Mąż zezłościł się, gdy nałożyłam sobie trzy kotlety i zażądał, bym zaczęła się odchudzać.

Na swój talerz położyłam trzy kotlety — mój mąż wpadł w złość i oświadczył, że powinnam schudnąć.

Od sześciu lat jesteśmy małżeństwem i urodziłam troje dzieci. Najstarszy, Bartek, ma pięć lat, córka Zosia — trzy, a najmłodszy, Kuba — zaledwie pół roku. Nazywam się Katarzyna, mam trzydzieści sześć lat. Zawsze marzyłam o silnej rodzinie i dzieciach, i w zasadzie wszystko mam — ale ostatnio czuję, że tracę samą siebie.

Poznałam Piotra, gdy miałam prawie trzydziestkę. Wokół mnie wszystkie przyjaciółki od dawna nosiły obrączki, wychowywały dzieci, rozmawiały o szkołach i kredytach mieszkaniowych, a ja wciąż nie mogłam spotkać „tego jedynego”. Praca, dom, praca. Tak właśnie żyłam.

Aż pojawił się on — wysoki, pewny siebie, kiedyś sportowiec, teraz kierownik działu. Nigdy nie myślałam, że mogę mu się spodobać. Ale okazywał zainteresowanie, zapraszał na spotkania, pytał o moje pasje. A gdy zaprosił mnie, bym poznała jego matkę — zrozumiałam, że to poważne.

Jego mama to najłagodniejsza kobieta. Od pierwszego wejrzenia mnie zaakceptowała, nazwała „słoneczkiem” i podpowiedziała Piotrowi, by się oświadczył. Pobraliśmy się i byłam szczęśliwa. Po dziewięciu miesiącach urodził się Bartek, a ja poszłam na urlop macierzyński. Potem przyszła Zosia, a później Kuba. Od tamtej pory nie wróciłam do pracy. Cały mój czas należy do dzieci i domu.

Bartek chodzi na tańce i rysunek, Zosia uczy się ze mną w domu. Uważam się za dobrą matkę. Ale jest jedno „ale” — przytyłam. Bardzo. Teraz ważę około osiemdziesięciu kilogramów, gdy wcześniej było to czterdzieści dziewięć. Kiedyś dwa razy w tygodniu chodziłam na siłownię. Teraz mam troje dzieci i znalezienie chwili dla siebie graniczy z cudem.

Kilka razy próbowałam robić ćwiczenia w domu — ledwie zaczynam, a jedno dziecko prosi o picie, drugie chce do toalety, a trzecie na ręce. Są dni, kiedy ledwo mam siłę wstać z łóżka, co dopiero mówić o treningach.

Piotr początkowo żartował: nazywał mnie „pączusiem”, „moją misią”. Wydawało się, że go to rozczula. Ale potem przestał. Zaczął tylko patrzeć na mnie i wzdychać. A potem przyszły pretensje.

W zeszłym tygodniu usiedliśmy do obiadu. Nałożyłam sobie trzy małe kotlety — byłam głodna, od rana nic nie jadłam. A on wtedy wyrwał mi dwa kotlety z talerza, cisnął je z powrotem na patelnię i powiedział lodowatym tonem:

— Musisz schudnąć. Widziałaś siebie?

Oniemiałam. A on dodał:

— Jeśli zakocham się w innej, będziesz winna. Potrzebuję kobiety, przy której chcę być. A ty… no, sama się zastanów.

Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Spuściłam wzrok, zacisnęłam usta. W głowie krążyły myśli: „Może ma rację… Pewnie zaniedbałam się. Jestem brzydka. Zmęczona. Już nie jestem interesująca…”

A ja też przecież chciałabym pójść do salonu, na manicure, na masaż, chociaż do kawiarni. Ale nie mamy ani czasu, ani pieniędzy. Wszystko idzie na dzieci, zajęcia dodatkowe, czynsz, raty, ubrania dla Piotra — przecież jest kierownikiem, musi wyglądać solidnie. Pomagamy też jego matce — ma niską emeryturę. A dla mnie — nic nie zostaje.

Czasem stoję w przymierzalni, przymierzam coś i płaczę. Bo wszystko jest za małe. Wszystko źle leży. Czuję się brzydka i niepotrzebna.

Mąż zarabia nieźle, ale pieniędzy ciągle brakuje. A ja nie mam własnego dochodu — nie pracuję. Jestem jak w pułapce: nie mam czasu, by wrócić do pracy, i nie mam siły, by wyrwać się z tego kręgu.

Boję się, że odejdzie. Widzę, jak patrzy na inne kobiety. Szczupłe, zadbane, lekkie. Staram się. Naprawdę. Ale nie mam szans być „idealną”. Cały czas tylko gotuję, piorę, prasuję, usypiam, wycieram noski i zmieniam pieluchy.

Czasem myślę, że gdyby nie teściowa, Piotr już dawno spakowałby walizki. Ona zawsze mówi: „Piotrze, masz wspaniałą żonę, dobrą matkę. Nie masz prawa niszczyć rodziny przez parę kilo więcej”.

Wczepiłam się w jej słowa. Żyję nadzieją, że ktoś go opamięta. Że przypomni sobie, dlaczego mnie pokochał. Że to wszystko jest tymczasowe. Że jeszcze odzyskam siebie. Ale teraz… po prostu się boję.

Czasem marzę, by obudzić się w ciele tamtej Kasi, szczupłej, radosnej, pewnej siebie. A potem budzę się o trzeciej w nocy od płaczu Kuby. I znowu — pieluchy, smoczki, kaszki…

Jestem zmęczona. Już nie czuję się kobietą. Jestem tylko funkcją. Matką. Gospodynią. Cieniem.

I coraz częściej w głowie pojawia się ta sama myśl: „A co, jeśli naprawdę odejdzie?”.