąc się, że stało się coś złego. Kinga była w szóstym miesiącu ciąży, więc Marek przywykł już do jej kaprysów. Widząc jego zamyślenie, zaczęła wypytywać.

Przy kolacji opowiedział jej o Kaśce i jej piesku, który najwyraźniej był jej jedynym przyjacielem.

— Dobrze, że jej pomogłeś. Przynajmniej się najedzą — westchnęła Kinga. — Nie martw się, takich dzieci jest mnóstwo, nie pomożemy wszystkim. Zwłaszcza że niedługo urodzi nam się syn, musisz myśleć o nim, nie o obcych dzieciach.

Marek wiedział, że ma rację, ale tej nocy prawie nie spał. Nie spodziewał się, że ta mała Kaśka tak go poruszy.

Tydzień później wracali z Kingą ze spaceru. Wstąpili do sklepu po coś słodkiego na herbatę. Przed wejściem znów stała Kaśka… Dziewczynka płakała wniebogłosy, jakby spotkała ją największa tragedia.

— Kaśka! Co się stało? — Marek podbiegł i przykucnął przy niej.

— Zabrali Pikusia! — wyjąkała. — Chłopcy mi go zabrali i poszli tam!

— Stój tu, zaraz wracam! — krzyknął i pobiegł w stronę, którą wskazała.

Wrócił po pięciu minutach z Pikusiem na rękach. Kinga usiadła z Kaśką na ławce i próbowała ją uspokoić.

— Nie płacz! Wujek Marek znalazł twojego pieska — uśmiechnęła się, widząc męża. — Marku! Nie możemy tak tego zostawić. Dziewczynka ma siniec na policzku i podrapane ręce. To ślady po palcach. Kaśka powiedziała, że wczoraj 'wychowywała’ ją mama. Nie wiem jak ty, ale ja dzwonię na policję!

— Dzwoni! — przytaknął Marek i podszedł do Kaśki.

Dziewczynka objęła go za szyję, błagając, by nie oddawał jej policji. Czul się jak zdrajca, ale wiedział, że Kaśka nie może tam dalej żyć.

Policja przyjechała w pięć minut. Kinga zaczęła im opowiadać o dziewczynce, nalegając, by zajęły się jej losem.

— Jesteś zły! — krzyczała Kaśka do Marka. — Myślałam, że jesteś moim przyjacielem, a ty jesteś zdrajcą! Oddajcie mi Pikusia!

Funkcjonariusz musiał wziąć ją na ręce, by jakoś ją uspokoić. Gdy samochód odjechał, Marek został na ławce, trzymając Pikusia.

— Jak chcesz, ale ja go nie porzucę! — warknął.

— Dobrze. Zostawmy go u nas — zgodziła się Kinga. — Nie martw sięMarek i Kinga stali przed domem dziecka trzy miesiące później, trzymając się za ręce, gdy Kaśka wybiegła do nich z uśmiechem, a Pikuś radośnie szczekał u ich stóp, i w tej chwili wiedzieli, że ich rodzina w końcu jest kompletna.